Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΥΠΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΥΠΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 28 Ιουνίου 2014

Εκδήλωση στον Παλαιό Πλάτανο - Ευχαριστήριο στην ΘΕΣΣΑΛΙΑ - Υπόσχεση μαθητών

                                         



                                           Εκδήλωση στον Παλαιό Πλάτανο

Στην κεντρική πλατεία του Παλαιού Πλατάνου - Αλμυρού, την Κυριακή το βράδυ, ώρα 9.00' στις 22 Ιούνη, πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση με θέμα: "Παλαιός Πλάτανος, το ηρωικό και πολύπαθο Χωριό."
Την εκδήλωση παρακολούθησε πλήθος κόσμου, με απόλυτη ησυχία, ενδιαφέρον και πολλή συγκίνηση.
Η εκδήλωση άρχισε με μια ταινία μικρού μήκους, η οποία μας συγκλόνισε, για το ερειπωμένο χωριό, στην οποία συμμετείχαν ηλικιωμένοι κάτοικοι του Ν. Πλατάνου και παιδιά του 1ου Γυμνασίου Αλμυρού.
Μετά, αφού ο πολιτιστικός σύλλογος Πλατάνου "Η Πρόοδος" τραγούδησε δύο υπέροχα πλατανιώτικα, παραδοσιακά τραγούδια, υπό την διεύθυνση του κ. Γεωργίου Σιαμούρη, συντ/χου εκπ/κού, η κ. Έφη Αγελάρη - Μπαζή παρουσίασε την ομιλήτρια της βραδιάς κ. Ζωή Τακτικού - Σκοπιανού, συντ/χο εκπ/κό και λογοτέχνη, η οποία με την σειρά της ανέβασε πολύ το επίπεδο της εκδήλωσης, με τη σύντομη, αλλά μεστή και εντυπωσιακή ομιλία της..
Η ομιλήτρια αναφέρθηκε πρώτα στα δυο βιβλία για τον Πλάτανο, στα οποία περιγράφεται η ιστορία και τα ήθη και τα έθιμα του χωριού, από τους συγγραφείς τους αντίστοιχα: κ. Δημήτριο Παπαγιαννίτση και κ. Αποστολία Μελέτη - Σιαμούρη.
Στη συνέχεια μίλησε για την παράδοση και για τις υποχρεώσεις όλων μας απέναντι στα παιδιά, "στα οποία οφείλουμε να κληροδοτήσουμε τις παραδόσεις μας, ώστε με τα ζωντανά κύτταρα του χθες, να δημιουργήσουν τις καινούργιες μορφές του αύριο."
Έγινε από την ίδια μια αφιέρωση του ποιήματός της, με τίτλο: "Στο Γέρο Πλάτανο", που συγκίνησε ιδιαίτερα:  "...Σαν βλέπεις τα ερείπια/ νιώθεις ανατριχίλα/ κυρτώνεις τα κλωνάρια σου/ σου πέφτουνε τα φύλλα/ μα πάλι ανασταίνεσαι/ καινούργια βγάζεις κλώνια/ όταν θυμάσαι τα παλιά / ωραία εκείνα χρόνια!..."
Και συνέχισε, αναφέροντας συνοπτικά την ιστορία του χωριού, που κάηκε συνολικά επτά φορές. Στο σημείο αυτό, μετά από ένα τετράστιχό της: "Τι κι αν περάσαν τόσα χρόνια/ και έχεις καταστραφεί χωριό εφτά φορές/ και σήμερα και αύριο το ΧΘΕΣ/ εμείς θα το θυμόμαστε για πάντα!"  ακούστηκε το νοσταλγικό τραγούδι : "Χωριό μου", του Κ. Καλαπανίδα με μουσική Π. Β. Βασιλείου.
Μετά αναφέρθηκε στη συνέχεια του προγράμματος που ήταν αφιερωμένο στα Πλατανιώτικα παρατσούκλια  και τα οποία απέδωσαν θεατρικά τα παιδιά: Νάσια Γιάννη, Αποστόλης Τιμπλαλέξης, Γιώργος Σιαμούρης, μαζί με τον κ. Γεώργιο Σιαμούρη, τόσο επιτυχημένα, που προκάλεσαν πολύ γέλιο,"για να διαλυθεί η μελαγχολία που δημιούργησε, μέχρι εκείνη τη στιγμή, το βύθισμα στις σκοτεινές γωνιές του άλλοτε.", σύμφωνα με τα λόγια της κ. Τακτικού.
Το πρόγραμμα συνεχίστηκε με παραδοσιακούς χορούς από τον Πολιτιστικό σύλλογο και από τα παιδιά του Γυμνασίου, υπέροχα!
Η καθηγήτρια κ. Βέτα Παπαδοπούλου μίλησε για τους χορούς των παιδιών, που η ίδια τους δίδαξε.
Την εκδήλωση έκλεισε η κ. Αποστολία Μελέτη, η οποία συγκίνησε αφάνταστα το ακροατήριο με το πάθος της, τις αλήθειες της και τα συμπεράσματά της, ότι τα παιδιά, δε ξεχνούν τις ρίζες!
Στη συνέχεια όλοι γεύθηκαν τις νοστιμότατες χωριάτικες πίτες, που ετοίμασαν οι Πλατανιώτισσες με τέχνη και μεράκι.
Κάτω από τον πλάτανο η δροσιά άρχισε να δυναμώνει και η αποχώρηση άρχισε μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, με αισθήματα χαράς, ικανοποίησης και υπερηφάνειας για την αξιόλογη τοπική ιστορία και την όμορφη βραδιά.
Αξίζει να αναφερθεί ακόμα, ότι τα παιδιά του Γυμνασίου μοίρασαν ένα έντυπο σε όλους όσους παρακολούθησαν την εκδήλωση, στο οποίο έγραφαν την υπόσχεσή τους, να διατηρήσουν την ελληνορθόδοξη παράδοση και τα στοιχεία του λαϊκού πολιτισμού και να τα παραδώσουν επάξια στις επόμενες γενιές.
Αξίζουν "Θερμά Συγχαρητήρια" σε όλους, όσους εργάστηκαν και συμμετείχαν στην πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης, που άγγιξε την τελειότητα, όπως την είδα με τα δικά μου μάτια.

Κατερίνα Παπαθεοδώρου

                   ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Ευχαριστώ ιδιαίτερα την εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ για την φιλοξενία!
Το θεώρησα "ΧΡΕΟΣ" για ότι είδα, άκουσα, ένιωσα!...

Συγκινητική εκδήλωση, παρουσία πλήθους κόσμου με πολλά δρώμενα
"Παλαιός Πλάτανος, το ηρωικό και πολύπαθο χωριό"







Η Υπόσχεση των μαθητών του 1ου Γυμνασίου Αλμυρού! ΑΞΙΟΙ!




Υγ. Φωτογραφίες μου απ' την εκδήλωση θα βρείτε, εδώ.
Όλη την ερασιτεχνική μου ύλη, εδώ.
Την αξιέπαινη ταινία των μαθητών και επαγγελματική ύλη και φωτογραφίες, θα βρείτε εδώ!




Τρίτη 24 Ιουνίου 2014

ΕΚΤΑΚΤΟ! Δείτε την ταινία των μαθητών για τον ΠΑΛΑΙΟ ΠΛΑΤΑΝΟ ΑΛΜΥΡΟΥ!

ΕΚΤΑΚΤΟ! Δείτε την ταινία των μαθητών για τον ΠΑΛΑΙΟ ΠΛΑΤΑΝΟ ΑΛΜΥΡΟΥ!



Περισσότερα για την εκδήλωση διαβάστε εδώ, στον
ΛΑΟ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ, 
ο οποίος κάνει διαγωνισμό, κι αυτή η ιδέα του ήταν η αφορμή, γι' αυτή την αριστουργηματική ταινία και εκδήλωση!

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014

Από τα καφενεία στις καφετέριες


 ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ

Από τα καφενεία στις καφετέριες


ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Λατρεύω τα καφενεία και τα μπαρ που έχουν ιστορία, χαρακτήρα. Απεχθάνομαι τις καφετέριες και τα κλαμπ, τους ανώνυμους χώρους συνάθροισης μάζας.

Τα πρώτα προσελκύουν πρόσωπα και παρέες, καλλιεργούν έναν ορισμένο συγχρωτισμό, προάγουν την επικοινωνία μεταξύ τραπεζιών και διαφορισμένων κύκλων, διαμορφώνουν ένα ήθος συνύπαρξης και τριβής. Φέρουν επίσης μια διακριτή αισθητική, ένα ύφος, έναν αέρα, που δεν περιορίζεται στο γούστο του διακοσμητή και στα έπιπλα, αλλά πηγαίνει πιο μακριά και πιο βαθιά, στη σταθερή ποιότητα των προσφερομένων και στο σέρβις, διακριτικό και οικείο ταυτοχρόνως.

Πάνω απ’ όλα όμως την ατμόσφαιρα ορίζουν οι κυκλοφορούντες άνθρωποι, δηλαδή οι θαμώνες και οι μαγαζάτορες. Τέτοια καφενεία και μπαρ αποτελούν δημόσιους χώρους με παιδευτική λειτουργία πολλαπλή: πολιτική, κοινωνική, αισθητική, πνευματική. Και είναι τοπόσημα: κάθε πόλη διαθέτει τα δικά της, λίγα και χρονοανθεκτικά. Κύριος εχθρός τους είναι ο τουρισμός, αλλά ακόμη και τέτοιες επελάσεις τις αντέχουν συνήθως και προχωρούν στον χρόνο. Τέτοια ιστορικά καφενεία-μπαρ βρίσκεις ακμαία στις ευρωπαϊκές πόλεις: ανεξάρτητα, σαν ζαχαροπλαστεία, μέσα σε ξενοδοχεία: στη Βιέννη, τη Βουδαπέστη, την Πράγα, τη Ζυρίχη. Το Παρίσι είναι ένας καφενειακός κόσμος μόνος του, πλήρης. Αλλά κυρίως σκέφτομαι τα μυθικά καφέ του μεσογειακού κόσμου, νευρικά ή αργόσυρτα, ποιητικά, στοχαστικά, αισθαντικά, αρχαία: στο Μιλάνο, τη Νάπολη, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη, την Πάντοβα, τη Βενετία, το Παλέρμο, τη Βαρκελώνη, τη Μαδρίτη, το Κάιρο... Βρίσκεις και στην Ελλάδα.

Στους αντίποδες, οι καφετέριες. Πρώτα, οι ποικιλώνυμες αλυσίδες καφέ, που μιμούνται τα Starbucks: ανώνυμα, άχρωμα, επιθετικού μάρκετινγκ, πληθωριστικά, με καφέ και προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας και χαμηλής ποιότητας, take away ως επί το πλείστον. Σε αυτά τα μαγαζιά, ο καφές παύει βιαίως να είναι τελετή απόλαυσης και συνάντησης· γίνεται είδος ταχείας κατανάλωσης, και το μαγαζί γίνεται σταθμός ανεφοδιασμού καφεΐνης. Είναι η εκδοχή φαστ, για ανθρώπους που τρέχουν πίσω απ’ τη ζωή με ένα χάρτινο κύπελλο στο χέρι.

Στη χώρα μας ευδοκιμούν και οι τεράστιες καφετέριες, οι αδηφάγες, που καταλαμβάνουν πεζόδρομους, πλατείες και πεζοδρόμια και τα μετατρέπουν σε θάλασσες τραπεζοκαθισμάτων. Γιγάντιες, αδρανείς, μαζικές, ομογενοποιητικές των προσώπων, ισοπεδωτικές των παρεών, καταπίνουν και πέπτουν τους θαμώνες. Στα νότια παράλια της Αττικής, στη Θεσσαλονίκη, στον αστικό ιστό και στα παράλια μέτωπα, σε κάθε ελεύθερο χώρο θερέτρων και κωμοπόλεων, τα τραπεζοκαθίσματα, οι τέντες και οι ομπρέλες, οι μουσικές, ορίζουν ένα οικοσύστημα ραθυμίας και ακινησίας, μαζικότητας. Υποδέχονται πρόσφυγες αναλόγως ακίνητους, στάσιμους, παθητικούς, χωρίς συνομιλίες και ανταλλαγές, χωρίς ιστορική μνήμη. Ανοίγουν, κλείνουν, χρεοκοπούν, ξεπλένουν χρήμα, φτιάχνουν φωλιές για τον κόσμο των χασομέρηδων, αλλά και της νύχτας και των συναλλαγών της.

Η αισθητική τους προκύπτει από τη μόδα που λατρεύει ο εκάστοτε διακοσμητής· ανοξείδωτος χάλυβας, καπλαμάς, γυαλί, δερματίνη, ξύλινα ντεκ ιστιοπλοϊκού – όλα γεωμετρημένα, καινούργια, φουτουριστικά, με ετοιματζίδικη χλιδή. Η ατμόσφαιρα ορίζεται από το σούρτα-φέρτα κλαρινογαμπρών και νυμφιδίων, από τα μπιτάκια που ακούγονται αδιάκοπα στα μεγάφωνα, από τις φράκταλ συστοιχίες των φραπέ και των φρέντο. Οι άνθρωποι κοιτούν μπροστά, απλανώς, πάνω από τα ποτήρια, μέσα από τζαμαρίες, προς την απέναντι καφετέρια.

Είναι μια λίμνη αρυτίδωτη, αβαθής, όπου δεν συμβαίνει τίποτε. Μια αχανής επιφάνεια. Στην επιφάνεια αυτή αντανακλάται μια κοινωνία αναλόγως στάσιμη, απαθής, που παρακολουθεί εταστικά το θέαμα της αργής διαλύσεως του αφρόγαλου, σαν θαύμα επαναλαμβανόμενο.

Πέμπτη 3 Απριλίου 2014

Πόλεμος για «Τ' ανείπωτα»

Πόλεμος για «Τ' ανείπωτα»

Το εξαιρετικό τραγούδι «Τα ανείπωτα», του Δημήτρη Ζερβουδάκη, και ο τραγουδοποιός έπεσαν θύματα κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας από δισκογραφικό κύκλωμα ξενυχτάδικων.
Δημ. ΖερβουδάκηςΔημ. ΖερβουδάκηςΜια δισκογραφική εταιρεία πήρε το τραγούδι του και το κυκλοφόρησε, παρά το ότι ο ίδιος ο δημιουργός ήταν αντίθετος. Το τραγούδι κυκλοφορεί «κακοποιημένο», κατά την άποψη του Δ. Ζερβουδάκη, σε νέο cd ενός νεαρού τραγουδιστή της πίστας, ονόματι Ηλία Βρεττού.
Ο τραγουδιστής είχε επικοινωνήσει προ ημερών με τον Δ. Ζερβουδάκη για να του ζητήσει την άδεια και ο τραγουδοποιός τού την αρνήθηκε. Οπως αποδείχτηκε, η επικοινωνία ήταν προσχηματική γιατί ο δίσκος όδευε ήδη προς τα δισκοπωλεία. Υποπτη θεωρεί ο Δ. Ζερβουδάκης και τη στάση της ΑΕΠΙ και σκοπεύει να προσφύγει στη Δικαιοσύνη για να προστατέψει τη δουλειά του. Στο πλευρό του, χιλιάδες φίλοι του, που του στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης μέσω Διαδικτύου.
Ηλίας ΒρεττόςΗλίας Βρεττός«Αυτή η δισκογραφική εταιρεία έκανε ένα μαγείρεμα μαζί με την ΑΕΠΙ με νομικίστικα τερτίπια, ότι πρόκειται δήθεν για διασκευή ή για δεύτερη εκτέλεση, και γνωρίζοντας ότι δεν έχω δώσει την άδειά μου, το έκλεψαν και το κατακρεούργησαν», λέει στην «Ε» ο Δ. Ζερβουδάκης. «Ποια είναι η προστασία που παρέχει η ΑΕΠΙ σ' εμένα ως δημιουργό και μέλος της από το 1987; Κανείς από την ΑΕΠΙ δεν ήρθε σε επικοινωνία μαζί μου για να με ενημερώσει!». Ακόμη περισσότερο τον εξόργισε το δελτίο Τύπου που εξέδωσε η δισκογραφική εταιρεία, στην οποία αναφέρεται ότι πολύς κόσμος θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει το τραγούδι του Δ. Ζερβουδάκη από το νεαρό καλλιτέχνη της πίστας. «Το μοναδικό και πολύ αγαπημένο τραγούδι με τίτλο "Τ' ανείπωτα" που έχει ερμηνεύσει απογειωτικά ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, τώρα θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν από την πολύ καλή λαϊκή φωνή του Ηλία Βρεττού! Μια αρκετά διαφορετική version αποκτούν "Τ' ανείπωτα" που πολύς κόσμος θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει, μέσα από τον Ηλία Βρεττό», αναφέρει το δελτίο Τύπου.
«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που θεωρούν ότι μπορούν να μπαίνουν με το έτσι θέλω στη ζωή και στη δουλειά και να την αρπάζουν;», διαμαρτύρεται ο Δ. Ζερβουδάκης. Ξεκαθαρίζει ότι δεν τέθηκε κανένα θέμα όπως διαφωνία στα χρήματα ότι απλά αρνήθηκε να δώσει το τραγούδι του. «Του δήλωσα εξαρχής ότι δεν ήταν θέμα χρημάτων. Θέλω να προστατεύσω τη δουλειά μου και την πνευματική μου δημιουργία από την υποκουλτούρα. Ποτέ δεν είχα καμία σχέση και καμία συναλλαγή με την υποκουλτούρα» δηλώνει. Τελικά, μετά τις έντονες διαμαρτυρίες του τραγουδοποιού η δισκογραφική εταιρεία επικοινώνησε μαζί του -και του δήλωσε ότι θα προσπαθήσει να αποσύρει το cd.


Η Κατερίνα Δεστάπα κοινοποίησε σύνδεσμο από Ελευθεροτυπία / www.enet.gr.
«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που θεωρούν ότι μπορούν να μπαίνουν με το έτσι θέλω στη ζωή και στη δουλειά και να την αρπάζουν;», διαμαρτύρεται ο Δ. Ζερβουδάκης.

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

Η ΑΡΓΩ της Γιώτας Σπανού - Στρατή, έφτασε στον Βόλο!


... Κι ήρθε η αποψινή βραδιά...
Χαρούμενη και συγκινημένη συνάμα, γιατί χάρη στην φιλοξενία της εφημερίδας 

ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ, 

μπορώ να κάνω ένα "ιδιαίτερο" δώρο σε μια ιντερνετική φίλη που αγαπώ πολύ και θαυμάζω.
Εύχομαι να το χαρεί, αν και η φωτογραφική μου μηχανή δεν με βοηθάει!
Θέλω να ευχαριστήσω και ΔΗΜΟΣΙΑ την εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ που βοήθησε την "παγωμένη "ΑΡΓΩ" της Γιώτας, να φτάσει στο λιμάνι της!

Γνωριμία με το έργο της από τη μακρινή Αστόρια

"Ιωλκός - Κολχίδα" από ποίηση
της Γιώτας Σπανού - Στρατή


Το ποίημα "Ιωλκός - Κολχίδα = Όλβιες Ώρες" της Γιώτας Σπανού - Στρατή είναι η αφορμή για τη γνωριμία της Ελληνίδας ποιήτριας με το κοινό του Βόλου. Από τη μακρινή Αστόρια και την άλλη άκρη του Ατλαντικού, 
η Γιώτα Σπανού - Στρατή γύρισε το χρόνο πίσω και μέσα από το 
προσωπικό blog  της  (http:astoriani.blogspot.gr) μίλησε στη Βολιώτισσα Κατερίνα Δεσπότη - Σταματίου, Παπαθεοδώρου για το τι την ενέπνευσε στο να ενώσει τη μυθολογία με το παρόν. 


"Αυτή η χρονιά μας έδωσε μεγάλες έγνοιες με τους απροσδόκητους πάγους και τις θύελλες...
Αγαπώ το χιονιά, τη μεγαλοπρέπεια της φύσης! Αγαπώ και τις μοναδικές ευκαιρίες που θα "πιάσει ο ...νους μου" να τις βάλλει στο άψυχο χαρτί, για μελλοντική χρήση.
 Είναι η διαφορετικότητά μου, κι έχω λάβει μέρος, ερασιτεχνικά βέβαια, σε ανάλογες παρουσιάσεις φωτογραφίας και ειδικά με "κομμάτια πάγους"... τόνισε αρχικά η Γιώτα Σπανού - Στρατή, η οποία στη συνέχεια συμπλήρωσε:

"Στο σπίτι, την παραμονή, ετοίμαζα το αυριανό τραπέζι της 43ης επετείου μας!

Στή Ρωσία, ξεκινούσαν οι Αγώνες.
Οι Ολυμπιακοί, ανέκαθεν με γοήτευαν. Έχω δε, και το θεατρικό έργο (και βιβλίο) που ανεβάσαμε το 2004, σε δυο ξεχωριστούς χώρους, στην Ομογένεια, με τον τίτλο: 

Ο Έκτος Κύκλος, ο Κύκλος των νεανικών οραμάτων.

Ο πάγος που ακολούθησε την πυκνή χιονοθύελλα, μας ξάφνιασε το επόμενο πρωί. Βιαστικά, μισοντυμένη, πήρα τη μηχανή μου, ξεκόλησα κομμάτια πάγου και σταλακτίτες, από την οροφή, κι από όπου αλλού "εμπνεόμουν" , τα τοποθέτησα πάνω στο καλοκαιρινό τραπέζι που είχε  ήδη μεγάλη χιονο-βάση να τα "φυτέψω" (!!!) κι εκεί άρχισε η περιπέτεια της φωτογράφισης που οδήγησε στην έμπνευση της Αργούς!!! 

Οι Αργοναύτες άρχισαν να κωπηλατούν ... άκουγα το πάφλασμα των κουπιών... μιλούσα μαζί τους για το ταξίδι τους, τα ...νυχτερινά τους ξεφαντώματα ... για το χρυσόμαλλο δέρας, κ.λ.π. 
Νους και φωτογραφίες... συνδυασμός τρέλας.
 Μιλάμε για έξι η ώρα το πρωί, πίσω, στο ξύλινο μπαλκόνι, και για περίπου εκατό διαφορετικές φωτογραφίες...
 Κάποια στιγμή, κυριολεκτικά ξυλιασμένη, μπήκα στο σπίτι, πήγα κοντά στη έξτρα φορητή θερμάστρα, με ένα ζεστό καφέ συνήλθα κι άρχισα το γράψιμο... 
Την επομένη, το διόρθωσα, και μετά από κάποιες μέρες, το "ανέβασα" στο blog".


Ιωλκός-Κολχίδα(Σότσι) = Όλβιες Ώρες

Ξεκίνησαν
οι Έλληνες του τότε κόσμου, από τη Γη των Αθανάτων,
στοχεύοντας την Εύδιο Ακτή της Δυναστείας των Πάγων.

Τύφλωναν οι ασπίδες τους τον υπερόπτη Ήλιο.
Προσκαλούσαν κάθε νύχτα την ανοχή της Σελήνης.  
Πενήντα αγέρωχες Τριήρεις,
με κουπιά που ανάσαιναν ικμάδα, ανακάτωναν
τα σωθικά του Αιγαίου.
Προκαλούσαν τον Ποσειδώνα. 
Θυσίαζαν
τη ψυχή τους στην εύνοια των Θεών. 
Προχωρούσαν
για το υπερπόντιο ταξίδι της αιωνιότητας, 
ακάθεκτοι.

Με ούριους ανέμους, με μίση και θεϊκές υποσχέσεις,
αποχαιρέτησαν την Ιωλκό, διάβηκαν τον Πόντο της Έλλης,
πλεύρισαν στις ανάσες της Μαύρης Θάλασσας 
κι ακούμπησαν
την Ελπίδα πάνω στην αχόρταγη λαχτάρα της κυριαρχίας
του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Η θρυλική πλέον Κολχίδα, έδωσε ακόμη μία μάχη
για να λούζεται στο φως της Ιστορίας.

Θεϊκές εύνοιες μαζί κι αντιζηλίες, 
ήρωες αδιάφανοι ή και ημίθεοι,
Μύθοι αιμάσσοντες, κερήθρες αιώνιες 
της παγκόσμιας Δόξας μας,
αναστήθηκαν σε ουρανομήκη αναβίωση
στην Κολχίδα, 
το εύμνημο Σότσι του σύγχρονου κόσμου.

Τυχερή να ζω την Τέχνη στην τελειοποίηση των αθλημάτων,
την αγωνία των αθλητών, 
στην μαγεία των Θεσμών
της γείτονος Ήλιδας, όπου αναβιώνουν δραματικά 
στην αγκάλη
της αρχαίας Κολχίδας.


Η Γιώτα Σπανού - Στρατή είναι καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας. Υπήρξε μεταφράστρια και υπεύθυνη της 3ης σελίδας για τοπικά και διεθνή νέα, στην εφημερίδα "'Εθνικός Κήρυκας" της Νέας Υόρκης, στην οποία αρθρογράφησε παράλληλα. Θεατρογράφος "μακράς θητείας" και παρουσιάσεων κυρίως στην Ελληνική Ομογένεια της Ν.Υ., με τιμητική συνεργασία πολλών φορέων ως και της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Ν.Υ. Ιδρύτρια-υπεύθυνη Διεθνούς Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, (Ν.Υ.1999, ανά διετίαν δραστηριότητες, κυρίως στην Ελληνική Μυθολογία, επισκέψεις σε Δημόσια Σχολεία κ.λ.π), Μέλος διακεκριμένων λογοτεχνικών Εταιριών-Συλλόγων στην Ελλάδα ως οι Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, Π.Ε.Λ., Δ.Ε.Ε.Λ., των National League of American Pen Women, Poetry Forum, Shelley Society, of New York, πρώην μέλος του "Κάμερα Κλαμπ, Φλάσσιγκ, Ν.Υ." με δίγλωσση ποίηση σε μοναδικές φωτογραφίες, κ.λ.π.

Θεώρησα χρέος μου, να φτάσoυν οι λέξεις της ... κοντά στην Αργώ.

Αντιγραφέας: Κατερίνα Δεσπότη - Σταματίου, Παπαθεοδώρου

*************

Υγ1. Όταν της ζήτησα ένα ανανεωμένο βιογραφικό, απ' αυτό που έχει ανεβάσει στο blog της, μου απάντησε:

"Κι η "Αστοριανή" έχει αρκετά... ΔΕΝ χρειάζονται πολλά!

Τώρα, ποιά είμαι; Μια νιόπαντρη νεαρή καθηγήτρια του τότε, που έκλαιγε γιατί ...άφησε την πατρίδα για τη Νέα Υόρκη... και τώρα μια ώριμη κυρία που χαίρεται τις εμπειρίες που μου πρόσφερε η θετή Μάνα. Ίσως ήταν γραμμένο τελικά να μείνω και να πιστεύω το "όπου γη, και τάφος"... " 

Υγ.2 Σημειωτέον, το εν λόγω ποίημα, έχει άλλη τόση περίπου συνέχεια.

Υγ.3 Την συνέχεια θα την βρείτε, ΕΔΩ!

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014












ΥΓ.
Η ΓΙΩΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ, ΕΔΩ!


Σάββατο 15 Μαρτίου 2014

...ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ. :: Κάθε Παρασκευή...

"Χάσαμε τον νόημα κρατήσαμε τις λέξεις. Μιλάμε, αλλά δεν επικοινωνούμε."


(Με εκφράζει επικίνδυνα ο Βασίλης και δε ξέρω τι θα γίνει! Δεν προλαβαίνω και να τον αντιγράφω!)
  • Αρέσει στον Βασίλης Μόσχης.
  • Βασίλης Μόσχης Κατερίνα μου, το παραπάνω είναι από τη στήλη του γιου μου, δεν είναι δικό μου!
  • Κατερίνα Δεστάπα Ακόμα καλύτερα! Μ΄εκφράζουν δυο! Και πατέρας και γιος! Είναι εδώ να τον κάνω φίλο; Να τον χαίρεσαι! Εμ! Ποιον θα έμοιαζε; Στο ψαχνό τα λόγια του!
  • ..ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ.

    2014-03-14 16:01
      Γεμίσαμε σ’ αυτόν τον κόσμο και δεν χωράμε πια ! Γεμίσαμε «αγωνιστές» της μικρής πουτίγκας, γιατί η μεγάλη είναι για τον λαό. Γεμίσαμε «καλλιτέχνες» που δεν γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνει κανείς να καλλιτεχνεί. Εμφανίστηκαν ξαφνικά αγάπες που εύκολα πήρε ο πρώτος άνεμος και δεν άφησαν τίποτα. Γιατί όπως και να το κάνεις, τα λόγια είναι λόγια και μόνο λόγια θα παραμείνουν όσος καιρός και να περάσει. Μένουν μόνο αυτά που πονάνε.
      Στον δρόμο μας είναι πια οι βολεμένοι του έρωτα που δεν χάνουν ευκαιρία να ξεδιπλώσουν τις «αμπελοφιλοσοφίες» τους. Τους βολεμένους ποτέ να μην τους ακούς. Σ’ αυτόν τον κόσμο αυτός που αξίζει να μιλάει αλλά ποτέ δεν μιλάει είναι εκείνος, ο ένας που μοιράστηκε κι έδωσε μα δεν πήρε. Η αγάπη δεν είναι δειλία. Σημασία έχει να ακούς εκείνον που πόνεσε αγαπώντας και δεν έπαιξε με τις λέξεις. Χάσαμε τον νόημα κρατήσαμε τις λέξεις. Μιλάμε, αλλά δεν επικοινωνούμε. Δεν υπάρχει ένα λεξικό που να μπορεί να μας βοηθήσει παραπάνω πέρα
     Γεμίσαμε «ευαίσθητες φύσεις» και «ποιητικές ψυχές» έτοιμες για πνευματική ζωή, έτοιμες για έργο ισάξιο μεγάλων ποιητών. Μα με μία ταμπέλα ποτέ κανείς δεν ήταν αληθινός. Αυτό μας λείπει. Η ειλικρίνεια, η αλήθεια ! Σε μία γνωριμία με έναν άνθρωπο ποιος ξεκινάει να λέει ποιος πραγματικά είναι. Όλοι δείχνουν ποιοι δεν είναι. Γεμίσαμε αθλητές που δεν χρειάζονται ντοπάρισμα αλλά τρέχουν πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο. Γεμίσαμε χλευάσματα και κοροϊδίες. Γεμίσαμε ανώτερους και ποτέ κατώτερους. Αγωνιστές του καναπέ και του ποπ – κορν. Ηθοποιούς και συγγραφείς με ειδικότητα στην άγνοια και την ανία.
      Αυτό το τέρας, το μαύρο με τα κόκκινα μάτια που στάζουν… Αυτός ο εγωισμός. Αυτός πονάει πιο πολύ απ’ όλα. Και τον εγωιστή και τους υπόλοιπους. Αυτός σαν τεράστια μηχανή καταστρέφει σχέσεις, φιλίες, αγάπες… Απ’ αυτό θα ‘πρεπε να ξεφύγουμε σαν άνθρωποι. Πρέπει να το δούμε σαν ειδική αποστολή εξολόθρευσης. Ή του εγωισμού, ή των ανθρώπων του. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει έτσι εύκολα… Δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα… Γιατί το τίποτα, τίποτα θα παραμένει όσος καιρός και να περάσει. Το θέμα είναι πως δεν πρέπει να επηρεάσει το «κάτι». Το χαμόγελο πρέπει να μείνει χαμόγελο, όποιος και να περάσει ότι και να αφήσει… 
  • πηγή Κάθε Παρασκευή Σταύρος Βασίλη Μόσχη