Στης Ψυχης το Παρακατω. . . Δημήτρης Μητροπάνος.

ΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

πηγή:

ΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

H EKKΛHΣIΑ MΑΣ, προσεύχεται διαρκώς, ανα πάσαν ώρα. Δεν υπάρχει μόνο το κοσμικό ωρολόγιο, Δεν υπάρχει μόνο το ωράριο εργασίας του κόσμου· υπάρχει και το ωράριο προσευχής στο Θεό, η ώρα του Θεού. Προσεύχεται η Eκκλησία το πρωί στον όρθρο, προσεύχεται το μεσημέρι στις ώρες, προσεύχεται το απόγευμα στον εσπερινό, προσεύχεται το βράδυ στο απόδειπνο, προσεύχεται τα μεσάνυχτα στο μεσονυκτικό. Προσεύχεται όλες τις ημέρες. Kάθε ημέρα της εβδομάδος είναι αφιερωμένη σε κάποια μνήμη.

H Δευτέρα λόγου χάριν είναι αφιερωμένη στη μνήμη των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων.

H Tρίτη στη μνήμη του τιμίου Προδρόμου.

H Tετάρτη στην ανάμνηση της προδοσίας.

H Πέμπτη στη μνήμη των αγίων Aποστόλων.

H Παρασκευή στην ανάμνηση της σταυρώσεως του Xριστού μας.

Tο Σάββατο; Kάθε Σάββατο, που χτυπάει η καμπάνα, ο ιερεύς προσεύχεται υπέρ των νεκρών· το Σάββατο είναι ημέρα των νεκρών.

Kαι τέλος η Kυριακή, η επίσημος και μεγαλοπρεπής ημέρα, είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Kυρίου ημών Iησού Xριστού, ο οποίος την ημέρα αυτή ανέστη εκ νεκρών και ζει εις τους αιώνας των αιώνων.

Σήμερα όμως είναι Σάββατο, ημέρα των νεκρών. Aλλά το σημερινό Σάββατο διαφέρει από όλα τα Σάββατα του έτους. Γι αυτό ονομάζεται Ψυχοσάββατο.

Tι σημαίνει ψυχοσάββατο; H Eκκλησία μας στρέφεται με ιερά συγκίνηση στους τάφους και ενθυμείται τους νεκρούς. Ποιούς νεκρούς; Oι νεκροί είναι πολλοί. Oι νεκροί, που είναι θαμμένοι στα κοιμητήρια είναι πιο πολλοί από τους ζωντανούς που βρίσκονται στην πόλη

Έχουμε δύο πόλεις· η μία αποτελείται από τους ζώντας, και η άλλη από τους κεκοιμημένους. H μικρα πόλης που αποτελείται από τους ζώντας πόσοι είμεθα; Mερικές χιλιάδες; Eίμεθα μειοψηφία. H μεγάλη πόλης, η απέραντος πόλις, είναι το νεκροταφείο. Eμείς είμεθα η μειοψηφία, αυτοί είναι πλειοψηφία. Aυτούς λοιπόν τους νεκρούς, που καθένας κατά διαφορετικό τρόπο απήλθαν από τον κόσμο τούτο, μνημονεύει σήμερα η Eκκλησία. Άλλοι από αυτούς πέθαναν νήπια - και αυτά είναι τα μακάρια πνεύματα-, άλλοι πέθαναν γέροντες ασπρομάλληδες. Άλλοι πέθαναν μέσα στο σπίτι, και άλλοι έξω στους δρόμους ή στα βουνά. Άλλοι πέθαναν στην ξηρά, άλλοι στη θάλασσα. Άλλοι πέθαναν με φυσικό θάνατο, άλλοι από διάφορα δυστυχήματα ή τους έφαγαν τα θηρία της ερήμου.

Όλους αυτούς ενθυμείται σήμερα η Eκκλησία. Eνθυμείται όμως και κάποιους άλλους. Ποιούς; Σύμφωνα με την παράδοση, πρέπει ο πιστός Xριστιανός, όταν περάσουν τρεις μέρες από το θάνατο, να τελεί μνημόσυνο, τα τριήμερα· όταν περάσουν εννέα ημέρες, τα εννιάμερα· όταν περάσουν σαράντα ημέρες, τα σαράντα κ.λπ.. Έχουν σημασία αυτά. δεν είναι όμως επί του παρόντος να εξηγήσουμε, γιατί κάνουμε τότε μνημόσυνο, ή στο χρόνο, ή στα τρία χρόνια κ.λπ.. Tώρα δυστυχώς πάνε κι αυτά, λησμονήθηκαν.

Tώρα λησμονούν και τους νεκρούς! Αν πάτε στην Iαπωνία, θα δείτε ότι τιμούν πολύ τους νεκρούς. Tα νεκροταφεία τους είναι περιβόλια, άλση ωραιότατα. Kαι όταν βαπτίζονται ή όταν στεφανώνονται, τις σπουδαιότερες δηλαδή στιγμές της ζωής των, οι Γιαπωνέζοι πηγαίνουν στα νεκροταφεία και προσεύχονται στους τάφους των νεκρών.

Eμείς…; Λησμονήσαμε τους νεκρούς μας! Λησμονήσαμε τους νεκρούς. Xορτάριασαν τα μνήματα. Aπαισία είναι η όψις των νεκροταφείων μας -πλήν ελαχίστων-, ούτε ένα μπουκέτο λουλούδια δεν τους πάμε. Παίρνει το παιδί ή το εγγόνι την περιουσία εκείνων, που κοπίασαν για να ζει αυτός τώρα ευτυχής, και δεν τους ανάβει ένα κερί. Yπάρχουν πολλοί κεκοιμημένοι που τους έχουν λησμονήσει οι πάντες. Aλλ’ εδώ είναι το μεγαλείο της Eκκλησίας. Eάν όλος ο κόσμος τους λησμονεί, δεν τους λησμονεί όμως η μάνα· ναί, η μάνα. Ποιά είναι η μάνα, ειδικώς σ’ εμάς τους ΄Eλληνες;

Eάν για αλλους λαούς των Bαλκανίων, τους Σέρβους και τους Pουμάνους και τους Bουλγάρους και τους Pώσους που είναι κι αυτοί ορθόδοξοι, εαν γι’ αυτούς η Eκκλησία είναι μια φορά μάνα, για εμάς τους Έλληνες είναι χίλιες φορές μάνα, η «γλυκειά μάνα» μας, όπως έλεγε ο Kρυστάλλης. Αυτή η μάνα λοιπόν δεν λησμονεί τα παιδιά της. Αν σε λησμονήσει ο άντρας, σε λησμονήσει η γυναίκα, σε λησμονήσει το παιδί σου, η Eκκλησία δεν σε λησμονεί. Tέτοια αγία ημέρα αναπέμπει δέηση υπέρ όλων των νεκρών, και ιδίως των νεκρών εκείνων τους οποίους λησμόνησαν οι συγγενείς των και δεν τελούν μνημόσυνα. Yπέρ όλων αυτών τελεί σήμερα το μνημόσυνο.

Aλλα κ’ εμείς οι ζώντες ας προετοιμαζώμεθα για την ημέρα εκείνη, την ημέρα του θανάτου. Mή φανούμε αμελέστεροι από τους ειδωλολάτρες προγόνους μας. Γιατί υπήρχαν προ Xριστού Xριστιανοί, όπως υπάρχουν και μετά Xριστόν ειδωλολάτρες. Προ Xριστού Xριστιανοί; Περίεργο πράγμα! Mάλιστα. Προ Xριστού Xριστιανός ήταν λ.χ. ο Φίλιππος ο Mακεδών, ο ένδοξος βασιλεύς, ο πατέρας του Mεγάλου Aλεξάνδρου. δεν ήτο Xριστιανός βαπτισμένος, αλλ’ όμως τι έκανε; Eίχε ορίσει ένα στρατιώτη του πρωί - πρωί να παρουσιάζεται ενώπιόν του και να του δίνει αναφορά, πριν από ο,τιδήποτε άλλο, και να του λέει· «Φίλιππε, μέμνησο ότι θνητός ει»· Φίλιππε, θυμήσου ότι θα πεθάνεις.

Tώρα εμείς σβήσαμε ακόμα και τις ταμπέλες των καταστημάτων που κατασκευάζουν φέρετρα, για να μη μας ενοχλεί ο θάνατος. Kαι τις κηδείες τις ονομάσαμε τελετές· «γραφεία τελετών» γράφουν, όχι «γραφεία κηδειών». Kαι όμως ο θάνατος έρχεται. Έρχεται ως αστραπή και κεραυνός, ως τρομακτική βροντή και αιφνίδιος σεισμός. «Όρος φιλοσοφίας», έλεγε ο Aριστοτέλης, έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, είναι η «μνήμη θανάτου»· για να εμβαθύνει δηλαδή κανείς στη σοφία, πρέπει να θυμάται το θάνατο. H μνήμη του θανάτου επαναφέρει σε τάξη τον άνθρωπο και δημιουργεί μέσα του κατάνυξη και σωτηρία. Tη μνήμη λοιπόν του θανάτου υπενθυμίζει σήμερα η Eκκλησία μας σ’ εκείνους που έρχονται για το Ψυχοσάββατο στην εκκλησία.

Κλείνοντας την παρούσα ανάρτηση ευχώμεθα όπως μας αξιώσει ο Αρχηγός της ζωής και του θανάτου Κύριός μας να έχωμε τέλη Χριστιανικά σύμφωνα με την ωραία ευχή της Εκκλησίας μας όπου λέγει «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και καλήν απολογίαν την επί του φοβερού βήματος του Χριστού». Γένοιτο !

Κι όμως και τα ποτάμια, γυρίζουν πίσω, μερικές φορές!

Το είχα ξεχάσει. Το είδα μόλις στο μπλογκ του παππού και συγκινήθηκα πολύ! Τελικά, ναι! Υπάρχουν πολλά ποτάμια που γυρίζουν πίσω, με άλλο τρόπο (π.χ. Βροχή, μπόρα, καταιγίδα), με άλλο τίτλο (π.χ. Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα...)τι κύκλους που κάνει η ζωή, και τι ποτάμια! Ψυχοσάββατο σήμερα! Τον ξύπνησα για καλά τον παππού! Αιωνία τους η μνήμη, σε όλους όσους Έφυγαν! Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε, με τον όποιον "τρόπο" μας!...

Βιβλιοπαρουσίαση

Εδώ φέρνω τον Καραγκιόζη!

Οι κριτικές για το βιβλίο του Πατέρα, πήγαν στη θέση τους!

βιβλιοπαρουσίαση:

Το θέατρο Σκιών
και οι δημιουργοί του
στην περιοχή ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Β. Δ. Αναγνωστόπουλος

Βόλος 2011

Εκδόσεις εργαστηρίου λόγου και πολιτισμού (κατεύθυνση λογοτεχνίας) Πανεπιστημίου ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

CAT VS FISH (Ψαράκια στο ύψος σας!)

πηγή τσαντήρι

Της γιαγιάς τα σοφά παραμύθια

Γράψτε ένα σχόλιο...

Κατερίνα Δεστάπα

Αγγελικη Λιακου
Ένα αγόρι έβλεπε τη γιαγιά του να γράφει ένα γράμμα. Σε κάποια στιγμή την ρωτάει:

«Γράφεις μια ιστορία για αυτά που έχουμε κάνει? Είναι μια ιστορία για μένα?»

Η γιαγιά του σταμάτησε να γράφει το γράμμα και είπε στον εγγονό της:

«Είναι αλήθεια ότι γράφω για σένα, όμως πιο σημαντικό από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Εύχομαι να γίνεις σαν αυτό το μολύβι όταν μεγαλώσεις.»

Εντυπωσιασμένο το αγόρι και γεμάτο περιέργεια κοίταξε το μολύβι. Δεν του φάνηκε σαν να’ταν κάτι ιδιαίτερο.

«Μα…είναι σαν όλα τα άλλα μολύβια που έχω δει.»

«Αυτό εξαρτάται από το πώς βλέπεις τα πράγματα. Έχει 5 χαρακτηριστικά πάνω του που αν καταφέρεις ποτέ να αποκτήσεις, θα γίνεις ένα άτομο που θα βρίσκεται πάντα σε αρμονία με την ζωή του:

1ο χαρακτηριστικό: είσαι ικανός να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά ποτέ δεν θα πρέπει να ξεχνάς ότι υπάρχει ένα χέρι που καθοδηγεί τα βήματά σου. Ονομάζουμε αυτό το χέρι Θεό, και Εκείνος πάντα μας καθοδηγεί σύμφωνα με το θέλημά Του.

2ο χαρακτηριστικό: κατά διαστήματα, πρέπει να σταματάω να γράφω για να χρησιμοποιήσω την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λιγάκι, αλλά στο τέλος γίνεται πιο μυτερό. Έτσι και εσύ, θα πρέπει να μάθεις να αντέχεις κάποιους πόνους και θλίψεις, γιατί θα σε βελτιώνουν σαν άνθρωπο.

3ο χαρακτηριστικό: το μολύβι μας επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε γόμα για να διορθώσουμε τα λάθη μας. Αυτό σημαίνει ότι το να διορθώνεις κάτι που έκανες δεν είναι απαραίτητα κακό, βοηθάει στο να σε κρατάει στο δρόμο της δικαιοσύνης.

4ο χαρακτηριστικό: αυτό που έχει πραγματική αξία σε ένα μολύβι δεν είναι το ξύλινο περίβλημά του αλλά η ποιότητα του γραφίτη που κρύβει μέσα του. Έτσι, πάντα να δίνεις αξία σε αυτό που συμβαίνει και έχεις μέσα σου.

Τέλος, το 5ο χαρακτηριστικό του μολυβιού: πάντα αφήνει ένα σημάδι. Ακριβώς με το τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να ξέρεις πως ότι και να κάνεις σε αυτή τη ζωή θα αφήνει ένα σημάδι, γι’αυτό προσπάθησε να μην το ξεχνάς σε κάθε σου πράξη.» (paulo coelho)

· · 6 ώρες πριν ·

• 
  
• Αρέσει στους Lamprini Lamprou, Politistikos Syloggos Petrousas και Paraskevi Malouxou.
• • 

    Paraskevi Malouxou ωραίο...

    6 ώρες πριν · · 1

Ποιος να φταίει;

Η Κατερίνα Δεστάπα πρόσθεσε νέα φωτογραφία.

· · Κοινοποιήστε · 6 ώρες πριν ·

• 
  
• 
  

  Αρέσει στους Lamprini Lamprou, Olga Tzitzira και Paraskevi Malouxou.
• • 
    

    Paraskevi Malouxou σου τόχω πει Κατερίνα!!! Δεν φταίς!!!
    

    6 ώρες πριν · · 1
  • 
    

    Κατερίνα Δεστάπα Φταίω, δεν φταίω, αυτός που το έγραψε ξέρει, κι άντε να τον βρούμε να τον ρωτήσουμε, Παρασκευούλα μου! Φιλάκια της!
    

    πριν από λίγα δευτερόλεπτα ·

Χάρτινο το φεγγαράκι, αφιερωμένο, 2012

Η καθάρια φωνή που ακούτε είναι της νέας φίλης μας Παρασκευής!

Δημοσιεύτηκε στις 31 Μάι 2012 από malouxoupa2012 Χάρτινο το φεγγαράκι
 Αφιερωμένο σε όλους τους φίλους μου στο μπλογκ, στο φεις... και παντού!!!! Με την αγάπη μου... Αφιερωμένο επίσης σε όσους με πιστεύουνε... και σε όσους δεν με πιστεύουνε!!!! Σας ευχαριστώ!!!

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Θα φέρει η θάλασσα πουλιά κι άστρα χρυσά τ' αγέρι να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά να σου φιλούν το χέρι. Χάρτινο το φεγγαράκι ψεύτικη ακρογιαλιά αν με πίστευες λιγάκι θα 'σαν όλα αληθινά. Δίχως τη δική σου αγάπη δύσκολα περνά ο καιρός. Δίχως τη δική σου αγάπη είναι ο κόσμος πιο μικρός. Χάρτινο το φεγγαράκι ψεύτικη ακρογιαλιά αν με πίστευες λιγάκι θα 'σαν όλα αληθινά. (δις)

Απλά, δεν ήταν φωτοσκιάσεις!

Ξημέρωσε η Παρασκευή 1 Ιούνη 2012.
Καλό μας μήνα, Καλό μας καλοκαίρι!
Αφού ευχηθώ Υγεία σε όλους μας και ότι καλύτερο για τη χώρα μας και όλο τον κόσμο, νιώθω την ανάγκη να πω κάτι, κάτι "αλλιώτικο"... εν συντομία, τουλάχιστον!

Εδώ και ώρες "ψάχνομαι" στο γκουγκλ, για να μάθω και να λύσω κάποιες απορίες μου.
Κράτησα κάποιες "ανησυχίες" μου και ενημερώσεις στο μπλογκ μου "θαύματα και σημάδια".

Όλα ξεκίνησαν απ' την Αγία Υπομονή και τις "φωτοσκιάσεις" που έλεγα προχθές.
Τι να εξηγώ;
Απλά, είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ ΑΓΙΑ!
Έτσι εξηγούνται ΟΛΑ!
Μεγάλη η Χάρη Της!

Σύντομα θα τα εξηγήσω και σε σας!

Του Γιάννη Τσίγκρα και ολόδικό μου!

Εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ Πέμπτη 31 Μαίου 2012 σελίδα 30

Βιβλιοπαρουσίαση

ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΟΑΝΕΣ ΤΩΝ ΣΤΡΟΥΘΙΩΝ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΦΩΣ

Γράφει ο Γιάννης Τσίγκρας

Ο κάθε λογοτέχνης, ακόμη κι εκείνος που, δημοσιογραφικά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πολυγραφότατος, δεν είναι παρά ο δημιουργός του ενός και μόνον  έργου. Της μιας «αυτοβιογραφικής» πολυειδούς αναφοράς που διατρέχει μια ολόκληρη ζωή, τη ζωή του συγγραφέα ή μιαν εποχή που εκείνος ζει ή θα’ θελε να ζήσει .

Από τον πολυγραφότατο Ντοστογιέφσκι του οποίου, κατά τον Κωστή Παπαγιώργη,  επιδίωξη είναι, σ’ όλα του τα έργα να παρουσιάσει  ένα  Χριστό  (  πρίγκιπας Μίσκιν,  Αλεξέι Καραμάζοφ, Λίζα του «Υπογείου» ) έως το  συγγραφέα του μοναδικού όντως, πολύχρωμα τρελού βιβλίου, «Κάτω από το Ηφαίστειο»,  Μάλκολμ Λόουρυ.

Αλλά και στα καθ’ ημάς ποιητικά, για παράδειγμα, η πολύτομη μυθολογία του σεφερικού νόστου, δεν αναφέρεται περισσότερο στον Έλληνα και στην Ελλάδα, ως τρόπο ζωής , απ’ όσον το μοναδικό βιβλίο του Νίκου Γκάτσου, η «Αμοργός».

Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή, κατά τη γνώμη μας, ίδιον του ειλικρινούς δημιουργού, είναι η εμμονή στη μεταποίηση μιας ζωής- της ζωής του- σε Τέχνη. .

Η  κα. Κατερίνα Παπαθεοδώρου,  ένας άνθρωπος απόλυτα, στην όποια προσφορά του, έντιμος, παρουσιάζει στο τελευταίο της μυθιστόρημα ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΧΟΡΕΥΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΑΤΕΡΑ. μια ακόμη, «ημερολογιακή μυθοπλασία»

Δικό της επαναλαμβανόμενο μοτίβο, η σχέση της με τον ανήμπορο, συγγενικό της άνθρωπο, του οποίου η αναγκαστική ενασχόληση των ημερών, που συνήθως ονομάζουμε τελευταίες,  είναι να βλέπει από ένα παράθυρο, τον «γαλάζιο προορισμό» όλων μας- τον Oυρανό.

Όλα τα, μέχρι σήμερα, μυθιστορήματα της κας Κατερίνας Παπαθεοδώρου  έχουν αυτό τον ημερολογιακό χαρακτήρα. Είναι η μόνη  συγγραφέας που γνώρισα, η οποία, χωρίς να καταγράφει τη συγκεκριμένη λέξη, αυτοαναλύει- ή, καλύτερα, διαλύει - το «εγώ» της. Το εγώ που προτάσσουμε οι περισσότεροι, στις που θυμίζουν το ποίημα-τοιχογραφία σύγχρονου ποιητή, συνεντεύξεις μας: «- Δε θα’θελα να το πω, αλλά  κάπου εκεί υπάρχω ιστορημένος κι εγώ, κρατώντας το κομπολόι των παθών μου».

Η  κα. Κατερίνα Παπαθεοδώρου  αγαπάει, περιγράφοντας κι αθανατίζοντας τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη δική της ζωή: Κυρίως τη μάννα της σε αρκετές εκδόσεις: ΜΑΝΝΑ ΜΕ ΔΥΟ Ν- ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΑΝ ΠΑΙΔΙΑ- ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΕ 2 Ν (συμπληρωμένη έκδοση)-  Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΑ- ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΗΣ, ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΝΑ- εκδόσεις Καλυδών..

Η πρωτοτυπία, σ’ ένα μεγάλο μέρος του τελευταίου της μυθιστορήματος, βρίσκεται  στην επιλογή του αφηγητή. Κάπου, αντί προσώπου, αφηγείται ένας καθρέφτης. Όχι το είδωλό της εικονιζόμενης (το οποίο, στο κάτω – κάτω, δεν είναι πάντα αληθινό) αλλά το πλαίσιο που παρατηρεί. Υποθέτω για να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερη η αλήθεια της προσέγγισης. Ένα δεύτερο πρόσωπο που αφηγείται  και περιγράφει τη ζωή εκείνης την οποίαν εικονίζει.

Μ’ αυτό τον τρόπο, το ημερολογιακό στοιχείο όσων δεν γνωρίζουν την ιστορία, θυμίζει την, από ταπεινοφροσύνη  κυρίως, παραπλανητική αυτοαναφορά, παλαιών ασκητών οι οποίοι  μιλούσαν για τον εαυτό τους σα να για κάποιο   ξένο.

Αλλού πάλι, σωπαίνει ο-κατά την έκφραση της Κατερίνας Παπαθεοδώρου,- μαρτυριάρης καθρέφτης και οι αναγνώστες διαβάζουν αυτούσια ημερολογιακά φύλλα από τη ζωή της τρυφερής πεζογράφου μας, σελίδες που αναφέρονται στις τελευταίες κυρίως μέρες, από τη ζωή του πεθερού της, μέρες που μοιράστηκε μαζί του.

Το ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΧΟΡΕΥΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΑΤΕΡΑ  παραπέμπει σε μιαν αναχώρηση σε κάποια στιγμή που οι χοάνες των στρουθίων γεμίζουν από φως. Ώρα κατάλληλη, ακριβώς επειδή  «ο θάνατος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνον ο φόβος του θανάτου», ο, κατά βάθος ακατανόητος φόβος, για το πέρασμα στο Επέκεινα, δηλαδή στη Ζωή.  

Η συγγραφέας, άλλωστε, έχει συνηθίσει να απαντάει στο ερώτημα που απευθύνει ο αφηγητής της Έρημης Χώρας στον Στέτσον:

 «Ναι, τα λείψανα πάντοτε ανθίζουν».

Υστερόγραφο Πέμπτης, βράδυ 10:36
Στην "Κοινή Θεραπευτική" περισσότερα.

Γιάννηηηηηηηηη!

Γιάννηηηηηηηηη!
Σήμερα; ΘΕΣΣΑΛΙΑ; Δεν το πιστεύω!
Παππού, απάντησή σου ήταν αυτή, σε όσα έγραφα νωρίτερα;
Γιατρέ μου, πάω καλά;
Γιάννη, "Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!"
Τι να πω, τώρα; Πάω να μαζέψω τα ρούχα. Μπορεί και να βρέξει, νωρίτερα...

Μαδήματα

"Μάδησα" μερικές μαργαρίτες στο googl και τις ρώτησα: "Την παλεύω, δεν την παλεύω;" "Πρέπει!" μου απάντησαν, οπότε...

Γραφειοκρατία

Προσεχώς...

Γκρρρρ... Υστερόγραφο Πέμπτης, 12:48, μεσημεράκι μεριά. Λίγα και στα γρήγορα: Μου πήρε 18 χρόνια να "αποδείξω" ότι η μάννα μου δεν πατάει πια σ' αυτή τη γη, τα κατάφερα, το χαιρόμουνα κιόλας, γιατί για μένα θα είναι πάντα ζωντανή! Αλλά, μετά 3 χρόνια να τιμωρούν με τόκους τον παππού γιατί δεν πλήρωσε "κάτι", ενώ δεν ζούσε, και ενημέρωση στους συγγενείς δεν έφτασε ποτέ, μου κάνει ένα "κάτι" ανάποδο, ρε Ελλάδα που τόσο σ' αγαπώ! Μην ανησυχείς, παππού! Την παλεύω! Πολλά τα "κάτι" πίσω σου, μα την παλεύω με την λογική, πριν με πιάσει η ... πλησιάζουσα τρέλλα με δύο λ! Έχει κι εκεί πάνω χαράτσια, παππού! Τα έμαθες τα νέα; Για να μην στεναχωριέσαι όμως, τους τόκους μού "τους χάρισαν", λέει!Χαλάλι μου! Α, ρε παππού!... Και το βιβλίο σου...αν και μόνο πρόλογος... "συγκίνησε πολύ", λέει, πατέρα! Όλοι σ' αγάπησαν πολύ! Κι εγώ και δεν μετανοιώνω, όσα "κάτι" και να με κυνηγούν, μετά από σένα... Δώσε πολλά φιλιά εκεί στα σύννεφα... Μη βρέξει, πες τους, ακόμα! Να μαζέψω τα απλωμένα ρούχα πρώτα!

Φωτοσκιάσεις

Είναι ένα θέμα που με προβλημάτησε τελευταίως και το κρατάω εδώ, μην το ξεχάσω με τόσα που ανακατεύομαι! Θέλω να το "ψάξω" περισσότερο το θέμα.
Κάνω το κουμάντο μου, για να το έχω έτοιμο! Όποιος θέλει, το βλέπει. Αφορά τις φωτοσκιάσεις.

Υγ. Για όσο βαριέμαι ν' αλλάζω κωδικούς και μπλογκ και μέχρι να γεμίσει, θα σας ζαλίσω λιγάκι ακόμα, πριν καλοκαιριάσουμε...
Να περνάτε καλά!

Τρίαθλο 2012 - Αλυκές Βόλου (ΟΛΑ ΜΑΖΙ)

Σ' αυτόν τον κόσμο τον καλό - Ξυλούρης

Ράβε ξύλωνε - Ξυλούρης