Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2022

Ζούσε για χρόνια με μια βελόνα ραπτικής στο σώμα της!

 ***

Ζούσε για χρόνια με μια βελόνα ραπτικής στο σώμα της!

Δημοσιεύθηκε 

Απίστευτο κι όμως αληθινό. Βελόνα ραπτικής εισχώρησε στο σώμα γυναίκας, χωρίς να το καταλάβει. Τα χρόνια πέρασαν.

Όταν χρειάστηκε να κάνει εξετάσεις, βρέθηκε τυχαία η βελόνα να παραμένει, σκουριασμένη πλέον, ακόμη στο σώμα της, υποβάλλοντας τη γυναίκα σε μεγάλη διαδικασία μέχρι να κάνει χειρουργείο και να την αφαιρέσει.

Μια ακτινογραφία στο πόδι εξαιτίας πόνου στο γόνατο ήταν αρκετή για να φέρει στο φως και να αναδείξει ένα ξένο αντικείμενο λίγο παραπάνω στο μηρό που κουβαλούσε η κ. Μαρία από το Ηράκλειο, χωρίς να το ξέρει και που ενδεχομένως να προμήνυε ένα σωρό άλλα προβλήματα που θα επακολουθούσαν στον οργανισμό της.

Μια βελόνα ραπτικής, σε ένα σημείο του δεξιού μηρού έτοιμη για αποσύνθεση έβαλε σε μπελάδες τη γυναίκα, η οποία είχε κάποιο άλλο πρόβλημα στο πόδι και τελικά προέβη και σε υπέρηχο, προκειμένου να εντοπίσει το ακριβές σημείο για να γίνει το χειρουργείο και η αφαίρεση του ξένου σώματος.

Πάνω από 2,5 εκατοστά ήταν σε βάθος η βελόνα, ενώ προχώρησε σε χειρουργείο στο ΠΑΓΝΗ κάνοντας της οι γιατροί του νοσοκομείου 5 ράμματα. Κάνεις, ούτε οι γιατροί, ούτε οι νοσοκόμες δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως βρέθηκε στο σώμα της η βελόνα. Πόσο μάλλον η ίδια που ποτέ δεν κατάλαβε ούτε καν το τσίμπημα…

Πηγή: https://www.newshub.gr/

***

ΠΗΓΗ

Αναρτήθηκε από στις 3 σχόλια:
Ετικέτες , ,

Πέμπτη 23 Ιουνίου 2022

"Τσ' μάννας, δεν είσαι;"

"Τσ' μάννας, δεν είσαι;"  

Μεσημεράκι ήταν και μετά το μπάνιο στην Ελίτσα, καθίσαμε να φάμε σε μια ταβέρνα.

Υπήρχαν δυο παρέες, τις οποίες και χαιρετήσαμε, κι ας μην τους γνωρίζαμε.

Συνηθίζεται αυτό στα χωριά, ας είναι και τουρίστες.

Έτσι που καθόμουνα, εκτός από την θέα, έβλεπα και τα άλλα τραπέζια. 

Κάποια στιγμή είδα ότι ένας κύριος, με κοίταζε επίμονα και τον ακούω να με ρωτάει:

"Τσ' μάννας, δεν είσαι;"  

Δεν κατάλαβα τι είπε.

"Συγγνώμη, τι με ρωτήσατε; Δεν το κατάλαβα."

"Τσ' μάννας, δεν είσαι;"  

...Κατάλαβα, αλλά απόρησα με την ερώτηση.

Χαμογέλασα, χωρίς να θέλω να τον προσβάλλω και του απάντησα:

"Και ποιος δεν είναι τσ' μάνας τ';"

Εκείνος σοβαρότατος μου απάντησε:

"Εσύ δεν είσαι που έγραψες το βιβλίο για τ' μάννα;"

Έμεινα βουβή και τον κοίταζα, κατάπληκτη!

Συγκλονίστηκα. Ούτε που τον ήξερα τον κύριο, ούτε που θυμόμουνα το βιβλίο! (Έχω πατήσει delete, εδώ και χρόνια στα βιβλία μου, όχι βέβαια, στην μάννα!)

Όταν βρήκα την φωνή μου, του είπα συγκινημένη:

"Συγγνώμη! Με θυμάστε γι' αυτό, μετά από 20 χρόνια;"

"Πώς να σε ξεχάσω, αφού το διάβασα;"

'Εμεινα!

Θυμήθηκα ότι ο τότε στόχος μου ήταν να θυμούνται την μάννα μου κι όχι εμένα, αλλά δεν ξέχασα και τους επόμενους (λάθος) στόχους...

...Στον συνεχόμενο διάλογο του είπα πως έχω γράψει για παιδιά και για πατέρα που δεν χάρηκα, κι ότι είναι πολύ καλύτερα απ' της μάννας, αλλά λίγη σημασία έχει πια, και τα λοιπά και τα λοιπά...

Θέλω να ευχαριστήσω κι από δω εκείνον τον κύριο και πολλούς άλλους που με συστήνουν με αφορμή τη μάννα, άλλοι το κυκλάμινο, άλλοι για "τα χνάρια", κι άλλοι για τα υπόλοιπα. (τα της "δόξης"...)

Με συγκινούν, με τιμούν... ήθελα να μείνω κι εγώ στην Ιστορία, κάποτε, (ΟΧΙ ΠΙΑ), αλλά χωρίς να το θέλουν, ματώνουν βαθιές κρυμμένες πληγές και "λάθη" μου.

Αθώος κόσμος που θαυμάζει για το "τίποτα", ενώ, άλλα πράγματα στη ζωή έχουν "αξία", ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ!

***

ΥΓ. Όχι, δεν μ' έπιασε η επιστροφή στην δόξα, ούτε η ανάγκη του γραψίματος... απλά, κάποια θέματα τα θεωρώ "χρέος" μου, να μείνουν στον αέρα, κι ένα "σμπρώξιμο" προέκυψε σήμερα. Εκκρεμούν κάποια ακόμη.

Ποτέ δεν μ' άρεσαν οι παγωμένες μου σελίδες, γι' αυτό τις ανανέωνα όλες τόσα χρόνια, υπέφερα πολύ για να καταφέρω αυτή την "δίαιτα", αλλά κάποια στιγμή... όσο κι αν πονάς, τα καταφέρνεις.

Αλλάξανε οι εποχές, οι συνθήκες, οι συνήθειες, η ίδια η ζωή μας, ακόμα και οι συμπεριφορές, όχι όμως και τα συναισθήματα, είτε καταγράφονται, είτε όχι.

Πάντα πίστευα και πιστεύω πως η πάστα του Ανθρώπου, δεν αλλάζει.

Γεννιέται και Φεύγει μ' αυτήν, όσες μάσκες κι αν φοράει, ηθελημένα ή αθέλητα.


Αναρτήθηκε από στις 3 σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Τρίτη 17 Μαρτίου 2020

ΑΛΛΑΓΗ ΦΟΝΤΟΥ


Ήταν απ' την αυθεντική φωτογράφιση, κι ήταν για μένα, "Σημάδια".

Χελώνα, αγριοκρίνος που ακόμα δεν είχε ανθίσει, αλλιώς θα τον  πρόσεχα... (τότε), όσο και αν βιαζόμουνα.



Αναρτήθηκε από στις 1 σχόλιο:
Ετικέτες , , , , , , ,

Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2014

Μάνα συγγνώμη και …σ’ ευχαριστώ

Μάνα συγγνώμη και …σ’ ευχαριστώ
Ένας νεαρός άνδρας πήγε να υποβάλλει αίτηση για μια διευθυντική θέση σε μια μεγάλη εταιρεία . Αφού πέρασε την αρχική συνέντευξη , έπρεπε τώρα να συμφωνήσει και ο γενικός διευθυντής για την πρόσληψη.
Ο διευθυντής ανακάλυψε από το βιογραφικό του, ότι ο νεαρός είχε εξαιρετικές ακαδημαϊκές σπουδές. Ρώτησε, «Πως κατάφερες να κάνεις αυτέ τις σπουδές; Μήπως πήρες υποτροφίες;»
«Όχι του απάντησε ο νεαρός».
«Ο πατέρας σου κατέβαλλε όλα αυτά τα δίδακτρα;» ρώτησε ξανά ο διευθυντής.
«Ο πατέρας μου κύριε πέθανε όταν ήμουν ενός έτους, η μητέρα μου ήταν αυτή που πλήρωνε τα δίδακτρά μου» Απάντησε.
« Που εργάζεται η μητέρα σου;»
«Η μητέρα μου εργάζεται ως καθαρίστρια ρούχων. Πλένει ρούχα για άλλους»

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από το νεαρό να του δείξει τα χέρια του. Ο νεαρός έδειξε τα χέρια του τα οποία ήταν λεία και πολύ απαλά.
«Έχεις βοηθήσει ποτέ τη μητέρα σου στο πλύσιμο των ρούχων;»
«Ποτέ, η μητέρα μου ήθελε πάντα να μελετώ και να διαβάζω όσο το δυνατόν περισσότερο. Εκτός αυτού, η μητέρα μου πλένει τα ρούχα πιο γρήγορα από μένα.

Ο διευθυντής είπε: «Θέλω να σου ζητήσω κάτι. Όταν πας σπίτι σήμερα, πήγαινε να καθαρίσεις τα χέρια της μητέρας σου και θα τα ξαναπούμε αύριο το πρωί».
Ο νεαρός θεώρησε ότι οι πιθανότητες να πάρει τη θέση, ήταν πολύ μεγάλες. Όταν πήγε πίσω στο σπίτι, ζήτησε από τη μητέρα του να τον αφήσει να καθαρίσει τα χέρια της. Η μητέρα παραξενεύτηκε και με ανάμεικτα συναισθήματα άπλωσε τα χέρια της προς το γιο της.
Ο νεαρός άρχισε να πλένει τα χέρια της μητέρας του σιγά-σιγά, ενώ δάκρυα έσταζαν από τα μάτια του όση ώρα το έκανε αυτό. Ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε ότι τα χέρια της μητέρας του ήταν τόσο ζαρωμένα, και ότι υπήρχαν τόσες πολλές μελανιές πάνω τους. Μερικές μελανιές μάλιστα ήταν τόσο οδυνηρές, που η μητέρα του βογκούσε όταν τις άγγιζε.
Ήταν η πρώτη φορά που ο νεαρός συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτά τα χέρια που έπλεναν σε καθημερινή βάση ρούχα για να μπορέσει να πληρώσει τα δίδακτρά του. Οι μελανιές στα χέρια της, ήταν το τίμημα που η μητέρα έπρεπε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του και το μέλλον του παιδιού της.
Μετά τον καθαρισμό των χεριών της μητέρας του, ο νεαρός άρχισε να πλένει σιγά – σιγά όλα τα ρούχα που είχαν στοιβαχτεί για πλύσιμο, μονολογώντας «Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα» Μάννα συγγνώμη και σ’ ευχαριστώ για όλα»… ενώ δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν από τα μάτια του.
Εκείνο το βράδυ, μητέρα και ο γιος έκατσαν και κουβέντιασαν για αρκετή ώρα.
Την άλλη μέρα το πρωί, όταν ο νεαρός πήγε στο γραφείο του διευθυντή συγκινημένος και βουρκωμένος, βλέποντάς τον έτσι, τον ρώτησε.
«Για πες μου λοιπόν, τι έγινε χθες στο σπίτι σου; Τι έκανες; Έμαθες κάτι καινούργιο»
Ο νεαρός απάντησε: «Καθάρισα τα χέρια της μητέρας μου, αλλά και έπλυνα τελικά όλα τα ρούχα που είχε για πλύσιμο»
«Τώρα κατάλαβα και εκτίμησα την προσπάθεια της μητέρας μου. Χωρίς τη μητέρα μου, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Συνειδητοποίησα με την πράξη αυτή, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια που σου προσφέρουν οι άλλοι. Έχω καταλήξει να εκτιμώ την αξία και τη σημασία που έχει το να βοηθά ο ένας τον άλλο στην οικογένεια και στην κοινωνία»
Ο διευθυντής τότε του είπε: «Αυτό είναι που ψάχνω σε ένα συνεργάτη. Θέλω να προσλάβω ένα άτομο που δεν θα σκέφτεται μόνο το εαυτό του, που μπορεί να γνωρίζει και να εκτιμά τη βοήθεια, τις προσπάθειες και τα δεινά των άλλων, για να επιτευχτούν κάποια πράγματα στη ζωή και δεν θα θέτει τα χρήματα ως μοναδικό στόχο του στη ζωή του. Έχεις προσληφθεί»
Αυτό το νεαρό άτομο εργάστηκε πολύ σκληρά, έλαβε αξιώματα στην επιχείρηση και απολάμβανε το σεβασμό των υφισταμένων του. Κάθε εργαζόμενος που είχε, εργάστηκε επιμελώς και ως ομάδα με τους υπόλοιπους. Οι επιδόσεις της εταιρείας βελτιώθηκαν σημαντικά.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ένα παιδί, που μεγαλώνει με υπερπροστασία και συνήθως απολαμβάνει ότι θέλει, αναπτύσσει πολλές φορές την «αρρωστημένη» νοοτροπία να θέτει τον εαυτό του πάνω απ’ όλα. Αυτό το άτομο δύσκολα εκτιμά τις προσπάθειες και τον αγώνα των γονέων του. Όταν αρχίζει να εργάζεται, έχει την απαίτηση, κάθε εργαζόμενος να τον ακούει υποτακτικά και αν γίνει προϊστάμενος ή διευθυντής, ποτέ δεν θα αναγνωρίσει τις προσπάθειες των εργαζομένων του και θα κατηγορεί πάντα τους άλλους, για τυχόν αποτυχίες. Αυτό το είδος των ανθρώπων, οι οποίοι μπορεί να είναι μορφωμένοι σπουδασμένοι και με πολλά πτυχία, μπορεί προσωρινά να επιτύχουν, αλλά τελικά ποτέ δεν αισθανθούν την «γλύκα» της επιτυχίας. Θα γκρινιάζουν συνεχώς θα είναι γεμάτοι μίσος και θυμό στην προσπάθειά τους να αναδειχτούν.
Αν ανήκουμε σ’ αυτό το είδος των γονέων καλό θα ήταν να λάβουμε υπόψη μας τα παραπάνω.
Μπορεί το παιδί μας να μεγαλώνει σ’ ένα όμορφο και άνετο σπίτι, να έχει το φαγητό της αρεσκείας του, να του προσφέρουμε άφθονα παιχνίδια, να το μαθαίνουμε πιάνο και χορό, να του προσφέρουμε όλες τις ανέσεις και να μην του χαλάμε χατίρι, αλλά.…. Όταν πχ σκαλίζουμε ή καθαρίζουμε τον κήπο μας ας το αφήσουμε να συμμετέχει, όταν στρώνουμε το τραπέζι για φαγητό ας το καλέσουμε να βοηθήσει, ας το μάθουμε να συμμετέχει. Δεν είναι επειδή έτσι θα μας ελαφρύνει από τα οικονομικά βάρη, ή ότι δεν έχουμε - αν είμαστε πλούσιοι - την ανάγκη της βοήθειάς του, αλλά με αυτό τον τρόπο του δείχνουμε την βασισμένη σε σωστές βάση αγάπη μας και το πιο σημαντικό του μαθαίνουμε να εκτιμά την αξία της συνεργασίας με άλλους προκειμένου να επιτευχθούν κάποια πράγματα σ’ αυτή τον κόσμο.
Αναρτήθηκε από στις 2 σχόλια:
Ετικέτες

Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

Το καλύτερο μήνυμα που διάβασα ποτέ


Το καλύτερο μήνυμα που διάβασα ποτέ
http://gr.news.yahoo.com


Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.
‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’
‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’
Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.
‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’
‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.
‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.
Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:
‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.
Εάν ζει η μητέρα σου
………. Απόλαυσε τη στιγμή.
Εάν δεν ζει
…………………….. Να τη θυμάσαι.
Εάν έχεις μητέρα
……………. Προώθησε αυτό κείμενο.
Αμέσως θα κάνεις κάποιον να αισθανθεί κάτι για κάποια που ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον που αποκαλείται… ΜΗΤΕΡΑ!
Και να θυμάσαι πάντοτε:
Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!
 
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Κυριακή 12 Μαΐου 2013

Της μέρας


  1. Κατερίνα Δεστάπα
    8 ώρες πριν από YouTube
    • Κι ... η μάνα η Άλλη που ... δεν βρέχει μπουγάδες, αλλά υπολογιστές.... να σε βλέπει ο κόσμος, να σε καμαρώνει... κι ας είναι αντίγραφο αντιγραφών!...
      (Τα λέμε παιδιά, άλλη στιγμή!)
      7 μέρες με τη Λένα
      Η Λένα, μια νεαρή κλέφτρα, φτάνει νύχτα κυνηγημένη στο σπίτι δυο αγαθών γέρων, που ζούνε στο δικό τους ιδιόρρυθμο κόσμο, κάπου σε μια επαρχία. Εκείνοι την υπ...
    Μου αρέσει! · 
  2. Η Κατερίνα Δεστάπα κοινοποίησε μια φωτογραφία του χρήστηΔραΠαίκτες Βόλου.
    8 ώρες πριν
    Μια στάση εδώ, (πήγαινα να γράψω, πριν πιάσει η μπορίτσα...) γιατί αξίζει τον κόπο.
    Ο σκοπός είναι Ιερός.
    Τα παιδιά έχουν πάθος και ταλέντο.
    Το έργο έχει υψηλά νοήματα.
    Εν ολίγοις, να το δείτε και "Εύγε" τους!
    Να μη λέω πολλά.
    Φωτογραφία
    1Μου αρέσει! ·  · Προώθηση · 
  3. Κατερίνα Δεστάπα
    8 ώρες πριν
    Έκτακτο
    Χαμογελάω...
    Τρέξαμε με την γειτόνισσα να μαζέψουμε τις μπουγάδες μας.
    Δεν υπήρχε περίπτωση να μιλήσω εγώ για την μάννα και μην "στάξει"...
    Συννεφόκαμο...
    Πάει. Πέρασε. Ίσα που τα μαζέψαμε...
    Μου αρέσει! ·  · Προώθηση · 
  4. Η Κατερίνα Δεστάπα κοινοποίησε την κατάσταση του χρήστη Spiros Makrigiannis.
    8 ώρες πριν
    .
    Στη Μάνα...

    Είναι στιγμές που κι η ελπίδα μου στερεύει
    λυγάει η ψυχή απ' της ζωής το βάρος
    σαν μια βαρκούλα με καιρό που αγριεύει
    και πουθενά δεν φαίνεται ένας φάρος...

    Τότε σε σένα καταφύγιο εγώ βρίσκω
    σε σένα που είσαι η Παναγιά η δικιά μου
    ...    Δείτε περισσότερα
    Μου αρέσει! ·  · Προώθηση · 
  5. Κατερίνα Δεστάπα
    9 ώρες πριν από YouTube
    • Στη δική μου Μάννα... Δικαίωμα.
      manna pou zw.wmv
      Μάνα που ζω, Δημήτρης Μητροπάνος, Γράμμα στη μάννα με δύο ν, Κατερίνα Δεσπότη - Σταματίου, Παπαθεοδώρου, βιβλίο, Κατερίνα Δε.Στα.Πα.
    Μου αρέσει! · 
  6. Κατερίνα Δεστάπα
    9 ώρες πριν από YouTube
    • Χρόνια Πολλά κι ευτυχισμένα σε όλες τις μαννούλες του κόσμου! Και σε όσες Λείπουν... ΑΘΑΝΑΤΕΣ, έτσι κι αλλιώς!
      Η μάνα εν κρύο νερό, Ζαγορά
      Η μάνα εν κρύο νερό, Ζαγορά και στιγμές, Μάης 2011
    Μου αρέσει! · 
    • Spiros Makrigiannis Όταν γερά η μάνα και άλλο κε πορεί 
      Ατότε θέλ’ βοήθειαν, ατότε θέλ’ ζωήν
      Ατότε θέλ’ ζωήν
      Κι όταν θα έρτε η ώρα και άλλο κι θα ζει
      Αμαν κι ευτας το χρέος σοις θα καίεται η ψύ σ’ 

      Η μάνα εν κρύο νερόν και σο ποτήρ’ κε μπαίν’ 
      Η μάνα να μη ίνεται, η μάνα να μη εν 
      Η μάνα να μη εν 

      Η μάνα εν βράχος, η μάνα εν ρασίν 
      Σον δύσκολον την ώρα σ’ , μανίτσα θα τσαείς
      Μανίτσα θα τσαείς
      Η μάνα εν το στήριγμαν, τη χαράς το κλαδί
      τ’ ατηνές η εγάπη κε βρίεται ση γην

      Η μάνα εν κρύο νερόν...

      Θα δεβαίνε τα χρόνεα, θα γέρουμε και μεις 
      Ατά είναι με τη σειρά κι θα γλιτών’ κανείς
      κι θα γλιτών’ κανείς
      και ολ’ πρέπ’ να εξέρουμε σ’ αούτο την ζωήν
      χωρίς τη μάνας την ευχήν κανείς κε λέπ’ χαΐρ

      Η μάνα εν κρύο νερόν...

      Η μάνα εν κρύο νερόν...
    • Afrodith Stamatiou Θεία (χρονια μας πολλά) κάνε τα βιντεο να τα βλέπουν κιι κινητά ....δεν μπορώ να το δω.
    • Κατερίνα Δεστάπα Χρόνια Πολλά, μανούλα Αφροδίτη! Στα παλιά βίντεο, δύσκολο να επέμβω, κορίτσι μου. Στα καινούργια μου, θα το ψάξω το θέμα, γιατί δεν το κατέχω. Εντάξει; Να περνάτε καλά και να μού φιλήσεις τους άντρες σου!
Αναρτήθηκε από στις 10 σχόλια:
Ετικέτες , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)