Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΤΕΡΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΤΕΡΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

Έκθεση Φωτογραφίας για το Γηροκομείο Βόλου

Για τον καλλιτέχνη φωτογράφο Αργύρη Ζαφειρίδη, σας έχω ξαναμιλήσει στο παρελθόν.

(Κάπου εδώ, και αλλού, σκόρπια τόσα... πού να το βρω;)

Μάρτη όμως του 2014 είναι εδώ στην TRT που μιλάει για την Έκθεση Φωτογραφίας 40 μαθητών του, που γίνεται για Ιερό σκοπό, για το Γηροκομείο του Βόλου, στο Ωδείο Φουντούλη, Βόλος!




ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ σας καλούν στην έκθεση φωτογραφίας του τμήματος Ψηφιακής Φωτογραφίας στον Πολυχώρο Τέχνης ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ, Σπυρίδη 17 στον ΒΟΛΟ από το Σάββατο 22 Μαρτίου έως τις 6 Απριλίου με συντονιστή τον Αργύρη Ζαφειρίδη.

Τα έσοδα από την πώληση των έργων θα δοθούν στο Γηροκομείο Βόλου, όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι ιδιαίτερα δύσκολες για τους γέροντες που φιλοξενεί…

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κ. Γεώργιο Φουντούλη για την δωρεάν παραχώρηση της αίθουσας "Πολυχώρου Τέχνης Ωδείου Φουντούλη", όπως και στους υπόλοιπους χορηγούς μας, που εις πείσμα των καιρών μας γενναιόδωρα υποστήριξαν την προσπάθειά μας.. ονομαστικά ευχαριστούμε τους
• Αλεξανδρίδη «GALLERY KAPPA»
• Οινοποιείο ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ
• Burlington Books
• Οπτικά ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ
• Piazza Del Caffe
• Φούρνο ΙΩΑΝΝΙΔΗ
• "Παιζω - ναύτες" παιδότοπο στην παραλία
• Γ & Δ Τζαμτζή (κτηματομεσίτες)
• Vintage BEER & WINE
• Χρώματα “Panos”
• Τη ΛΕΜΟΝΑΔΙΚΗ μας ΕΨΑ

Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά οι:
Ακρίβου Αναστασία , Αλεξίου Άντα , Αντωνούλη Βάσω , Αποστολίδου Μαρία , Βασιλείου Λίλυ, Βλασταρίδου Ανθούλα , Γαιτανίδης Συμεών, Γάκης Δημήτρης, Γαργαρέτα Σόφη , Ευφραιμιάδης Βαγγέλης , Ζαφειρίδης Αργύρης , Ζαφειρίδης Γιώργος, Ιβάνοβα Ντόρα, Καγιά Κατερίνα , Κανακάρης Στάθης , Καρακίτσου Νικολέττα , Κόνιαρη Πόπη, Κουτσοβαγγέλη Αιμιλία, Λάκκας Παναγιώτης Θεοτόκης , Λυμπερδόπουλος Γιάννης, Μακρής Αλέξης, Μελιτά Δανάη, Ντόβας Θανάσης , Ντότσιου Ελένη, Ξένος Βαγγέλης , Παπαδιακουμής Διακουμή, Παπαθανασίου Ελένη, Πατσή Εύη, Πετράκου Άρτεμις , Σαμαράς Νίκος , Σάρκος Σάββας, Τασοπούλου Βίβιαν , Τζέλης Κασσιανός , Τριανταφυλλοπούλου Πέγκη , Τσαμπάση Ελένη, Τσαούτου Πένυ , Τσιγκλιφύση Χριστίνα , Τσιούνης Θωμάς , Υφαντή Εύη, Φλέγκας Γιώργος , Χουλιαρά Κατερίνα

Θα ήταν παράλειψη να μην ευχαριστήσω τον Στάθη Κανακάρη για το φιλμάκι με τις φωτογραφίες της έκθεσης κι όλους όσους αφιέρωσαν τον χρόνο τους για την υλοποίηση της έκθεσης …

Σας ευχαριστώ πολύ...

Όσο για μένα, έχω "τραγουδήσει" τόσο... το Γηροκομείο Βόλου, τόσο έτσι:

 

 Όσο κι αλλιώς... κάπου ΕΔΩ, στο blog του πατέρα.....

..... Το θέμα της Κλινικής προέκυψε το Νοέμβρη. Τότε τις έψαξε ο γιος σου όλες, ενώ εγώ ήμουν πάλι μαζί σου στο Νοσοκομείο. Όλες ζητούσαν του κόσμου τα λεφτά, χωρίς να προσφέρουν τα στοιχειώδη του Γηροκομείου: Παθολόγο, καρδιολόγο, φυσικοθεραπευτή, πλήθος νοσοκόμων, καλά φαγητά, ακόμα και καφέ, σύμβαση με έκτακτους γιατρούς άλλων ειδικοτήτων -όπως χρειάστηκες για την πληγή στο αυτί σου κι έφεραν δερματολόγο- κουρέα, μπάνια, καθαριότητα, πλύσιμο ρούχων, άλλαγμα ανά τέσσερις ώρες, στενή επαφή με τους συγγενείς, πραγματικές προσφορές για όλο τον κόσμο, πλούσιους και φτωχούς.
Έτσι αξίζει σε κάθε άνθρωπο γερασμένο κι άρρωστο. Αξιοπρεπείς συνθήκες. Δε συζητάω για τους υγιείς του Γηροκομείου, που κατέληξαν εκεί, ελλείψει απογόνων ή επειδή τα τέκνα τους αδιαφορούν γι’ αυτούς. Μιλάω για την Κλινική του Γηροκομείου, για τους κλινήρεις, άρρωστους γέροντες που λίγος κόσμος ξέρει το πραγματικό έργο της Κλινικής κι όλοι κολλούν στο ότι φέρει τον τίτλο «Γηροκομείο».
Πουθενά αλλού δε βρήκαμε τόσες προσφορές. Άσε τη θέα. Μπαλκόνι μεγάλο, πράσινο, πιάτο ο Βόλος και πουλιά. Χιλιάδες πουλιά. Οι άλλες Κλινικές ήταν κλουβιά κι οι καλύτερες είχαν τιμές ξενοδοχείου, χωρίς καμία άλλη προσφορά εκτός αν πλήρωνες έξτρα για το καθετί. Τριάντα και σαράντα ευρώ τη μέρα, πού να τα βρίσκαμε, παππού;

«Κλινική Ανιάτων Παθήσεων Γηροκομείου Βόλου» έγραφε η πινακίδα στην είσοδο. Εκεί στη λέξη «Γηροκομείο» κόλλησα κι εγώ στην αρχή, δεν ήξερα. Πολλοί άλλοι είναι ακόμα κολλημένοι, παρόλο που είδαν. Τι να τους κάνω; Τέτοια ταμπού τώρα δεν έχω. Κι αν είχα, με προσγείωσε η πραγματικότητα κι ο γιος σου. Όταν όμως έμαθα πως δεν υπήρχε άλλος τρόπος, για να είσαι εσύ καλύτερα κι εμείς μαζί σου, είπα το «ναι». Το πάλευα, βέβαια. Θα ήθελα να ήταν αλλιώς, αλλά… ανάθεμα τα οικονομικά μας. Εγώ δούλευα, θα έπρεπε να πάρω γυναίκα στο δικό μου σπίτι για τις ώρες που λείπω, δύσκολο να σ’ αλλάξω και να σε φροντίσω μόνη μου, έξτρα οι γιατροί για κάθε πρόβλημά σου, δύσκολα πράγματα, μπαμπά, ανυπέρβλητα εμπόδια. Τα κατάλαβες όμως, γι’ αυτό έκανες υπομονή, το πάλευες να περπατήσεις, για να μπορείς να μένεις και μόνος σου στο σπίτι μας. Το είχες πια δεχτεί ότι το χειμώνα θα μείνεις μαζί μας και κάναμε όνειρα κι οι δύο. Εκεί όμως που περπάτησες, έχασες για τα καλά τα λογικά σου. Έριξες μια γιαγιά απ’ το κρεβάτι, για να ξαπλώσεις εσύ, μάλωνες και έβριζες τις γλυκύτατες νοσοκόμες, έλεγες «χαζά» λόγια -σαν αυτά της Μίνας και χειρότερα- σε μένα που με σόκαραν, κι εκεί κολλήσαμε πάλι. Τότε τέθηκε θέμα μεταφοράς σου σε άλλη Νευρολογική Κλινική. Σου έδωσαν και ηρεμιστικά, για να κοιμίσουμε το χρόνο, μέχρι να γιατρευτείς. Αυτά, όμως σε κατέβαλαν. Κι όταν εγώ έκανα στην άκρη τη διαφορά του φύλου μας και τα «χαζά» σου λόγια, ήταν επικίνδυνο ακόμα πιο πολύ. Έπρεπε να σε προσέχω εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, να μη φύγεις και χαθείς, να μην κάψεις και καείς… Περιμέναμε να ξεπεραστεί ελαφρώς κι αυτό, μετά να έρθουν να κάνουν έλεγχο στο βηματοδότη, κάναμε όνειρα για τις γιορτές κι άλλα ήρθαν μετά και βρεθήκαμε πάλι στο Νοσοκομείο. Το σχέδιό μου ήταν δέκα-δεκαπέντε μέρες εκεί, μετά την Εντατική του Οκτώβρη, και μετά σπίτι μας. Είχα ετοιμάσει το δωμάτιο της Χαράς με χρώματα πορτοκαλί! Αλλά, είπαμε: «Όταν προγραμματίζουν οι άνθρωποι, ο Θεός γελάει».
-«Γράφω τις σκέψεις μου και χαζά χαζά, περνάει η ώρα. Είναι κι αυτό μια λύση».
-«Καλό. Δεν είναι κακό, Αύρα».

Τετάρτη 24 Ιουλίου 2013

Αλλάζει ο άνθρωπος;

....
Χωρίς προλόγους...
Πόσο μπορεί ν' αλλάξει ένας άνθρωπος; Πόσο;
Για μένα, καθόλου!
Η ψυχή του ανθρώπου δεν αλλάζει, μπορεί όμως, να αλλάξει η συμπεριφορά του, για Χ λόγους, που κανένας δεν μπορεί να ξέρει, να καταλάβει, αν δεν εξηγήσεις λεπτομέρειες.
Ξέρω, ότι δεν εξηγώ πια.
Μού πήρε πολύ χρόνο να καταλάβω πως το ίντερνετ δε μπορεί να είναι και προσωπικό ημερολόγιο.
Άργησα, αλλά το κατάλαβα καλά, τόσο που το αποφεύγω κιόλας, και καταφεύγω μόνο στο Φεις, έτσι, απλά για να "ξεφύγω", όταν βαρεθώ το μέσα.
Αγάπησα πολύ τα μπλογκ, τους μπλόγγερ, γνωστούς και αγνώστους.
Έχω σκορπίσει πολύ ζωή μου εδώ μέσα, έτσι κι αλλιώς!
Αν δεν ήταν σκόρπια, ίσως κάποια στιγμή και να την έσβηνα!
Επειδή όμως, χωρίς παρελθόν, δεν υπάρχει παρόν, κι επειδή, δεν ντρέπομαι για την ζωή μου, νιώθω ότι δεν έβλαψα, απλά, με πονάει, γι' αυτό την αφήνω πίσω. Ας υπάρχει...!
Κάπως έτσι έγινε και με τα βιβλία μου...
Ενώ ζω άλλες φάσεις, δύσκολες, όπως όλοι μας, άλλωστε, επειδή είμαστε όλοι μας βεβαρημένοι ψυχολογικά (νομίζω), κι επειδή δεν αντέχω παραπάνω συγκινήσεις, είτε αυτές προέρχονται από χαρές, είτε από λύπες, απομακρύνομαι λίγο απ' το παρελθόν, όσο αυτό γίνεται!
Η Λαμπρινή έτυχε να ρθει στη ζωή μου, πολύ λάθος στιγμή!
Της το έχω πει χίλιες φορές, δεν μπορεί όμως να το καταλάβει, γιατί κουβαλάει τον ενθουσιασμό κι εκείνο το αγκάλιασμα του δίνεσθε σε όλους, κι έτσι δίνει πολλά και σε μένα που απέχω ιντερνετικά και γενικά...
Δε σημαίνει ότι δεν την "Ευχαριστώ", δεν σημαίνει ότι είμαι αχάριστη, δε σημαίνει ότι δεν συγκινούμαι...
Σημαίνει μόνο πως αποφεύγω να ματώνω πληγές που δεν έχουν κλείσει...
Τίποτ' άλλο!
Δε φταις εσύ γι' αυτό, Λαμπρινή μου, εννοείται!
"Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΣΥΓΓΝΩΜΗΝ!!!"

Τα πουλιά συνεχίζουν να χορεύουν και μετά τον Πατέρα, δυστυχώς, αλλά αυτά ξέρουν καλύτερα από μένα, τι θέλει να πει το "πέταγμά" τους.
Απλά, εγώ έπαψα να κάνω μεταφράσεις... και κυρίως να τις γράφω ή να καμαρώνω γι' αυτές.
Δεν έχει νόημα, δεν οδηγεί πουθενά!
Καλά είναι το κάθε πέταγμα να οδηγεί στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Επίλογος
Αν οι κριτικές των βιβλίων ήταν περισσότερο αυστηρές, ίσως να μην υπήρχαν και τόσοι καβαλημένοι συγγραφείς, Λαμπρινή μου!
Εμένα... ημερολογιακά είναι, οπότε... τι να κρίνεις;
Εκεί, μόνο ο Θεός!
Θα σε προτείνω για Άγγελο στην Ουράνια Πύλη!
Όλοι στον Παράδεισο!
Φιλιά, κι ας είναι τόσο καθυστερημένα!
Δεν έκατσε η στιγμή! Εγώ την κάθισα, κι ότι βγήκε, βγήκε!
Να κι ο άντρας μου!

Ώπα! Εδώ η ανάρτηση!

(Τα "κράτησα" στις 25 /7/13)


Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013


Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα... της Κατερίνας Δεσπότη-Σταματίου Παπαθεωδόρου, Βιβλιοπαρουσίαση



Ή όπως γράφει στο βιβλίο, ο αρχικός τίτλος ήταν: " Συγγνώμη, άντρα μου που κι εγώ αγάπησα τον πατέρα σου... "

Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα...

Είχα την μεγάλη χαρά να πάρω από τα χέρια της φίλης και συγγραφέως Κατερίνας  Δεσπότη-Σταματίου Παπαθεοδώρου, ή αλλιώς Κατερίνας Δε.στα.πα... όπως είναι γνωστότερη στο ίντερνετ... κι αυτό το βιβλίο, και να είμαι σε θέση τώρα να κάνω μία μικρή βιβλιοπαρουσίαση.

Μπορώ να πω ότι ξαφνιάστηκα διαβάζοντας το βιβλίο στην αρχή μια  που την αφήγηση... την κάνει ένας καθρέπτης... (πράγμα που το βρήκα πολύ πρωτότυπο! ) αλλά και λυπήθηκα πολύ  μια που διαπραγματεύεται την έξοδο του πατέρα του συζύγου της από την ζωή... έναν θάνατο που ήταν σίγουρο ότι θα ερχότανε...

 
Της Κατερίνας Σταματίου Παπαθεοδώρου
Κατερίνας Δε.στα. πα. 

Μόλις το διάβασα, έγραψα στο βιβλίο της με μολύβι, για την Κατερίνα " Όσο κι αν προσπαθείς - πάλι στενοχωρέθηκα.  Ένας άνθρωπος έφυγε για τον ουρανό.  Ο πατέρας.  Δύσκολο να το ξεπεράσεις. Δύσκολος ο θάνατος.  Δύσκολη η ζωή... "

Από την ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

Δεν θα πω κάτι άλλο... θα γράψω κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο που μου έκαναν εντύπωση... και θα σας προτρέψω... να το διαβάσετε....

Και να μπείτε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ στην ψυχή της συγγραφέως... μια που η Κατερίνα γράφει με την ψυχή της... για την ψυχή  της....

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ: 
1ο.
 Τρίτη, 13/5 ο παππούς και πατέρας μας...
.... Απόψε νοιώθω παράξενα... Τρυφερά, φοβισμένα, λυπημένα...
Ήρθε ο παππούς να μείνει κοντά μας.  Δυο ζεστές γωνιές για κείνον, διάλεξε το σαλόνι.
Τώρα κοιμάται.  Τον προσέχω... Τον νοιώθω σαν μωρό.  Συνάμα σκέφτομαι την πάλη που γίνεται μέσα του...
Τον δικό μου πατέρα δεν τον θυμάμαι.  Ήμουνα μωρό όταν έφυγε.
Νοιώθω τρυφερά και γλυκά.  Σαν να ζέστανε το σπίτι... Σαν να γέμισε αναπάντεχα ένα άδειο κομμάτι της ψυχής μου... 

2ο.(μιλάει ο καθρέπτης) 
Τα φρέσκα γραπτά της δε θέλει να κυκλοφορούν ελεύθερα στο σπίτι.  Τα κρύβει.  .... Στο ημερολόγιο συνδιαλέγεται εκείνη με την ψυχή της.  Τρίτος, όσο αυτοί οι δυο μιλούν, απαγορεύονται δια ροπάλου.  ... Μετά, όταν τελειώσει, δεν τη ενδιαφέρει πια, εάν και ποιος θα το διαβάσει.  Στα χαρτιά της ακουμπά τις δικές της πληγές...

3ο. 
Τον έβλεπα σαν τον πατέρα που δεν είχα... Γι' αυτό έκλαψα, στεναχωρέθηκα, κατέφυγα στην Παναγιά και στον Άγιο Εφραίμ να τον σώσει.  Γιατί τον αγάπησα, είχα ανάγκη από έναν πατέρα, έστω και τόσο αργά στη ζωή μου...

4ο. 
Βράδυ Κυριακής-ξημερώματα Δευτέρας, ώρα 1:17
Παππού, πες μας: Τι πίνεις;  Δώσε κι εμένα να μεθύσω μαζί σου, απόψε! Δεν ξέρω τι όνειρα βλέπεις, ούτε σε ποιο γλέντι βρίσκεσαι, πάντως σήκωσες το Νοσοκομείο στο πόδι τραγουδώντας: "Μπήκαν μωρέ, μπήκαν τα γίδια στο μαντρί..." και μετά καπάκι: "Να' ταν μωρέ, να 'ταν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμία! "
Α, ρε παππού, τι πάθαμε! Έχεις μεγάλα κέφια απόψε και παρασύρεις κι εμένα.

5ο. 
"Με το χιόνι", λέει, "φεύγουν οι ευτυχισμένοι". Έτσι έφυγε η μάννα.  Με χιόνι πολύ.  Ούτε στη Ζαγορά δεν πήγαμε.  Έμεινε εδώ κοντά μου.  Πέντε ολόκληρα χρόνια.  Λες να μείνεις κι εσύ;
Όχι.  Αν χρειαστεί, με τα πόδια θα σε πάω εσένα.  Εκεί είσαι αρχηγός εσύ.  Δίπλα στο Λενιώ σου.  Στην Αγία Παρασκευή, τόσο κοντά στο σπίτι σου! Απ' την αυλή βλέπεις το ηλιοβασίλεμα... Κατά κει, πέφτει.

6ο. 
"Εγώ κρατάω σκοπιά τη νύχτα.  Τότε συνήθως αριβάρει ο Χάρος.  Κρατάω τσίλιες και τον διώχνω.  Τη μέρα κοιμάμαι, γιατί ξέρω πως είναι τόσοι άλλοι άνθρωποι ξυπνητοί, που φοβάται και δεν τολμάει να βγει στο σεργιάνι.  Εγώ είμαι παιδί για τα δύσκολα.  Από πέτρα, είπαμε."

7ο.
"Σ΄ αγαπάω πολύ!" μου είπες κατά τις 10 το πρωί, όταν πήγα να φύγω , και τρελάθηκα!  Γύριζε ο κόσμος γύρω μου.  Τι ήταν αυτό;  Γιατί μου το είπες τώρα; Κι αν φύγεις κι εγώ λείπω;  Αν όταν γυρίσω, δε θα σε βρω εδώ;  Τρελάθηκα... 

 8ο.
"Τον αγαπάς πολύ! " μου είπε ο καστανός. "Πόσο χρονών είναι;"
"Ογδόντα, αλλά τι σημασία έχει;"... "Δε μετριέται η αξία της ζωής με τα χρόνια. Κανείς δεν εγγυάται πως φεύγοντας πρώτα ένας γέρος, θα ζήσει ένας νέος", τους απάντησα θαρραλέα... 

 9ο. 
Αν γράψω κάποτε ένα βιβλίο για σένα, αυτό θα είναι χαρούμενο.

10ο. 
από το μπλογκ της συγγραφέως, δικό της απόσπασμα... 
 http://staxnariatoupatera.blogspot.gr/2013/01/blog-post_15.html

Πόση αγάπη και πόσα σκαλιά;

και πάμε στο Κυρίως, απόψε!
Δε ξεχνιέσαι, έτσι κι αλλιώς! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
Τα δώρα μου στα έφερα πολύ νωρίτερα, έτσι, κι αλλιώς!
Στίγμα μόνο θέλω να δώσω, πως χθες με έκανε φίλη στο Φεισμπουκ το "Γηροκομείο" Βόλου!
Εγώ το ζήτησα αυτές τις μέρες.
...Πήγα στη σελίδα, μα δεν μπόρεσα να κάνω "λάικ", ακόμα!
Στάθηκα σε κείνα τα σκαλιά, είπα να τα μετρήσω, μα έφυγα σαν κυνηγημένη...
Να, τώρα, ώρα μία και 14, θα πάω να "κλέψω" φωτογραφίες!
Όχι, δε θα μετρήσω, ΤΙΠΟΤΑ!
Ποτέ δε "μέτρησα", έτσι κι αλλιώς!
"Αιωνία σου η μνήμη", παππού!
Όντως, πολύ σ' αγάπησα!... όπως και όλοι οι άλλοι!
Ο τρόπος μόνο διαφέρει, όχι το "πόσο"!

Απόσπασμα απ' το: "Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα..."
Εκδόσεις ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ - Βόλος

..........................................................

Να σημειώσω ότι η συγγραφέας κρατούσε διαρκώς το χέρι του πεθερού της στις δύσκολες στιγμές του στο νοσοκομείο...

11ο ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: 
Μη φοβάσαι, μπαμπά! Μη φοβάσαι!  Σου κρατάω το χέρι! 

και γι' αυτό υπάρχει και η σχετική φωτογραφία του εξώφυλλου του βιβλίου...

αλλά και ότι τα πουλιά που πετούσαν όλες αυτές τις ώρες που περνούσε στο νοσοκομείο είναι κι αυτά πρωταγωνιστές και στην φωτογραφία στο εξώφυλλο... (Η φώτο του εξώφυλλου είναι δημιουργία της συγγραφέως! )  

12ο ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: 
Ποιος ξέρει τι είδους παράσταση προγραμμάτισαν για αύριο τα πουλιά;  Πάντως σήμερα ήταν αλλιώτικη.  Βγήκαν όλα μαζί και πέρασαν από πάνω μας.  Μαύρισε ο ουρανός... Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα.

Καλή επιτυχία στο βιβλίο της φίλης Κατερίνας Δεσπότη-Σταματιου Παπαθεοδώρου...  (εδώ το μπλογκ με το όνομα του βιβλίου )

(οι φώτο οι παραπάνω δικές μου... η παρούσα από το μπλογκ της Κατερίνας)


καλή επιτυχία... και ο Θεός να αναπαύσει τον πατέρα ....

4 σχόλια:

Κατερίνα δε. στα. πα. είπε...
Κι όμως, μ' έφερες εδώ...
Είναι αυτό... που θέλεις να δεις, τι τελικά έσπειρες και τι τελικά φύτρωσε... στο πολύ απομακρυσμένο μέλλον.
Κάτι σαν επιζώντεια εμπειρία... αν υπάρχει τέτοια λέξη.
Κινδυνεύω να με κάνεις να την συμπαθήσω, αυτή την Κατερίνα Δε.Στα.Πα. που απεγνωσμένα προσπαθώ να διώξω τελευταίως, από πάνω μου, Λαμπρινή!
Είθε, πάντα, να είσαι γόνιμο έδαφος, με καλούς καρπούς, για σκόρπιους και ευαίσθητους σπόρους!
Συγκηνιμένη... σαν τους Φευγάτους... μετά το Τρισάγιο...
"Ευχαριστώ;"
Τι μπανάλ, λέξη!
Paraskevi Lamprini M είπε...
Ευχαριστώ, για την φιλία σου ...
ευχαριστώ που ήρθες...
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ !!!! εδώ και παντού...
(παρακαλώ... )
Apokalipsis999 είπε...
Ενδιαφέρουσα η παρουσίαση. Τι τιμή έχει το βιβλίο;
Paraskevi Lamprini M είπε...
Apokalipsis 999 χαίρομαι που σου άρεσε η παρουσίαση... ελπίζω να έχει κι επιτυχία το βιβλίο...
Δυστυχώς... δεν γνωρίζω την τιμή..
Ίσως η συγγραφέας μας πει... εγώ είχα την τιμή να το πάρω από την συγγραφέα μαζύ με τα άλλα της βιβλία...
καλημερα!

κι άλλα!



  • Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα...
    21 Ιουλίου στις 7:57 μ.μ. · 

  • Η Lamprini Lamprinou κοινοποίησε φωτογραφία από Lampros Lamprini Lampinos.
    http://musicpicturesartetc.blogspot.gr/2013/07/blog-post_18.html

    Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα... της Κατερίνας Δεσπότη-Σταματίου Παπαθεωδόρου, Βιβλιοπαρουσίαση
    Ή όπως γράφει στο βιβλίο, ο αρχικός τίτλος ήταν: " Συγγνώμη, άντρα μου που κι εγώ αγάπησα τον πατέρα σου... "
    Είχα την μεγάλη χαρά να πάρω από τα χέρια της φίλης και συγγραφέως Κατερίνας Δεσπότη-Σταματίου Παπαθεοδώρου, ή αλλιώς Κατερίνας Δε.στα.πα... όπως είναι γνωστότερη στο ίντερνετ... κι αυτό το βιβλίο, και να είμαι σε θέση τώρα να κάνω μία μικρή βιβλιοπαρουσίαση.
    Μπορώ να πω ότι ξαφνιάστηκα διαβάζοντας το βιβλίο στην αρχή μια που την αφήγηση... την κάνει ένας καθρέπτης... (πράγμα που το βρήκα πολύ πρωτότυπο! ) αλλά και λυπήθηκα πολύ μια που διαπραγματεύεται την έξοδο του πατέρα του συζύγου της από την ζωή... έναν θάνατο που ήταν σίγουρο ότι θα ερχότανε... (τα υπόλοιπα... στο μπλογκ... )
    21 Ιουλίου στις 4:29 μ.μ. · 

  • http://musicpicturesartetc.blogspot.gr/2013/07/blog-post_18.html

    Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα... της Κατερίνας Δεσπότη-Σταματίου Παπαθεωδόρου, Βιβλιοπαρουσίαση
    Ή όπως γράφει στο βιβλίο, ο αρχικός τίτλος ήταν: " Συγγνώμη, άντρα μου που κι εγώ αγάπησα τον πατέρα σου... "
    Είχα την μεγάλη χαρά να πάρω από τα χέρια της φίλης και συγγραφέως Κατερίνας Δεσπότη-Σταματίου Παπαθεοδώρου, ή αλλιώς Κατερίνας Δε.στα.πα... όπως είναι γνωστότερη στο ίντερνετ... κι αυτό το βιβλίο, και να είμαι σε θέση τώρα να κάνω μία μικρή βιβλιοπαρουσίαση.
    Μπορώ να πω ότι ξαφνιάστηκα διαβάζοντας το βιβλίο στην αρχή μια που την αφήγηση... την κάνει ένας καθρέπτης... (πράγμα που το βρήκα πολύ πρωτότυπο! ) αλλά και λυπήθηκα πολύ μια που διαπραγματεύεται την έξοδο του πατέρα του συζύγου της από την ζωή... έναν θάνατο που ήταν σίγουρο ότι θα ερχότανε... (τα υπόλοιπα... στο μπλογκ... )
    21 Ιουλίου στις 4:02 μ.μ. · 
Κάποιες δημοσιεύσεις μπορεί να μην εμφανίζονται εξαιτίας των ρυθμίσεων απορρήτου τους.

http://musicpicturesartetc.blogspot.gr/2013/07/blog-post_18.html

Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα... της Κατερίνας Δεσπότη-Σταματίου Παπαθεωδόρου, Βιβλιοπαρουσίαση
Ή όπως γράφει στο βιβλίο, ο αρχικός τίτλος ήταν: " Συγγνώμη, άντρα μου π...Δείτε περισσότερα

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Κι όμως και τα ποτάμια, γυρίζουν πίσω, μερικές φορές!

Το είχα ξεχάσει. Το είδα μόλις στο μπλογκ του παππού και συγκινήθηκα πολύ! Τελικά, ναι! Υπάρχουν πολλά ποτάμια που γυρίζουν πίσω, με άλλο τρόπο (π.χ. Βροχή, μπόρα, καταιγίδα), με άλλο τίτλο (π.χ. Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα...)τι κύκλους που κάνει η ζωή, και τι ποτάμια! Ψυχοσάββατο σήμερα! Τον ξύπνησα για καλά τον παππού! Αιωνία τους η μνήμη, σε όλους όσους Έφυγαν! Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε, με τον όποιον "τρόπο" μας!...

Βιβλιοπαρουσίαση

Εδώ φέρνω τον Καραγκιόζη!

Οι κριτικές για το βιβλίο του Πατέρα, πήγαν στη θέση τους!

βιβλιοπαρουσίαση:

Το θέατρο Σκιών
και οι δημιουργοί του

στην περιοχή ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ


Β. Δ. Αναγνωστόπουλος


Βόλος 2011


Εκδόσεις εργαστηρίου λόγου και πολιτισμού (κατεύθυνση λογοτεχνίας) Πανεπιστημίου ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ



Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

Του Γιάννη Τσίγκρα και ολόδικό μου!

Εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ Πέμπτη 31 Μαίου 2012 σελίδα 30



Βιβλιοπαρουσίαση

ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΟΑΝΕΣ ΤΩΝ ΣΤΡΟΥΘΙΩΝ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΦΩΣ


Ο κάθε λογοτέχνης, ακόμη κι εκείνος που, δημοσιογραφικά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πολυγραφότατος, δεν είναι παρά ο δημιουργός του ενός και μόνον  έργου. Της μιας «αυτοβιογραφικής» πολυειδούς αναφοράς που διατρέχει μια ολόκληρη ζωή, τη ζωή του συγγραφέα ή μιαν εποχή που εκείνος ζει ή θα’ θελε να ζήσει .
Από τον πολυγραφότατο Ντοστογιέφσκι του οποίου, κατά τον Κωστή Παπαγιώργη,  επιδίωξη είναι, σ’ όλα του τα έργα να παρουσιάσει  ένα  Χριστό  (  πρίγκιπας Μίσκιν,  Αλεξέι Καραμάζοφ, Λίζα του «Υπογείου» ) έως το  συγγραφέα του μοναδικού όντως, πολύχρωμα τρελού βιβλίου, «Κάτω από το Ηφαίστειο»,  Μάλκολμ Λόουρυ.
Αλλά και στα καθ’ ημάς ποιητικά, για παράδειγμα, η πολύτομη μυθολογία του σεφερικού νόστου, δεν αναφέρεται περισσότερο στον Έλληνα και στην Ελλάδα, ως τρόπο ζωής , απ’ όσον το μοναδικό βιβλίο του Νίκου Γκάτσου, η «Αμοργός».
Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή, κατά τη γνώμη μας, ίδιον του ειλικρινούς δημιουργού, είναι η εμμονή στη μεταποίηση μιας ζωής- της ζωής του- σε Τέχνη. .

Η  κα. Κατερίνα Παπαθεοδώρου,  ένας άνθρωπος απόλυτα, στην όποια προσφορά του, έντιμος, παρουσιάζει στο τελευταίο της μυθιστόρημα ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΧΟΡΕΥΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΑΤΕΡΑ. μια ακόμη, «ημερολογιακή μυθοπλασία»
Δικό της επαναλαμβανόμενο μοτίβο, η σχέση της με τον ανήμπορο, συγγενικό της άνθρωπο, του οποίου η αναγκαστική ενασχόληση των ημερών, που συνήθως ονομάζουμε τελευταίες,  είναι να βλέπει από ένα παράθυρο, τον «γαλάζιο προορισμό» όλων μας- τον Oυρανό.
Όλα τα, μέχρι σήμερα, μυθιστορήματα της κας Κατερίνας Παπαθεοδώρου  έχουν αυτό τον ημερολογιακό χαρακτήρα. Είναι η μόνη  συγγραφέας που γνώρισα, η οποία, χωρίς να καταγράφει τη συγκεκριμένη λέξη, αυτοαναλύει- ή, καλύτερα, διαλύει - το «εγώ» της. Το εγώ που προτάσσουμε οι περισσότεροι, στις που θυμίζουν το ποίημα-τοιχογραφία σύγχρονου ποιητή, συνεντεύξεις μας: «- Δε θα’θελα να το πω, αλλά  κάπου εκεί υπάρχω ιστορημένος κι εγώ, κρατώντας το κομπολόι των παθών μου».
Η  κα. Κατερίνα Παπαθεοδώρου  αγαπάει, περιγράφοντας κι αθανατίζοντας τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη δική της ζωή: Κυρίως τη μάννα της σε αρκετές εκδόσεις: ΜΑΝΝΑ ΜΕ ΔΥΟ Ν- ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΓΡΑΨΑΝ ΠΑΙΔΙΑ- ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΜΕ 2 Ν (συμπληρωμένη έκδοση)-  Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΑ- ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΩΗΣ, ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΝΑ- εκδόσεις Καλυδών..


Η πρωτοτυπία, σ’ ένα μεγάλο μέρος του τελευταίου της μυθιστορήματος, βρίσκεται  στην επιλογή του αφηγητή. Κάπου, αντί προσώπου, αφηγείται ένας καθρέφτης. Όχι το είδωλό της εικονιζόμενης (το οποίο, στο κάτω – κάτω, δεν είναι πάντα αληθινό) αλλά το πλαίσιο που παρατηρεί. Υποθέτω για να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερη η αλήθεια της προσέγγισης. Ένα δεύτερο πρόσωπο που αφηγείται  και περιγράφει τη ζωή εκείνης την οποίαν εικονίζει.
Μ’ αυτό τον τρόπο, το ημερολογιακό στοιχείο όσων δεν γνωρίζουν την ιστορία, θυμίζει την, από ταπεινοφροσύνη  κυρίως, παραπλανητική αυτοαναφορά, παλαιών ασκητών οι οποίοι  μιλούσαν για τον εαυτό τους σα να για κάποιο   ξένο.
Αλλού πάλι, σωπαίνει ο-κατά την έκφραση της Κατερίνας Παπαθεοδώρου,- μαρτυριάρης καθρέφτης και οι αναγνώστες διαβάζουν αυτούσια ημερολογιακά φύλλα από τη ζωή της τρυφερής πεζογράφου μας, σελίδες που αναφέρονται στις τελευταίες κυρίως μέρες, από τη ζωή του πεθερού της, μέρες που μοιράστηκε μαζί του.
Το ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΧΟΡΕΥΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΑΤΕΡΑ  παραπέμπει σε μιαν αναχώρηση σε κάποια στιγμή που οι χοάνες των στρουθίων γεμίζουν από φως. Ώρα κατάλληλη, ακριβώς επειδή  «ο θάνατος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνον ο φόβος του θανάτου», ο, κατά βάθος ακατανόητος φόβος, για το πέρασμα στο Επέκεινα, δηλαδή στη Ζωή.  
Η συγγραφέας, άλλωστε, έχει συνηθίσει να απαντάει στο ερώτημα που απευθύνει ο αφηγητής της Έρημης Χώρας στον Στέτσον:
 «Ναι, τα λείψανα πάντοτε ανθίζουν».

Υστερόγραφο Πέμπτης, βράδυ 10:36
Στην "Κοινή Θεραπευτική" περισσότερα.

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

ΜΑΝΑ

.....
***

Ούτε την Άλλη Μάνα, ξεχνάω!

....
Έβλεπε, που λέτε, το σαλόνι της, τον κόσμο καθισμένο δίπλα της κι εκείνη την υπερήφανη και δυναμική γυναίκα να κοιμάται αιώνια, μέσα σ’ ένα μπορντό ξύλινο κουτί, δίπλα στο τραπεζάκι. Κι ο παππούς, δίπλα κι αυτός. Για λίγο και με χαπάκι. Να μην καταλάβει η καρδιά, κι ας δουλεύει με βηματοδότη. Αξιολύπητος. Για ποιον να κλάψεις; Γι’ αυτόν που φεύγει; Γι’ αυτόν που μένει; Για λόγια κι αγάπες που δεν δόθηκαν στην ώρα τους;
Παρ’ όλα αυτά, την έτρεξε η δικιά μου. Δίπλα της, καλύτερα κι απ’ την κόρη της. Μέρα νύχτα. Ήθελε να κερδίσει την αγάπη της «άλλης μάνας», όπως την έλεγε, πράγμα που δεν έγινε τριάντα ολόκληρα χρόνια. Τής φέρθηκε όμως τόσο ανθρώπινα, τόσο σαν να ήταν δική της μάννα, και τελικά τα κατάφερε. Τα τείχη έπεσαν τις τρεις τελευταίες μέρες. Η άλλη μάνα δεν την άφηνε να φύγει απ’ το Νοσοκομείο. Την τραβούσε απ’ το χέρι και τής ψιθύριζε: «Μη φεύγεις! Θα φύγω μέχρι να γυρίσεις! Σε παρακαλώ, μείνε! Κι έμενε εκείνη, η δυνατή. Η πιο δυνατή απ’ όλους. Σε όλα τα δύσκολα. Ο γιος της δεν άντεχε, η κόρη τραβούσε τα μαλλιά της. Έπρεπε ν’ αντέξει για τους άλλους. Κι άντεξε. Αυτή τα έφερε σε πέρας όλα. Και τα δύσκολα και τα εύκολα. «Σ’ ευχαριστώ για όλα!» τής είπε δακρυσμένη φεύγοντας εκείνη κι η δικιά μου έκλαιγε με μαύρο δάκρυ απ’ τη συγκίνηση. Εκεί μόνο λύγισε η δυνατή, όταν «πληρώθηκε» για τα «χρωστούμενα» μιας ολόκληρης ζωής. Χρόνια ολόκληρα πάλευε να κερδίσει αυτή την αγάπη, μα πάντα τής ξέφευγε. Σαν πεταλούδα τής έφευγε μέσα απ’ τα ακροδάχτυλά της. Και τώρα, πάνω που τη βρήκε, αέρας έγινε και χάθηκε. Κι ας είχε απόχη, τώρα που δεν ήταν τρύπια, όπως παλιότερα. Σαν να μην είχε ποτέ, ήταν. Ακόμα και τώρα που την αγάπησε, εκείνη αναχώρησε!
Τη μέρα του αποχαιρετισμού έκλαιγε η δικιά μου κι όσα δεν μπορούσε να της πει δυνατά έτρεχε και τα έγραφε στο ημερολόγιό της, στο άλλο δωμάτιο. Τής έλεγε πως: «Δεν έφτασε το σαλόνι μαμά. Ήρθε τόσος κόσμος να σε χαιρετήσει, που ενώ φέραμε απ’ το καφενείο τόσες καρέκλες, υπάρχουν κι όρθιοι. Άδικα στενοχωρήθηκες, μαμά. Άδικα!»
Πάντα η δικιά μου, όταν πονάει, καταφεύγει στο χαρτί. Δεν είναι λίγες οι φορές που μ’ αυτόν τον τρόπο μίλησε μαζί της και κατέθεσε εκεί μέσα στις λευκές σαν το γάλα  σελίδες την ίδια της την ψυχή. Πάντα ξαλαφρώνει όταν γράφει:

4 Μάη, 10 και 10, πρωί
Είμαι στο σπίτι σου μαζί με όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Ο ήλιος λάμπει. Υπάρχει γύρω μια γαλήνη! Γράφω μέχρι να ’ρθεις… Τα πουλιά κάτι λένε… Ο γιος σου που σε είδε, μου είπε ότι είσαι «σαν ζωντανή!» Ζωντανή θα μείνεις, μαμά, και το ξέρεις!
Απομονώθηκα. Η δυνατή λύγισε πάλι, όπως χθες και προχθές…
Η πέτρα άρχισε να λιώνει απ’ τη στιγμή που είπες εκείνο το «ευχαριστώ για όλα!» Μετά, όταν δε μ’ άφηνες να φύγω… Και μετά … που δε με ξανάφηνες να φύγω από κοντά σου… Και μετά πάλι, χθες, που έπρεπε να φύγω. Σου είπα: «Να με περιμένεις»… Και εσύ είπες: «Κουράστηκα. Θα φύγω…»
«Μη φύγεις! Περίμενέ με!» επέμενα εγώ.
Με περίμενες όμως. Δεν άργησα, άλλωστε. Ήξερα πως θα φύγεις μετά τις 12… Τίποτα δεν είναι τυχαίο στη δική μου ζωή. Σήμερα, 4 Μαΐου 2008, του Θωμά, του άπιστου, ξημερώματα Κυριακής και ώρα 0:35, έφυγε απ’ αυτή τη ζωή, η μάνα του άντρα μου, η γιαγιά των παιδιών μου, η δεύτερή μου η μαμά, η πεθερά μου. Το όνομά της, Ελένη. Η ωραία Ελένη!


Η Άννα ανακάλυψε την κρυψώνα μου. Δεν πειράζει. Δεν μπορώ να είμαι δίπλα τους σε άσχετες συζητήσεις. Δεν μπορώ να δώσω άλλο κουράγιο στους άλλους. Έχασα το δικό μου. Κρύφτηκα για να μαζέψω δυνάμεις. Η δυνατή πνίγεται και θέλει να σωθεί. Η δυνατή λύγισε. Κλαίω με παράπονο. Όχι, γιατί έφυγες και θα μου λείψεις. Άλλωστε, δε ζούσαμε μαζί κι είναι λίγες οι κοινές μας στιγμές. Μ’ ανακουφίζει το ότι λυτρώθηκες και δεν υποφέρεις πια. Κλαίω γιατί άργησες να μ’ αγαπήσεις γιαγιά! Άργησες τόσο πολύ! Τρεις μέρες πριν φύγεις! Ήταν τόσο λίγο! Πώς να μου φτάσει;

10:28 Θεέ μου! Χτυπάει η καμπάνα του χωριού πένθιμα. ΓΙΑ ΣΕΝΑ! Για την πεθερά μου! Για τη μάνα του άντρα μου! Για τη γιαγιά των παιδιών μου! Η καμπάνα χτυπάει πένθιμα για το σπιτικό μας! Να το μάθει ο κόσμος! Για να έρθει ο κόσμος! Για να σε αποχαιρετήσει και να μας συμπαρασταθεί κι εμάς. Η καμπάνα χτυπάει για σένα σήμερα, γιαγιά! Η καμπάνα χτυπάει κάποτε για όλους μας! Ο ήχος της ενώνει γη και ουρανό!
Η καμπάνα κάποτε σταμάτησε. Μα εγώ, γιατί συνεχίζω να την ακούω;
Να δώσεις χαιρετίσματα, σ’ εκείνη, μαμά! Να μου την προσέχεις. Μου το υποσχέθηκες άλλωστε, όταν στο ζήτησα. Όταν πια με είχες αγαπήσει... Όταν πια, ό,τι και να σου ζητούσα, δε θα μου χάλαγες χατίρι.
Σ’ αγαπάω, μαμά! Πάντα σ’ αγαπούσα και σε σεβόμουν. Και το έδειχνα... Και το έδειξα… Τώρα πια, ξέρω πως με δέχτηκες για νύφη. Δε θα υπήρχε καλύτερη για το μονάκριβο γιο σου.
Ο γιος σου! Το παλικάρι σου! Ο λεβέντης σου! Πόσο θα ήθελα να ‘μουνα πλάι του αυτές τις δύσκολες στιγμές! Δεν ήμουνα όμως. Έπρεπε να είμαι πλάι σου. Λένε όλοι ότι εκείνος είναι δυνατός. Και ο ίδιος το λέει. Εγώ, όμως, ξέρω. Δεν είναι. Τον είδα που έφευγε στα δύσκολα. Είδα τις συσπάσεις στο λαρύγγι του. Είδα τα φουσκωμένα του μάγουλα… Και τα μάτια του να σφίγγουν… Είδα το βλέμμα του να μ’ αποφεύγει. Άκουσα το δικό του: «Ευχαριστώ για όλα!» Κι άκουσα και το λυγμό του, εκείνον τον κρυμμένο…
Για σένα, μάνα μου! Ο γιος σου, μάνα μου!
Η κόρη σου! Η Μαρία! Η αδύνατη! Αυτή πιο πολύ νοιαζόμουνα. Άντεξε. Θ’ αντέξει. Την αφήνω να κλάψει, όταν το νιώθει. Πρέπει. Πρέπει να το βγάλει από μέσα της, για ν’ αντέξει. Οι πέτρες πρέπει να ξεσπάνε, όσο κι αν πονάνε. Κι εγώ τη δική μου σπάω τώρα.
Ο παππούς! Ο άντρας σου! Ο σύζυγός σου! Ο σύντροφός σου από παιδί, δεν μπορεί να το πιστέψει. Στη γνωστή του γωνιά, σκεπασμένος με μια κουβέρτα. Ένα χαπάκι φρόντισε να φράξει τον πόνο του και τις αντιδράσεις. Πρέπει να αντέξει στα δύσκολα.
«Λενιώ!» ούρλιαξε στο όνειρό του. Δεν του είπαμε τίποτα. Πριν λίγες ώρες το έμαθε. Κι ακόμα δεν μπορεί να το πιστέψει κι ας πήρε το χαπάκι
Αυτός, όταν το σκέφτεται κλαίει και χτυπιέται…
Το χαπάκι! Είναι δυνατόν ένα χαπάκι να σε κάνει να ξεχάσεις τον άνθρωπό σου; Το Λενιώ σου;
Το σαλόνι μου πήγε στην άκρη, μαμά μου. Έσκυψε το κεφάλι και σε περιμένει. Πάνω του θα καθίσουμε εμείς, που τα πόδια μας λυγάνε.
Η καρδιά μας, δικιά σου μάνα μου, κι ας είναι χαπακωμένη.
Αντέχουμε μαμά! Έλα! Σε περιμένουμε!

11:25 Λείπεις γιαγιά! Λείπεις απ’ το σπίτι σου! Λείπεις!

Λίγες μέρες μετά, η δικιά μου έγραψε με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, στην εφημερίδα Θεσσαλία:

Η Άλλη Μάνα, η Ελένη
Γιορτή της «μητέρας», λέει. Ωραία λέξη, αν και ποτέ δεν τη χρησιμοποίησα. Τη βρίσκω ψυχρή. Μου θυμίζει φράχτη. «Μαμά» την έλεγα όσο ζούσε. «Μάννα» την είπα όταν έφυγε. «Μάννα με δύο ν» την αποκάλεσα, όταν διαλαλούσα στα βιβλία μου την απουσία της.
«Μαμά» φώναζα και την πεθερά μου. Τρελό μου φαινόταν. Ειδικά μετά τη φυγή της μάννας, δύσκολα μου έβγαινε απ’ τα χείλη. Δεν ήθελα να πάρει καμία τη θέση της. Έτσι την αποκαλούσα πιο συχνά «γιαγιά». Μου ήταν πιο εύκολο. Έβγαινε όμως αυθόρμητα και το «μαμά», όταν η νύφη κοιμόταν…
Στις αρχές του μήνα η άλλη μαμά, αρρώστησε. Το «γιαγιά» εξαφανίστηκε, ως διά μαγείας. Πριν από λίγες μέρες η μαμά ψυχορραγούσε. Ήμουνα δίπλα της. Και «μάνα» την είπα και «μανουλίτσα μου» τής φώναξα: «Μη φύγεις!»
«Ευχαριστώ για όλα!» μου είπε εκείνη και έφυγε! Έτσι ξαφνικά. Κανείς μας δεν το αντιλήφθηκε. Ούτε εκείνη. Η κίρρωση του ήπατος είναι ύπουλη αρρώστια. Δεν προειδοποιεί. Το μάθαμε στο τέλος.
«Να δώσεις χαιρετίσματα στη μάννα!» της είπα. «Και να την προσέχεις!»
«Ναι!» μου είπε με νοήματα η άλλη Μάνα! Η μάνα του άντρα μου που έγινε και δική μου.
«Να την αγαπάς, γιατί αυτή θα πάρει τη θέση μου τώρα που θα φύγω!» μου είχε πει η δική μου μάννα, τότε, πριν φύγει.
Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε πολύ ν’ αγαπηθούμε με την Άλλη μαμά, όπως αγαπηθήκαμε τώρα, στις τελευταίες της στιγμές. Ξέρω ποιος φταίει. Μάς εμπόδιζε η απόσταση νύφης και πεθεράς. Μάς εμπόδιζε η διεκδίκηση για την αγάπη ενός άντρα, του γιου της.
Κι όμως... Και οι δυο κλαίγαμε αγκαλιασμένες. Εκείνη που θα τον άφηνε μόνο του κι εγώ για το ανεπανόρθωτο πλήγμα που θα δεχόταν ο άντρας μου. Ήξερα κι ξέρω πως εγώ μόνο δε «φτάνω» για να κλείσω αυτή την πληγή.
Ο άντρας μου, που είναι ο γιος της. Ο λεβέντης της, το παλικάρι της. Που της τον πήρα χωρίς να θέλει, πριν από πολλά πολλά χρόνια… Που δε με ήθελε για νύφη… Καμία δεν θα ήθελε, νομίζω. Τον ήθελε αποκλειστικά δικό της. Γι’ αυτό οι μάνες κάποια στιγμή λέγονται πεθερές. Γιατί τις εμποδίζει η αγάπη…
…Που μου έλεγε υπερήφανη κάποτε, πως «ο γιος της και η κόρη της ήταν οι πιο όμορφοι στην εκκλησία» κι εγώ ζήλευα! Ζήλευα τη μάνα που ξεχώριζε τα παιδιά της! Τόσο κακιά νύφη! Έκρινε κι ας ήξερε πως κι εκείνη τα δικά της παιδιά θα έβλεπε πιο όμορφα, ανάμεσα σε χιλιάδες! Έκρινε κι ας ήξερε πως κι εκείνη θα γίνει πεθερά και εύκολα θα κρίνει…
«Εμένα μ’ αγαπάς;» τη ρώτησα όταν ζητούσε τα παιδιά της.
«Σ’ αγαπάω!» μου είπε κι αγκαλιασμένες κλαίγαμε κι οι δυο. Θρηνούσαμε για τις αληθινές στιγμές που χάσαμε. Σπαράζαμε σαν πληγωμένα σπουργίτια. Ένα κλάμα βουβής συγχώρεσης.
«Μη φεύγεις!» μου έλεγε, όταν έπρεπε να ξεκουραστώ και μου τραβούσε το χέρι να μείνω. Κι έμενα... κι ας ήταν απάνω απ’ τις δυνάμεις μου.
«Κι εσύ, μη φεύγεις…» την παρακάλεσα, αλλά εκείνη Έφυγε.
«Κουράστηκα» μου εξομολογήθηκε. «Να είστε αγαπημένοι!»
«Είμαστε μάνα! Είμαστε! Καλό σου ταξίδι!»…

Η γιορτή της μητέρας. Δυο μάνες ανταμώσανε στον ουρανό και γιορτάζουν, μαζί με όλες τις άλλες μανάδες που ζουν και τα τυχερά παιδιά τους έχουν κοντά τους και θα τους χαρίσουν λουλούδια, φιλιά, αγκαλιές κι αγάπη. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και να τις χαίρονται! Τις Άλλες Μάνες, τις πεθερές, ας προλάβουν να τις αγαπήσουν πιο νωρίς… για να μην έχουν ανοίξουν ρήγματα… όπως συνέβη με μένα.

*****
Είναι απόσπασμα απ' το: "Για σένα χόρευαν τα πουλιά, πατέρα..."