Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΖΩΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΖΩΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 21 Ιουνίου 2014

Η φωτογραφία που συγκλόνισε όλο τον πλανήτη – Πριν από 27 χρόνια

Η φωτογραφία που συγκλόνισε όλο τον πλανήτη – Πριν από 27 χρόνια


Η δική του καρδιά μπορεί να μη χτυπά πια, όμως η καρδιά του ανθρώπου που έσωσε δεν χάνει ούτε χτύπο. Το δέσιμο ανάμεσα στον Πολωνό καρδιοχειρουργό Ζμπινιέβ Ρελίγκα και τον ασθενή Ταντέους Ζίτκεβιτς ήρθε στο φως χάρη σε μια αναπάντεχη φωτογραφία, η οποία έκανε τον γύρο του κόσμου μέσω του «National Geographic».
Το άγρυπνο βλέμμα του γιατρού δίπλα στο κρεβάτι του μόλις χειρουργημένου ασθενούς του και μάλιστα ύστερα από επέμβαση 23 ωρών, προκάλεσε ρίγη συγκίνησης σε όσους την είδαν αλλά και σε όσους αποφάσισαν δικαιολογημένα να εντάξουν τη φωτογραφία στη λίστα με τις 100 καλύτερες φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει στην ιστορία του το περιοδικό.
Το απόφθεγμα
Σήμερα ο γιατρός δεν είναι πια στη ζωή, όμως ο ασθενής του φροντίζει να υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία την ευεργεσία του ακολουθώντας πιστά το απόφθεγμα που λέει «αν σ” ευεργετήσουν, ποτέ μην το ξεχνάς. Αν ευεργετήσεις, ποτέ μην το θυμάσαι».
Ads by OnlineBrowserAdvertisingAd Options
Ads by OnlineBrowserAdvertisingAd Options
Δεν ήταν απλώς μία δύσκολη επέμβαση. Ηταν μια αδύνατη επέμβαση. Κι όμως, ο Πολωνός καρδιοχειρουργός Ζμπινιέβ Ρελίγκα αποφάσισε να την αναλάβει. Ο επιστήμονας που το 1985 πραγματοποίησε την πρώτη επέμβαση μεταμόσχευσης καρδιάς στην Πολωνία, ως επικεφαλής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής στο Ζάμπρζε, θέλησε να αναλάβει προσωπικά τη σωτηρία του 61χρονου τότε Ταντέους Ζίτκεβιτς, τον οποίο κανένας γιατρός δεν δεχόταν να εγχειρήσει, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του.
Ηταν τον Αύγουστο του 1987 όταν το κατάλληλο μόσχευμα βρέθηκε. Χωρίς να χάσει χρόνο, ο Ρελίγκα ειδοποίησε τον ασθενή του προγραμματίστηκε αμέσως η επέμβαση. Στο τέλος εκείνης της μέρας ήταν που τον εντόπισε ο Αμερικανός φωτογράφος Τζέιμς Λι Στάνφιλντ. Ο απεσταλμένος του περιοδικού «National Geographic» αναζητούσε μια φωτογραφία που θα απεικόνιζε την παρακμή του ιατρικού τομέα της χώρας μετά το τέλος των σοβιετικών επεμβάσεων.
Υστερα από 23 ώρες μέσα στο χειρουργείο, ελλείψει προσωπικού και εξελιγμένων μηχανημάτων, ο Ρελίγκα στεκόταν ακοίμητος φρουρός δίπλα στον ασθενή του,παρακολουθώντας με αγωνία την πορεία της υγείας του στα μόνιτορ με τα οποία ήταν συνδεμένος.
Ο βοηθός
Ο φακός του Στάνφιλντ δεν εστίασε μονάχα στο ανήσυχο βλέμμα του αφοσιωμένου γιατρού, αλλά και στον ασθενή του, ο οποίος έδινε μάχη να κρατηθεί στη ζωή με τη βοήθεια μηχανημάτων ξεπερασμένης τεχνολογίας. Φρόντισε όμως να συμπεριλάβει στο κάδρο του και έναν εξαντλημένο βοηθό του χειρουργού, ο οποίος δεν άντεξε και αποκοιμήθηκε σε μια γωνία του χειρουργείου.
Ads by OnlineBrowserAdvertisingAd Options
Ads by OnlineBrowserAdvertisingAd Options
«Σε αυτήν την εποχή χρειάζεσαι κάτι περισσότερο από μια ωραία εικόνα. Χρειάζεσαι πληροφορίες» έχει σχολιάσει χαρακτηριστικά ο Στάνφιλντ για τη συγκεκριμένη λήψη του τονίζοντας ότι «κάθε στοιχείο προσδίδει διάσταση και δράμα στη φωτογραφία, ενώ συμβάλλει στη διήγηση μιας ιστορίας». Και η ιστορία εν προκειμένω είχε ευτυχή κατάληξη, αφού την επόμενη μέρα ο ασθενής συνήλθε και αισθανόταν πιο υγιής από ποτέ. Ο Ρελίγκα ανάσανε πλέον με ανακούφιση, αφού και η δεύτερη μεταμόσχευση καρδιάς είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία.
Κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι η καρδιά του Ρελίγκα θα ήταν αυτή που θα τον πρόδιδε πρώτη. Ο Πολωνός καρδιοχειρουργός διέπρεψε στον τομέα των μεταμοσχεύσεων τη δεκαετία του ’90, ενώ το 2004 βραβεύτηκε για την ανάπτυξη μιας εμφυτεύσιμης αντλίας για την υποστήριξη της καρδιακής λειτουργίας.
Ο μανιακός καπνιστής που διατέλεσε υπουργός Υγείας
Παράλληλα με την επιστημονική δράση του κυνήγησε και καριέρα στην πολιτική. Εφτασε μάλιστα το 2005 να θέσει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές. Αν και έχασε, παρέμεινε στην πρώτη γραμμή διατελώντας υπουργός Υγείας της Πολωνίας από το 2005 μέχρι το 2007. Δεν είχε ωστόσο την ευκαιρία να θέσει ξανά υποψηφιότητα σε εκλογές, αφού το 2009 η εκδήλωση καρκίνου στους πνεύμονες έγινε αιτία να κοπεί πρόωρα το νήμα της ζωής του. Αν και ο ίδιος γνώριζε ως γιατρός τους κινδύνους του τσιγάρου, ήταν ένας μανιακός καπνιστής που δήλωνε ανίκανος να το κόψει. Οταν ανιχνεύτηκε η νόσος, ήταν ήδη σε πολύ προχωρημένο στάδιο.
Η κηδεία του, η οποία πραγματοποιήθηκε σε κοιμητήριο για μη Καθολικούς, καθώς ο Ρελίγκα δήλωνε άθεος, μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση. Παρόντες στην τελετή ήταν τόσο ο φωτογράφος Στάνφιλντ όσο και ο 88χρονος πλέον Ταντέους Ζίτκεβιτς, ο οποίος κρατάει σαν φυλαχτό τη φωτογραφία μέσα από το χειρουργείο με τον γιατρό-ήρωά του στο πλευρό του.
Αφροδίτη Ραυτοπούλου – Espresso

Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014

Νευροχειρούργος του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, και ένας από τους εγκυρότερους…

Αληθινή ιστορία: Νευροχειρούργος ξύπνησε από κώμα 7 ημερών-Δηλώνει πως υπάρχει ζωή μετά το θάνατο!

   

Νευροχειρούργος του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, και ένας από τους εγκυρότερους…
πρώην σκεπτικιστές για τη ζωή μετά τον θάνατο, ξύπνησε από κώμα 7 ημερών και μίλησε για την εμπειρία του…
Σε μια πολύκροτη εκπομπή του ABC channel που έσπασε σε θεαματικότητα κάθε ρεκόρ, ο καθηγητής Νευροχειρουργικής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Εμπεν Αλεξάντερ περιέγραψε το «ταξίδι» του.
Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, στα «κεντρικά» της Βοστόνης, με τους πιο έγκυρους του κόσμου νευροχειρούργους και νευροψυχίατρους για ομάδα θεραπόντων, οι νοσοκόμες εξέταζαν το σώμα του νευροχειρούργου Αlexander που είχε υποστεί βαριά βακτηριακή

μηνιγγίτιδα, επανειλημμένως, ανοίγοντας τα βλέφαρα και φωτίζοντας τα μάτια του Alexander με τoν πιο εκτυφλωτικό φακό. “Βut nobody was there’, ανέφεραν διαρκώς κάθε μέρα επί μία εβδομάδα στο επίσημο ιστορικό.
Και ο ίδιος όμως ο κορυφαίος καθηγητής, από την ώρα που ξύπνησε, όπως και στην συνέντευξή του στο ABC, δηλώνει ότι «Δεν ήταν εκεί». Το Ταξίδι που πήγε στον Παράδεισο, επιμένει ότι ήταν Αληθινό.
Ο καθηγητής Νευροχειρουργικής του Χάρβαρντ, που ήδη εξέδωσε το βιβλίο του «Απόδειξη Παραδείσου», («Proof of Heaven»), απέδειξε, όταν επανήλθε στις αισθήσεις του- και τον πραγματικό χρόνο αυτής της ζωής-, ότι ο εγκέφαλος του δεν είχε καμία δυνατότητα ούτε να σκεφτεί, ούτε να ονειρευτεί, ούτε να θυμηθεί ή να σχηματίσει πλάνα και εικόνες, όπως αυτά που έφερε μαζί του ο Alexander γυρνώντας απ το κώμα!
Υποστηρίζει τώρα, ότι υπάρχουμε πέρα από το σώμα μας και γνωρίζουμε πέρα απ τον εγκέφαλο μας. Προτρέπει την σύγχρονη Επιστήμη να αλλάξει αντίληψη για την Αντίληψή μας, και περιγράφει τον παράδεισο…
«Δεν είχα γλώσσα, ούτε καμιά από τις γήινες αναμνήσεις μου. Δεν είχα αίσθηση του σώματος μου καθόλου, αλλά βρέθηκα σε μια κατάφυτη κοιλάδα από μια άλλη διάσταση, αλλά υπερ-πραγματική. Από έναν κόσμο, rich ultra-real world, όπως λέει, μιας Ασύλληπτα Σοφής Σύλληψης».
Ο καθηγητής νευροχειρουργικής του πιο έγκυρου στο κόσμο Κέντρου Γνώσης της Ιατρικής, του Χάρβαρντ, που λόγω ειδικότητας είναι ο καθ’ύλην αρμόδιος να γνωρίζει τις λειτουργίες, τα όρια και τους μηχανισμούς κάθε νευρώνα του ανθρώπινου εγκεφάλου, έχει ήδη αποδείξει με το παράδειγμα του, σε επιστημονικούς όρους ότι, η Εμπειρία κ η Ανάμνηση, με τις Εικόνες Ζωντανές αφότου ξύπνησε απ το κώμα, είναι απολύτως αδύνατον να συνέβησαν σε ανθρώπινο εγκέφαλο με τόσο μολυσματική βακτηριακή μηνιγγίτιδα η οποία είχε εξαφανίσει, από τον δικό του εγκέφαλο, κάθε επίπεδο γλυκόζης!
Ο Δρ. Αλεξάντερ εξήγησε στην εκπομπή του ABC το «περιστατικό του εαυτού του», λέγοντας ότι τα εγκεφαλογραφήματα έδειχναν απολύτως νεκρές τις περιοχές του εγκεφάλου που προσδίδουν συνείδηση, σκέψη, μνήμη και κατανόηση: «Γνωρίζω ότι πολλοί θα το αποδώσουν σε παραίσθηση, αλλά εγώ επιστημονικά αποδεικνύω ότι δεν ήταν ούτε όνειρο ούτε παραίσθηση, ούτε μυθοπλασίες, και προσωπικά γνωρίζω ότι Έχει συμβεί, αλλά Έξω από το Μυαλό μου».
«…Οι παραισθήσεις, στις οποίες αποδίδαμε ως σκεπτικιστές την εξήγηση από τις περιγραφές ασθενών με Επιθανάτιες Εμπειρίες, απαιτούν τη λειτουργία κάποιου ελάχιστου, βασικού να μη τι άλλο, συγχρονισμού στο φλοιό του εγκεφάλου. Στη δική μου περίπτωση, τα επίπεδα της γλυκόζης που με μια βακτηριακή μηνιγγίτιδα πέφτουν από 100 στο 80 – 60, και με μια επιθετική μηνιγγίτιδα φτάνουν στο 20, σε μένα είχαν φτάσει στο 1. Κανένας ασθενής δε θα θυμόταν τίποτα σ αυτά τα επίπεδα, ούτε ο εγκέφαλος θα ήταν ικανός να τα παράξει».
Στο πιο επιστημονικό Ταξίδι στο Παράδεισο που άκουσαν οι άνθρωποι ποτέ, ο δρ Αλεξάντερ περιγράφει: «Ήμουν μια κουκκίδα Επίγνωσης χωρίς να κουβαλάω καμία από τις γήινες εμπειρίες μου, ούτε το σώμα μου. Στην αρχή, (πριν φτάσω στον Παράδεισο) βρέθηκα ένα κατασκότεινο περιβάλλον με κάποιου τύπου “καλωδίωση’. Σαν να θυμάμαι ρίζες, και διακλαδώσεις, και εκεί νομίζω ότι έμεινα για πολύ καιρό, θα έλεγα, για χρόνια».
«Ελευθερώθηκα από εκείνο το πανέμορφο σπειροειδές λευκό φως που εξέπεμπε μια απίστευτα συγκλονιστική μελωδία που με εισήγαγε στη Φωτεινή Κοιλάδα…»
Σαν σκηνή από παιδικό παραμύθι ο Dr.Alexander θυμάται μια νεαρή γυναίκα να εμφανίζεται διάσπαρτα στον Χωροχρόνο («να τσουλάει μπροστά του στο χώρο και το χρόνο…») και χωρίς λόγια να του μιλά: «Με κοίταζε, και χωρίς καμία λέξη καταλάβαινα αμέσως ό,τι μου έλεγε, έπαιρνα το μήνυμα μόνο από το κοίταγμα της: «Είσαι αγάπη, είσαι εκλεκτός, δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι…».
Κι όμως ναι, ο τόσο αυστηρός ακαδημαϊκά καθηγητής του Χάρβαρντ, θυμάται, και περιγράφει επιστημονικά στην μαρτυρία της δικής του Επιθανάτιας Εμπειρίας, Near-Death Experience, τη νεαρή γυναίκα να ίπταται πάνω σ’ ένα φτερό πεταλούδας!
Ενδιαφέρον έχει η περιγραφή του Αλεξάντερ για τον Θεό. Τον αντιλήφθηκε μέσα από μια σφαίρα κρυστάλλινου φωτός.
«Ο Θεός…», λέει χαρακτηριστικά, «ήταν μια απέραντη παρουσία αγάπης, ήταν το όλον της αιωνιότητας και της υπαρκτής συνείδησης. Αλλά ήταν αυτή η σφαίρα κρυστάλλινου φωτός ο απαραίτητος μετασχηματιστής, σαν ένας μεταφραστής που ήταν απαραίτητος για να υπάρξει το Άπλετο Φως του Θείου και Απίστευτου…»
Το ενδιαφέρον είναι ότι στα εξονυχιστικά τεστ αντιληπτότητας, μνήμης και κάθε άλλης εγκεφαλικής λειτουργίας που περίμεναν τον Δόκτορα όταν γύρισε από… το κώμα,- για τα γήινα-, του έδειξαν, αμέσως μόλις ξύπνησε στην ΜΕΘ (και αυτό χαρακτηρίζεται επιστημονικά απρόβλεπτο, ή και θαύμα, γιατί δεν υπήρχαν πιθανότητες ο εγκέφαλός του να επανέλθει) , και μια σειρά από φωτογραφίες γνωστών και άγνωστων στην ζωή του μέχρι πριν από το ατύχημα. Αναγνώρισε την βιολογική του αδελφή,- που ποτέ όσο ζούσε πριν το νοσοκομείο δεν είχε συναντήσει γιατί ήταν υιοθετημένος-, στο πρόσωπο της νεράιδας του απ τον Χωροχρόνο.
Τώρα, με πλήρως αποκατεστημένη την λειτουργία του εγκέφαλου του,- τόσο θεαματικά που σκίζουν πτυχία στο Χάρβαρντ!-, o Alexander προκαλεί, από το THINK-TANK της Γνώσης για τον Άνθρωπο όπου βρίσκεται, την επιστήμη, να αλλάξει κι αυτή με τη σειρά της, μυαλά!
«Είναι πια ξεκάθαρο για την Σύγχρονη Γνώση ότι πρέπει να αναποδογυρίσουμε το πλάνο και να το δούμε από την άλλη πλευρά» λέει. «Η συνειδητότητα υπάρχει σε μια πολύ πιο πλούσια μορφή, ελεύθερη και ανεξάρτητη από τον εγκέφαλο, γιατί πηγάζει από την συνείδηση των ψυχών μας οι οποίες είναι αιώνιες, και το γεγονός ότι η Επίγνωση, η Συνείδηση, η Ψυχή, το Πνεύμα μας, δεν εξαρτώνται από την ύπαρξη του εγκεφάλου στο φυσικό σύμπαν.
Στην πραγματικότητα η συνειδητότητα απελευθερώνεται σε πολύ πιο πλούσια επίγνωση όταν είμαστε εκτός…»
Dr Eben Alexander

Τρίτη 29 Απριλίου 2014

Καθωσπρεπισμού τίμημα - Σπύρος Μακρυγιάννης

Μακάρι με την ίδια άνεση που "κλέβω" κείμενο, να μπορούσα να "κλέψω-βοηθήσω" και στον πόνο του άλλου!
Όχι, δε θα το "χειριστώ", μισό εδώ και πάτε παραπέρα! Δεν έχουμε διαφημίσεις εμείς (μερικοί), το κρατάω ολόκληρο για μένα, κι εσείς, εφόσον σας αγγίξει και κάτι θέλετε να πείτε στον Σπύρο, θα βρείτε τον δρόμο να πάτε!

Καθωσπρεπισμού τίμημα

Παντρεύτηκε σε κοντινή μεγαλούπολη.... Ακολούθησε το συνήθειο που ήθελε να ανταλλάσσουν τα δυο σόια νύφες... Πότε το ένα έπαιρνε νύφη από το άλλο πότε ανάποδα... Ο σύζυγός της, κιμπάρης και καλόκαρδος.... Ότι ήθελε στην ποδιά της.... Χατήρι δεν της χάλαγε... Ορφανός από μικρός δούλεψε ακούραστα με τον μικρό αδελφό του, πατέρας και αδελφός για εκείνον.. Έστησαν μαζί εργοστάσιο... Πρώτο όνομα... Κι εκείνη κυρά κι αρχόντισσα όσο λίγες στην εποχή της... Ζωή από ζάχαρη. Με όλα της τα λούσα. Του χάρισε δυο παιδιά. Το πρώτο ένα κορίτσι. Όμορφο, μελαχρινό, με μια ελιά στο μάγουλο κοντά στο στόμα... Ζωγραφιά του Θεού.. Κι έπειτα ένα παλικάρι... Ψηλό καλοκαμωμένο.

Όλα τα είχανε. Και τα παιδιά δεν στερούνταν τίποτε... Μεγάλωνε κι ομόρφαινε η κοπελιά... Μέχρι την εφηβεία της πιάνο, αγγλικά, γαλλικά, μπαλέτο.... Σε μια εποχή, αρχές των '60, που κάτι τέτοιο ήταν απαγορευτικό για τους περισσότερους... Όμως μια αποφράδα μέρα ο τροχός γύρισε... Η επιχείρηση έπεσε έξω... Πρώτος το έμαθε ο μικρός αδελφός του άντρα της... Δεν το άντεξε... Χάθηκε μια νύχτα στην πόλη... Το νέο χτύπησε την πόρτα της. Ό άντρας της έφυγε να τον βρει.. Κι εκείνη άφησε τα παιδιά μόνα στο σπίτι κι έτρεξε ξοπίσω του... Σκηνές αλλοφροσύνης.. Βρέθηκε ο χαμένος αδελφός πνιγμένος στο ποτάμι... Ο ίδιος ο άντρας της τον βρήκε χαράματα... Η οικονομική καταστροφή ήταν βαριά... Αλλά τούτο ΄'δω, ασήκωτο...
Τα άφησαν όλα πίσω... Ήρθαν σε άλλη πόλη κατεστραμμένοι και σε βαρύ πένθος, κοντά στα γονικά της και τις αδελφές της... Νοίκιασαν τον πάνω όροφο από ένα διώροφο στην παλιά συνοικία, σκοτεινό, με ξύλινα πατώματα που έτριζαν σε κάθε βήμα... Μπήκαν στην δούλεψη της επιχείρησης που διατηρούσε η μικρή αδελφή με τον πατέρα της... Ο άντρας της στο εργαστήρι, πρώτος τεχνίτης ήτανε, εκείνη στην παραγωγή αλλά και μπροστά με την αδελφή και τον πατέρα της για την πελατεία. Ο γιος της έβγαινε με το ποδήλατο να πουλάει την παραγωγή στην παραλία... Και η όμορφη κόρη, πάνω στην εφηβεία της, κλεισμένη στο σκοτεινό σπίτι να κεντάει μόνη.... Στο μαγαζί, ούτε λόγος να την φέρει... Α πα πα.... Δεν την είχε για τα μάτια του κόσμου...

Στο στενό δρόμο απέναντι από το παράθυρο που κένταγε ήταν το κουρείο της γειτονιάς.... Οι δουλειές ανέβηκαν από τότε που η νιόφερτη ήρθε στην γειτονιά... Κι όσο εκείνη έμενε κλεισμένη στο "σεράι" άφταστη και όλο μυστήριο, τόσο εκείνοι έχασκαν από κάτω τρυπώντας με το βλέμμα το παράθυρο... Και σιγά σιγά οι ορμόνες που άνθιζαν μέσα της άρχισαν τον ανελέητο πόλεμο με τα ήθη και την ανατροφή της... Άρχισε όπως όλα τα φυσιολογικά άτομα να ανακαλύπτει την σεξουαλικότητά της... Αντικείμενο πόθου εκείνη, άρχισε να ποθεί με την σειρά της... Τι πιο φυσικό... πιο ανθρώπινο.... Ένοιωσε τα πρώτα χάδια τους πίσω από κείνο το κλειστό παράθυρο, που πήγαιναν όλο και πιο χαμηλά... Τι κι αν ήταν από το δικό της χέρι.... Στο μυαλό της ήταν εκείνο το ομορφόπαιδο απέναντι στο κουρείο που χάζευε το παραθύρι της... Και μετά οι ενοχές... "Εγώ που είμαι από σπίτι... με ανατροφή...". Κανείς να της εξηγήσει... Κανείς να της πει ότι είναι φυσιολογικό... Ότι δεν είναι κακό αυτό που ανακάλυψε στον εαυτό της... Η πραγματικότητα και η φαντασία μπερδεύτηκαν μέσα της.... Ο πόλεμος με τα χρηστά ήθη έφερε την κατάθλιψη... Και κάποιες φορές οι αντιδράσεις άρχισαν να εκδηλώνονται μπροστά σε άλλους της οικογένειας.... Το χάιδεμα, το κρυφό πνιχτό γελάκι, το ξαφνικό κλάμα.. Αργότερα η φυγή, οι τάσεις αυτοκτονίας... Το κυνήγι ξοπίσω της να την προλάβουν...

Κι ύστερα ήρθε η φρικτή πραγματικότητα των νευρολογικών κλινικών και το έγκλημα πάνω της... Ηλεκτροσόκ.... Ότι πιο φρικτό μπορούσαν να κάνουν σε άνθρωπο... Και εκείνη η μάνα, να προσπαθεί πάντα να κρύψει τα πάντα από τον έξω κόσμο... Να κρατά μέσα της ελπίδες ότι κάποτε όλα θα γίνουν όπως πρώτα... Γιατί η αξιοπρέπεια, ο καθωσπρεπισμός, και το "τι θα πει ο κόσμος" έπρεπε και πρέπει να είναι πάνω από όλα... Πάνω κι από την στραγγαλισμένη εφηβεία, την ταλαιπωρημένη από τα ψυχοφάρμακα ζωή, τον διαλυμένο από τα ηλεκτροσόκ εγκέφαλο της μονάκριβης κόρης της. Σήμερα πληρώνει ακόμη το τίμημα... Ανήμπορη στα ογδόντα βάλε χρόνια της κλεισμένη στο διαμέρισμά της φροντίζει όσο μπορεί αυτό το λουλούδι που άφησε να μαραζώσει πίσω από το παράθυρο ενός ανήλιαγου σπιτιού... Η ζωή χαμογέλασε οικονομικά στο παλικάρι της που από νωρίς δούλεψε σκληρά κι έφτασε ψηλά. Έχει το σπίτι της χρόνια τώρα που της αγόρασε, νά 'ναι καλά.... Όμως τίποτε δεν μπορεί να της δώσει πίσω την κόρη που ονειρευόταν και που τα ήθη μιας άλλης εποχής την έκαναν ένα δυστυχισμένο πλάσμα δίπλα της...

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

Και η ζωή συνεχίζεται...

Και η ζωή συνεχίζεται...

Η γέννησή του, τα πρώτα του γενέθλια, η αποφοίτησή του, ο γάμος του, ο θάνατος της μητέρας του. Και λίγο πριν το τέλος του βίντεο... τα ευχάριστα! Ένα μωρό πρόκειται να έρθει στον κόσμο. Η ζωή συνεχίζεται!