Όταν "μιλάνε" τα λουλούδια...

Όταν "μιλάνε" τα λουλούδια...

«Αν θέλεις ένα κόκκινο τριαντάφυλλο,» είπε το Δένδρο,

***

***
Γιώργος Βιδάκης

13 ώρες

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!!! ❤️

«Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο είναι το μόνο που θέλω,» φώναξε η Αηδόνα, «μόνο ένα κόκκινο τριαντάφυλλο! Δεν υπάρχει κανένας
τρόπος με τον όποιο να μπορέσω να το αποκτήσω;»
«Υπάρχει ένας τρόπος,» απάντησε το Δένδρο, «αλλά είναι τόσο τρομερός που δεν τολμώ να σου τον πω.» «Πες τον μου,» είπε η Αηδόνα, «Δεν φοβάμαι.»
«Αν θέλεις ένα κόκκινο τριαντάφυλλο,» είπε το Δένδρο, «πρέπει να το δημιουργήσεις από τη μουσική στο φως του φεγγαριού, και να το βάψεις με το αίμα της ίδιας σου της καρδιάς. Πρέπει να μού τραγουδήσεις με το στήθος σου πάνω σε ένα αγκάθι.
Όλο το βράδυ πρέπει να μου τραγουδήσεις, και το αγκάθι πρέπει να τρυπήσει την καρδιά σου, και το αίμα της ζωής σου πρέπει να τρέξει μέσα στις φλέβες μου, και να γίνει δικό μου.»

Απόσπασμα από «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο»

ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ

Τριανταφυλλιές....

...Κάτι έλεγε η Αστοριανή (Γιώτα Σπανού - Στρατή), ΕΔΩ, για την τριανταφυλλιά της Κατερίνας, που εμπνεύστηκε και έγραψε ένα Δυνατό ποίημα, που δεν ήταν όμως φωτογραφία, ούτε τριανταφυλλιά της Κατερίνας...!

Οπότε, επειδή οι κήποι μου είναι γεμάτοι τριανταφυλλιές (άσχετα, αν δεν μπορώ να τις περιποιηθώ, τα χέρια μου είναι συνήθως κρεμασμένα - τώρα τ' αριστερό, απ' την πολλή ξεκούραση...), επειδή είναι η εποχή τους, κι άρχισαν ν' ανθίζουν, δικαίωμα να χαρούν ιντερνετικό αέρα...!
Η Αφρικάνικη σκόνη, μεγάλος νταλκάς, έστω κι έτσι.
Προχθές τα ξέπλυνα, μια απ' τα ίδια...
Χθες τα πότισα, μόνο, έδεσα κάποια κλωνάρια που... προσκυνούσαν... τα μίλησα νοερά... ως συνήθως... αυτά!
Η χαρά της γάτας μου της Ελπίδας, να κατεβαίνουμε μαζί στον κήπο... γιατί δυστυχώς... την έχουν τρομάξει χιλιάκις... τα παιδιά. (Και δεν φταίνε ΠΟΤΕ, τα ίδια τα παιδιά, όταν δεν αγαπάνε τα ζώα...)

Οι φώτο είναι απόγευμα, παραμονή Πρωτομαγιάς. Έκοψα ελάχιστα τριαντάφυλλα, (κι απ' αυτά, τα ήδη μεγαλωμένα - τα λυπήθηκα) μόνο για ένα συμβολικό στεφανάκι, και για το προσκυνητάρι μου... καλύτερα.

Σήμερα Πρωτομαγιά, δυο γειτόνισσες που δεν έχουν άνθη στην αυλή τους... μου ζήτησαν να κόψουν.
"Όσα θέλετε", είπα, "αλλά όχι μπουμπουκάκια"...
Το είπα με την ψυχή μου.
Η μία κρατούσε ήδη σακούλα...
Μπήκα μέσα, να μη δω, τι θα κόψει...
Πονάει, λίγο, το παραδέχομαι...
Χωρίς καμιά φροντίδα, ανθίζουν οι αυλές μου, κι εδώ και στο χωριό.
Τις έχω ποτίσει με πολλά εσωτερικά και εξωτερικά δάκρυα... ξέρουν αυτά, αντέχουν!
Δώρα Θεού είναι, ανήκουν σε ΟΛΟΥΣ!
Γούρικα να είναι στα σπίτια που θα πάνε και στα βλέμματα που στέκονται, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή!
ΚΑΛΟΝ ΜΗΝΑ! ΜΕ ΥΓΕΙΑ και ΑΓΑΠΗ!
Λουλούδια να ανθίζουν και στις ψυχές μας, ΕΙΘΕ!

Ποιο γίγα - τριαντάφυλλο, δεν είχα ξαναδεί!
...Κι υποκλίνονταν... ταπεινά και σκυμμένο... χωρίς να "προκαλεί"...

Αζαλέα... παραπονούμενη...

Η Αστοριανή είπε... (Γιώτα Σπανού - Στρατή)

********

 Η Αστοριανή είπε...

Η τριανταφυλλιά της Κατερίνας (3-15-19) (ΤΗΣ ΑΓΑΝΤΑΣ)

...νάχα τη δύναμη της τριανταφυλλιάς σου 
σαν παραβγαίνει τον κισσό,
με όλη της την έγχρωμη μεγαλοπρέπεια
πάνω στην χειροπελεκητή πέτρα...

Δες την το πώς προκαλεί το κλειστό παραθύρι
της παράδοσης,
πώς εκμαιεύει τα επτασφράγιστα μυστικά της εφηβείας,
απομακρύνοντας τολμηρές αισθησιακές φαντασιώσεις,
πώς συμβαδίζει με την ροδόκαλλη αυγή
και πώς αναριγεί με την χρυσοποίκιλτη δύση.

Δες την πώς μαγεύει το ουράνιο τόξο 
μετά από το φίλημα της βροχής,
πώς δωρίζει την μοσχοβολιά της ακολουθώντας 
την κατεύθυνση του αγέρα,
πώς τροφοδοτεί το βούισμα των εντόμων 
στην ζωοδότρα αναζήτησή τους, 
πώς φυλλοροεί την παρθενιά της
καλύπτοντας ανθρώπινες αμαρτίες... 

Να ήμουν η αγκαλιά που μαζεύει το κάθε της πέταλο,
ροδόχροη περγαμηνή των ονείρων που δεν ευδόκησαν,
πρωτόγνωρο φιλί της πρώτης ανατριχίλας...

Να ήμουν η απέθαντη τριανταφυλλιά 
στο φως του κήπου σου.


Υιώτα Στρατή
"αστοριανή" 
ΝΥ

15 Μαρτίου 2019 - 6:21 μ.μ.