Η χαρά των παιδιών για το Ποιητικό βιβλίο της Λαμπρινής Τζούρκα!

Η χαρά των παιδιών για το Ποιητικό βιβλίο της Λαμπρινής Τζούρκα!

Ποίηση του λεπτού... για παιδιά...
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΣΟΤΡΑΣ

...Ήμουνα στο χωριό. Έτυχε να έχω και κάποια βιβλία μαζί μου, αυτή την φορά. Ανάλογα τον χρόνο και την ευκαιρία, τα φωτογράφησα, όπως συνηθίζω...
Για το παιδικό της Λαμπρινής, είχα άλλη ιδέα, μα μόλις είδα τα κορίτσια, έκανα την πρόταση:
"Κορίτσια, έχω ένα βιβλίο φίλης με παιδικά ποιήματα, θέλετε να το διαβάσουμε μαζί και να το ζωγραφίσουμε;"
"ΝΑΙ!" είπαν όλα! γεμάτα χαρά!
Καθόντουσαν καταμεσήμερο γύρω - γύρω από ένα τραπέζι, σ' ένα γειτονικό κήπο.
Πήγα κι εγώ, με το βιβλίο!
"Χρώματα;"
..."Δεν έχουμε..." είπαν τα κατσουφιασμένα παιδικά προσωπάκια.
"Ιδέες, έχουμε;"
"Έχουμε!' απάντησαν όλα μαζί!
Μα τί χαρά είναι αυτή, να είσαι ανάμεσα στα παιδιά! Ευτυχία! Ευλογία!

Καθίσαμε όλοι μαζί στο τραπέζι, με χαρά.
Οι απορίες έδιναν και έπαιρναν!
"Ποιήτρια; Και είναι φίλη σας; Και πώς την λένε; Κι ώ, τί ωραίο βιβλίο!"
Απαντούσα, ξεφυλλίζαμε, τ' άφηνα να σκεφτούν ιδέες.
"Παππούτσια, έχουμε. Και γατάκι έχω! Να πάω να το φέρω; Όχι, κοριτσάκι μου, δεν πειράζει! Άλογο, δεν έχουμε! Βατραχάκι, δεν έχουμε! Πουλάκι δεν έχουμε, έχουμε όμως μια χαλασμένη χελιδονοφωλιά! Καθρέφτη έχουμε. Να πάω να φέρω; Όχι, βρε κορίτσια μου, δεν πειράζει! Το ίδιο θα χαρεί η φίλη μου, είτε βγάλουμε πέντε φωτογραφίες, είτε εκατό! Αρκεί που σας αρέσει το βιβλίο της και θα της δώσετε χαρά! Αυτό της φτάνει! Πάμε να ξεκινήσουμε; Πάμε!"

Άχρηστες πια οι καρέκλες και το τραπέζι. Με έτρεχαν μέσ' τις τσουκνίδες και στον ήλιο. Με χόρεψαν κανονικά, κι ούτε ήξερα τι έβγαζα! Κλικ στα τυφλά και ξανά κλικ, ελπίζοντας πως κάποιες θα βγουν καλές και χωρίς προσωπάκια.
Αν δεν τα φώναζαν οι γονείς τους για φαγητό, εκεί θα ήμασταν ακόμα!
Εγώ τους μουσαφιρέους μου τους είχα ταίσει, εγκαίρως.

Να είσαι ΚΑΛΑ, Λαμπρινή, να δίνεις χαρές (και) στα παιδιά!
"ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ!

Να είστε ΚΑΛΑ, παιδάκια! Εγώ και η Λαμπρινή σας ευχαριστούμε και σας ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟ, ΥΓΕΙΑ και να γίνετε κι εσείς, μεγάλα αστεράκια, μεγαλώνοντας, γιατί τα ταλέντα σας, είναι ήδη φανερά!
Δεν ξεχνάω φυσικά, πως μόλις ξανασυναντηθούμε, σας χρωστάω κέρασμα. Ναι;

ΟΛΕΣ για πάρτη σου, Λαμπρινή! Ελπίζουμε να σ' αρέσουν!
Στα νύχια πατούσαν οι μικρές να φτάσουν τις ψηλές!
Μπαλαρίνες 'γίναν τα μικρούλια μου!

Η κ. Λαμπρινή Τζούρκα έχει πλούσιο βιογραφικό και πολλές ιντερνετικές σελίδες (ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΕΔΩ)
και για τα βιβλία της, ΕΔΩ.

Τι λένε τα παιδάκια για την Πολιτική;

***

Small Talk - Πολιτική

***

Τι λένε τα παιδάκια για την Αγάπη;

***

Small Talk - Αγάπη

***

Πέραμα - Βιβλιοπαρουσίαση Ποίησης Λαμπρινής Τζούρκα

***

Το ταξείδι ξεκινάει

Το ταξείδι ξεκινάει
Δυο βιβλία με ποίηση για μικρούς και μεγάλους : "Ποίηση του λεπτού... και "Ποίηση του λεπτού..." για παιδιά... "
Την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2019, στο Δημαρχείο Περάματος, στις 7!!!
Θα χαρώ να σάς δω 💟💞💕💖💗
Λαμπρινή Τζούρκα

Ποίηση του λεπτού... 

Ποίηση του λεπτού... για παιδιά... 

Λαμπρινή Τζούρκα

***
ΠΗΓΗ

***
ΣΧ. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ, ΛΑΜΠΡΙΝΗ!
ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΟΥ!

Ο τζίτζικας και ο Μέρμηγκας, με φλογέρα

***

Κατερίνα Σταματίου-Παπ

23 Σεπτεμβρίου στις 2:50 μ.μ. · 

Πληροφορίες για αυτόν τον ιστότοπο

YOUTUBE.COM

Ο τζίτζικας και ο Μέρμηγκας, με φλογέρα, grasshopper and ants

Ο τζίτζικας και ο Μέρμηγκας, με φλογέρα, the grasshopper and the ants with music, flute, O μύθος του Αισώπου με δικά μου λόγια, Λαμπρινή "Oλόκληρο το καλοκαί...

***
***

***

Κρήτη: Μια δασκάλα διαμαρτύρεται για το F-16 που πέταξε πάνω από τα Χανιά

4

Μια διαφορετική άποψη για τις χθεσινές χαμηλές πτήσεις πολεμικού αεροσκάφους F-16 που ξεσήκωσαν τα Χανιά με τον εκκωφαντικό θόρυβο, εκφράζει στο zarpanews.gr μία δασκάλα δημοτικού σχολείου της πόλης, που περιμένει μία δημόσια συγγνώμη της πολεμικής αεροπορίας, για τον τρόμο που κυρίευσε τους μαθητές της, αφού για κάποιους εξ αυτών ο ήχος των τουρμπίνων ξύπνησε… τραγικές μνήμες.

Αναλυτικά το κείμενο της δασκάλας:

“Ήταν 11.30 το μεσημέρι, σήμερα (σ.σ χθες), όταν οι μαθητές του σχολείου μας, έτρεχαν τρομοκρατημένοι πάνω κάτω στην αυλή, κάποιοι φωνάζοντας και κάποιοι κλαίγοντας.

Ειδικά οι μαθητές μας από τη Συρία έκλαιγαν ανακαλώντας μνήμες από τους εκεί βομβαρδισμούς που στέρησαν τη ζωή στους δικούς τους. Μητέρα από τη Συρία ήρθε κλαίγοντας στο σχολείο φοβούμενη για τα χειρότερα, ανακαλώντας κι εκείνη τις δικές της τραυματικές εμπειρίες.

Οι δάσκαλοι κλείναμε τα αυτιά μας μην αντέχοντας τον εκκωφαντικό θόρυβο.

Kαι η απάντηση που πήραμε από την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της πολεμικής αεροπορίας ήταν ότι γινόταν εκπαιδευτική άσκηση! Τόσο απλά.

Και ο σχολιασμός σας αναφέρει “επίδειξη στο κοινό” και κάνει λόγο για “εκπληκτικές εικόνες”.  Και αναρωτιέμαι ως εκπαιδευτικός και κάτοικος της πόλης τι είδους κοινό είναι αυτό που αρέσκεται να παρακολουθεί πολεμικές επιδείξεις και τι είδους εκπληκτικές μπορεί να είναι οι εικόνες που σε πραγματικές συνθήκες σκοτώνουν αμάχους.

Λυπάμαι.

Μία δημόσια συγγνώμη της πολεμικής αεροπορίας προς τα σχολεία της πόλης μας είναι το λιγότερο.”

Πηγή:zarpanews

πηγή

***

"Ποίηση του λεπτού..." (για μεγάλους) και "Ποίηση του λεπτού... " Για παιδιά!!! - Λαμπρινής Τζούρκα

***

Ποίηση. του λεπτού>

5 ώρες · 

Εκδόθηκαν!!!! Τα βιβλία μου... !!!
Εδώ με τον κο Τσότρα, τον εκδότη μου... Κρατώ το πρώτο μου, το "λίγες γραμμές... έτσι... " με τα καινούργια : "Ποίηση του λεπτού... " και το "Ποίηση του λεπτού... " Για παιδιά!! Καταχαρουμενη... βεβαίως... Λαμπρινή Τζούρκα

***
ΣΧ. "ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΑ", Λαμπρινή μου!
"ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!"
(Τώρα πια, πολύτεκνη!)

Εναλλαγές Φόντων

Εναλλαγές Φόντων, ανάλογα την διάθεση, τις ειδήσεις, κ.λ.π.

Η πρώτη εναλλαγή... ήταν αυτή!

Η δεύτερη, πάμε τώρα, να την βρούμε...

ΧΑΡΟΥΛΑ ΦΡΑΓΚΟΥ Τα κορίτσια με τις άσπρες κορδέλες

ΧΑΡΟΥΛΑ ΦΡΑΓΚΟΥ

Τα κορίτσια με τις άσπρες κορδέλες

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Περιγραφή

Η ανάγκη να βρεθείς κάποτε στους χρόνους και τους τόπους της παιδικής και εφηβικής ηλικίας φαντάζει σχεδόν επιτακτική. Ηδύαλγο άγγιγμα οι μνήμες σκαρώνουν στον νου ιδανικές μεταμφιέσεις του τότε σε σύγκριση με το τώρα, έστω και αν το τοπίο καταγραφόταν άνυδρο και ξερό... Δεκαετία του ’50. Η ζωή κυλά πένθιμη. Η ανθρωπότητα έχει μόλις βγει από έναν καταστροφικό  δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και η Ελλάδα από μια δύσκολη Κατοχή κι έναν επίπονο Εμφύλιο. Οι Έλληνες, όμως, τόσο μπροστά στην οικονομική όσο και μπροστά στην πολιτική κρίση επιδεικνύουν αξιοζήλευτη παλικαριά. Η φτώχεια, ωστόσο, και η ορφάνια ταλαιπωρεί ακόμη πολλές οικογένειες που έχουν χάσει τους ανθρώπους τους και αγωνίζονται απεγνωσμένα να ορθοποδήσουν. Φωλιές φιλοξενίας για ένα σμήνος άφτερων και αδύναμων νεοσσών τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και η καλοσύνη των ξένων. Οι ψηφίδες της μυθιστορηματικής αυτής ψυχογραφίας αθροίζονται στον Βόλο και στο φιλανθρωπικό Ίδρυμα του «Ασύλου». Η ζωή των πολύπαθων παιδιών, η ιστορία του Ιδρύματος παράλληλα με την ιστορία της πόλης, τη γεωγραφική και κοινωνική της δομή, τα ήθη και τα έθιμα της εποχής, αλλά και τις φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες) που της κόστισαν το ρομαντικό νεοκλασικό της προφίλ,  συνθέτουν το μωσαϊκό της αφήγησης. Ένα βιβλίο γραμμένο καλειδοσκοπικά: ο παιδικός πρωτοπρόσωπος λόγος της Μυρσίνης συναντά σταδιακά την ώριμη εκδοχή του ενήλικου εαυτού της και, έτσι, η κεντρική ηρωίδα μεταμορφώνεται σελίδα σελίδα στη συγγραφέα του βιβλίου.

Βιογραφικό:
Η Χαρούλα Ηλία Φράγκου γεννήθηκε και κατοικεί μόνιμα στον Βόλο. Έχει γράψει εννέα ποιητικές συλλογές και ένα βιβλίο με ποιήματα για παιδιά. Στί-χοι της για τραγούδια μελοποιήθηκαν από Έλλη-νες και ξένους συνθέτες. Παράλληλα με την ποίηση γράφει διήγηματα και δοκίμια.  Συνεργάζεται με λογοτεχνικά περιοδικά και αρθρογραφεί στον τοπικό Τύπο. Συμμετείχε κατά καιρούς σε Πανελλήνια Συνέδρια, Φεστιβάλ Ποίησης και Λογοτεχνικούς διαγω-νισμούς, όπου και διακρίθηκε. Εξέδωσε την ποιητική ανθολογία με τίτλο Μελίρρυτοι Λόγοι από τις εκδόσεις Ώρες (1999), το βιβλίο Της παρεούλας με ποιήματα για παιδιά από τις εκδόσεις Δωδώνη (2006) και την ποιητική συλλογή Κατά…δύναμιν από τις ίδιες εκδό-σεις (2011), η οποία απέσπασε το Πρώτο Βραβείο από την UNESCO στα Σικελιανά του 2011. Έχει τιμηθεί για την προσφορά της στην τέχνη και στον πολιτισμό από πνευματικούς και πολιτιστικούς φορείς. Είναι μέλος του Συνδέσμου Γραμμάτων και Τεχνών της Θεσσαλίας, μέλος της Εταιρείας Θεσσαλικών Ερευνών, ιδρυτικό μελος του Κέντρου Βιβλίου Μαγνησιωτών Συγγραφέων του Λυκείου Ελληνίδων και της ΧΕΝ Βόλου.


Αποσπάσματα:

Η μητέρα μου ήταν ό,τι πολυτιμότερο είχα στον κόσμο. Δυνατός και γερός άνθρωπος 

αντιμετώπιζε τις ευαισθησίες μου πολλές φορές με συνειδητή σκληρότητα, προκειμένου 

να μου δίνει κουράγιο κι’ αυτό με βοηθούσε. Και η ελάχιστη υπόνοια λοιπόν πως μπορούσε 

να πάθει κακό, αρρώσταινε εμένα διπλά και τριπλά. (σελ.308)

Προσωπικά εκείνη τη στιγμή πίστευα πως θα ‘μουν μεσ’ την καλή χαρά όποιος κι αν μας 

κυβερνούσε, αρκεί να ‘ταν γερή η μητέρα μου. Κοιμόμουν και ξυπνούσα κάθε πρωί με την ίδια 

σκέψη. Τίποτα δεν είχε αξία μεγαλύτερη για μένα απ’ την υγεία της. Όλα έμπαιναν σε δεύτερη

 και Τρίτη μοίρα. (σελ.309)

1962

Εκείνο όμως που προφανώς έκανε φτερά μετά την εξέλιξη των γεγονότων, ήταν η αποφασιστικότητα 

και το θάρρος να προχωρήσω τη δική μου ζωή….

Οι στόχοι μου άπιαστα πουλιά είχαν αρχίσει σιγά σιγά ν’ αποδημούν, να χάνονται σε μακρινούς 

ορίζοντες μη μπορώντας να ακολουθήσω πια τη μοιραία πτήση τους. Πολλές φορές ένοιωθα σαν 

ηρωίδα που θυσιαζόταν για κάποιο ανώτερο σκοπό. Για τούτο όταν στους διαγωνισμούς του Α’ 

εξαμήνου αν και ήμουν η μόνη στο τμήμα που πήρα είκοσι στα Νέα Ελληνικά, δεν άφησα την 

επιτυχία να με συνεπάρει.

Τι αξία είχε πια στις αποσκευές μου ένα 20αρι παραπάνω;(σελ.314)

Αμέσως όμως την επόμενη στιγμή μια πίκρα φώλιασε στην ψυχή μου. Έβρισκα ανώφελη την επιτυχία 

μου, αφού δεν θα μπορούσα να την ακουμπήσω ενέχυρο στη μελλοντική μου σταδιοδρομία.

Ήτανε όπως ζεις ένα όνειρο…. Για λίγο μόνο αισθάνεσαι να σε πασπαλίζει με… χρυσόσκονη, 

κάθεσαι εστεμμένη στο θρόνο σου, ενώ κακόβουλοι μυστικοσύμβουλοι ροκανίζουν… αφανώς την 

καρέκλα σου.

Κι’ εδώ οι κακόβουλοι μυστικοσύμβουλοι ήταν οι απειλές που δεν είχαν πάψει να καραδοκούν και 

να επιβουλεύονται την υγεία της μητέρας μου. ‘Επρεπε σε δεδομένη στιγμή να προχωρήσει σε 

ακτινοβολίες, όπως εξήγησαν οι γιατροί και πολύ πιθανόν σε μια πολύ σοβαρή εγχείρηση. Ηθικά

 και πρακτικά έπρεπε να της συμπαρασταθώ, να παραμείνω κοντά της, προσφέροντας εκτός από 

παραπανίσια αγάπη και το κατά δύναμιν οικονομικό συμπλήρωμα σε ό,τι με αφορούσε και ήταν 

απαραίτητο για την περίσταση.

Είχα αποφασίσει έτσι, μόλις πάρω το απολυτήριο του Γυμνασίου, να εργαστώ. Ήταν η μόνη 

δίκαιη λύση.(σελ. 314-315)

Ένα οκτάχρονο κοριτσάκι ετοιμαζόταν ν’ αλλάξει ζωή. Η Μαρία ορφανή από πατέρα και μητέρα, 

με μακρινούς συγγενείς σε λίγες ημέρες, εβδομάδες, ανάλογα την διαδικασία, θα μας 

αποχαιρετούσε.

«Ποιος ξέρει τι άνθρωποι είναι» αναρωτήθηκε η Ευαγγελία που την είχε στην ομάδα της και 

νοιαζόταν γι’αυτήν.

Εγώ είχα μάθει απ’ τη μητέρα μου πως «η Μαρία είχε μιλήσει με την τύχη της». Οι μελλοντικοί

 γονείς κατάγονταν από κεφαλοχώρι της Μαγνησίας και είχαν τον τρόπο τους.

«Κι αυτό αρκεί;» την είχα ρωτήσει. «Ξέρεις στ’ αλήθεια αν θα την αγαπούν;» Ο τόνος μου

 ήταν σοβαρός κι η μητέρα μου είχε χαμογελάσει.

«Α, ναι δεν το ‘χα σκεφτεί» είπε πειραχτικά «Όμως να ξέρεις Μυρσίνη μου, πως καμιά γυναίκα

 δεν αποφασίζει να πάρει ένα παιδί κοντά της, χωρίς να νοιώθει το σπόρο της αγάπης μέσα της.

 Σιγά, σιγά μέρα τη μέρα, χρόνο το χρόνο, ο σπόρος ετούτος βλασταίνει βγάζει λουλούδια, 

να, σαν το χωράφι με τις αχλαδιές και γίνεται η ζωή τους σκέτο περιβόλι. Ησύχασες τώρα;»

Η μητέρα λογάριαζε πάντα με το δικό της μέτρο ευαισθησίας.

Όχι δεν είχα ησυχάσει. Αναρωτιόμουν ακόμη, αν μπορείς ν’ αγαπήσεις ένα ξένο παιδί σαν 

δικό σου. Αν θα μπορέσεις να το συγχωρήσεις σαν κάποτε για κάποιους λόγους σοβαρούς σε 

πικραίνει, αν βάζοντας στο ζύγι «τα θέλω», θα γείρουν ανεπιφύλακτα προς τη δική του τη 

μεριά. Αν, αν, αν…

Τώρα πια που είχα μεγαλώσει οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου διχάζονταν. Δεν ήταν σαν 

τότε με το Ραφαήλ.

Ας είναι όμως, μετέφερα τα λόγια της στην Ευαγγελία που φάνηκε να ηρεμεί. «Η μητέρα σου 

ξέρει καλύτερα από μας» είπε και άρχισε να ετοιμάζει τα ρούχα της μικρής.

Μια εβδομάδα μετά η Μαρία με το μπογαλάκι παραμάσχαλα ακολουθούσε την καινούρια της 

οικογένεια. Γύρισε δυο τρεις φορές το κεφαλάκι της και μας κοίταξε. Έπειτα στρίβοντας τη 

γωνία, σήκωσε το χέρι και το κούνησε απαλά.

Οκτώ χρονών παιδί. Ούτε να χαρεί ούτε να λυπηθεί ήξερε. Το μόνο που έβλεπε μπροστά της 

ήταν δυο άνθρωποι ξένοι, που απ’ την επαύριο έπρεπε ν’ αποκαλεί πατέρα και μητέρα.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν άραγε γι’ αυτήν; (σελ. 316-317)

Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ:ΕΔΩ 

θα σας συγκινήσει!

Η Κατερίνα Δεστάπα κοινοποίησε σύνδεσμο από Διάσωση Διασώστου.

3 ώρες πριν

Το βίντεο της ημέρας …που θα σας συγκινήσει!

gr.news.yahoo.com

Ένα ολιγόλεπτο συγκινητικό βιντεάκι από την JuBa Films με πρωταγωνιστή ένα παιδί-θαύμα, τον 12χρονο Justen Beer.

Μου αρέσει! ·  · Προώθηση · Κοινοποιήστε

Σε περίπου τρία λεπτά παραδίδεται ένα σπουδαίο μάθημα ζωής με πρωταγωνιστή ένα μικρό παιδί, θύμα ψυχολογικής και σωματικής βίας. Με όπλο του μία κιμωλία και με διάθεση για εκτόνωση των συναισθημάτων του μέσω της τέχνης του χορού - και συγκεκριμένα του breakdance- ο ήρωας προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις σκληρές συνθήκες της ζωής του. Δραπετεύει σε μία δική του πραγματικότητα όπου υπάρχει χώρος μόνο για ωραίες στιγμές και καταφέρνει να βγει νικητής από μία άδικη μάχη με τους γύρω του.

Η JuBa Films είναι γνωστή για τα δημιουργικά βιντεάκια που συνθέτει, βρίσκοντας πάντα τον τρόπο να κεντρίζει την προσοχή μας!

όλοι μαζί

Η Κατερίνα Δεστάπα κοινοποίησε μια φωτογραφία του χρήστη Mister Finch.

18 Ιανουαρίου

Βασιλική Νευροκοπλή Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε ένα παιχνίδι στα παιδιά σε μια αφρικανική φυλή. Έβαλε ένα καλάθι γεμάτο φρούτα κοντά σε ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιος θα έφτανε πρώτος τρέχοντας εκεί θα κέρδιζε τους γλυκούς καρπούς. Όταν τους εδωσε σύνθημα να τρέξουν, όλοι πιάστηκαν χέρι χέρι και έτρεξαν όλοι μαζί, κάθισαν μαζί και απόλαυσαν όλοι μαζί τους καρπούς τους.

Όταν τους ρώτησε γιατί είχαν τρέξει έτσι όταν κάποιος μόνος του θα μπορούσε να έχει όλα τα φρούτα για τον εαυτό του, του απάντησαν, «UBUNTU, πώς μπορεί κανείς από εμάς να είναι ευτυχής αν όλοι οι υπόλοιποι είναι λυπημένοι;» («UBUNTU» στον πολιτισμό των Ξοζα σημαίνει: «Εγώ υπάρχω γιατί εμείς υπάρχουμε).

“An anthropologist proposed a game to children in an African tribe. He put a basket full of fruit near a tree and told the children that whoever got there first won the sweet fruits. When he told them to run, they all took each others hands and ran together, then sat together enjoying their treats.

When he asked them why they had run like that when one could have had all the fruits for himself, they said, ‘UBUNTU, how can one of us be happy if all the other ones are sad?’ (‘UBUNTU’ in the Xhosa culture means: ‘I am because we are.)”

Osani Circle Game - taken by Jean-Pierre Hallet

• Αρέσει στους Γιώτα Σπανού- Στρατή, Μαρια Τσιοκανακη, Σοφία Τσιμπούλη και σε 2 ακόμη.
• 

  Dimitra Kourt Τέλειο!

  18 Ιανουαρίου στις 8:07 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 1
• 

  Marina Spyridonos Το αντίστοιχο αν γινόταν στην Ελλάδα θα έτρεχε το καθε παιδί χωριστά σπρώχνοντας τα άλλα και οι πιο επικρατέστεροι θα έπαιζαν μπουνιές με όσους πλησίαζαν το καλάθι..

  18 Ιανουαρίου στις 10:03 μ.μ. · Μου αρέσει!
• 

  Κατερίνα Δεστάπα Για το αντίστοιχο, φταίνε οι Έλληνες γονείς, φυσικά, Μαρίνα μου!

  18 Ιανουαρίου στις 10:14 μ.μ. · Μου αρέσει!
• 

  Dimitra Kourt Και η παιδεία. Μα περισσότερο φταίνε οι πράξεις και τα παραδείγματα των μεγάλων τα οποία δεν συμπίπτουν ποτέ με όσα συμβουλεύουν στα παιδιά.

  18 Ιανουαρίου στις 10:28 μ.μ. · Δεν μου αρέσει · 1