Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2014

Δεν υπάρχει ΝΙΚΗ και ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ... ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΑΓΝΗΣΙΑ!

Το κορίτσι μας, τα λέει μια χαρά!!!
Η σελίδα της εκεί, αλλά.... εγώ το "έκλεψα" όλο το κείμενό της!
Δεν κάνω μισές δουλειές!
Όσοι συμφωνείτε με τις απόψεις της, δεν έχετε, παρά να γράψετε την σελίδα της, στα αγαπημένα σας!

http://dwrika.blogspot.gr

Δεν υπάρχει ΝΙΚΗ και ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ... ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΑΓΝΗΣΙΑ!

Αντιλαμβάνομαι ότι καθέ ομάδα κουβαλά τη δική της ιστορία, το δικό της πολιτισμό και είναι λογικό ο καθένας από εμάς, να ξεχωρίζει κάποια...

 Αντιλαμβάνομαι πως κάποιοι υποστηρίζουν θερμά της Νίκη Βόλου, ενώ κάποιοι άλλοι τον Ολυμπιακό Βόλου!

 Όλοι όμως ζούμε στην ίδια πόλη. Όλοι είμαστε κάτοικοι ενός νομού, του ίδου νομού. Όλοι είμαστε ΒΟΛΟΣ, ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΓΝΗΣΙΑ.

 Όλοι έχουμε τα ίδια συμφέροντα, όλοι κερδίζουμε ή χάνουμε από αυτές τις ομάδες ανεξάρτητα από το ποια υποστηρίζουμε!

 Η άνοδος της Νίκης Βόλου, εύχομαι και του Ολυμπιακού, είναι για το Βόλο, για τη Μαγνησία η καλύτερη διαφήμιση και μάλιστα ΔΩΡΕΑΝ διαφήμιση!

 Μεγαλώνοντας οι απαιτήσεις από μια ομάδα, ανεβαίνοντας κατηγορία, αυξάνονται και τα χέρια που πρέπει να βοηθήσουν στη προσπάθεια. Ανοίγουν θέσεις εργασίας. Δείτε το λίγο πιο "ανοιχτά". Από πίσω υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία.

 Τις Κυριακές, κόσμος από άλλες περιοχές, θα τονώνει τα ταμεία των καταστημάτων έστιασης του τόπου μας. Πολλοί θα συνδιάζουν το ματς της ομάδας τους με ρομαντικό Σαββατοκύριακο, ώστε να αποφεύγουν τη μουρμούρα της συντρόφου... "Που θα τρεχεις τωρα για εναν αγώνα; Και αν κερδίσει η Νίκη; Τζάμπα θα πηγαίνεις στο Βόλο, θα πάρεις και την πίκρα". "Μα για εσένα το κάνω αγάπη μου, λεώ να πάμε για ΣΚ....". ΤΕΛΟΣ Η ΜΟΥΡΜΟΥΡΑ!

 Ο Βόλος θα ακούγεται ακόμα πιο έντονα σε όλες τις αθλητικές ενημερωτικές εκπομπές, αλλά και στα Δελτία Ειδήσεων... λεγε, λεγε, λεγε, άκου, ακου, ακου ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ για το που θα παμε για σκι το ΣΚ! Καλύτερη είναι η Αράχωβα από το Πήλιο;

 Αυτά είναι πολύ απλά παραδείγματα....

 Γιαυτο σας λέω, εσάς τους Ολυμπιακούς, χαρείτε για τη Νίκη, πρόκειται για ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ!

 Και εσείς οι Νικιώτες, ευχηθείτε να ανέβει κατηγορία και ο Ολυμπιακός, θα είναι ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ!

 Ας τους βάλουμε τα γυαλιά, ας τους δείξουμε ποιοι είμαστε.... ΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΙ ΑΞΙΖΟΥΜΕ, ΠΟΣΟ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΝΟΜΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ!!!!

 Ας τους βομβαρδίσουμε με όλα μας τα όπλα....ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!

 Όλοι μας έχουμε την ομάδα που αγαπάμε, όλοι μας κάποια θα ξεχωρίζουμε και θα στηρίζουμε, αλλά αυτά ας τα αφήσουμε μόνο για το γήπεδο και μόνο για τη διάρκεια του αγώνα... ΖΩΗ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!! Οι πόντοι και οι νίκες δεν χορτασαν κανέναν...

 Μη βλέπετε το δέντρο και χάνετε το δάσος.... ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΜΑΓΝΗΣΙΑ. ΠΡΩΤΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΙΚΗ Ή ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ!
Αναρτήθηκε από στις  



Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Τι έκανε η Νίκη, καλέ; – Γιώργου Τσιντσίνη

Τι έκανε η Νίκη, καλέ; – Γιώργου Τσιντσίνη


7

Τι έκανε η Νίκη, καλέ; – Γιώργου Τσιντσίνη
Οι χαρμόσυνες αυτές μέρες ξυπνούν μνήμες της δεκαετίας του ’60….
Τότε που κάθε δεύτερη Κυριακή απόγευμα, ως νεαροί της Νέας Ιωνίας τρέχαμε στη «Κλούβα», να δούμε την αγαπημένη μας ομάδα να παίζει ποδόσφαιρο και να ζήσουμε, όχι μόνο αυτό-καθαυτό το παιχνίδι, αλλά όλη εκείνη τη διαδικασία της προετοιμασίας, το ατέλειωτο κουβεντολόι μετά, ακόμη και τα μικρά γλέντια που συνόδευαν κάθε νίκη της Νίκης.
Όλα έμοιαζαν με γιορτή… Άλλωστε η φτώχεια της προσφυγιάς δεν άφηνε περιθώριο να διαλέξεις πολλές χαρές και άλλα πανηγύρια.
Έχω ξαναγράψει, ότι αυτή η ομάδα, που έφεραν οι παππούδες μας από την άλλη άκρη του Αιγαίου, ήταν η πιο συχνή αφορμή για να χαρούμε. Ήταν η μοναδική τιμή και περηφάνια μας, το μοναδικό σημείο αναφοράς του «Συνοικισμού», που μας έδωσε από νωρίς «διαβατήριο», να περάσουμε το γκέτο και τον Κραυσίνδωνα, με ψηλά το κεφάλι, να κάνουμε γνωστή τη Νέα Ιωνία σ’ ολόκληρη την Ελλάδα.
Θυμάμαι αίφνης ένα ηλικιωμένο κρεοπώλη, παλιό ποδοσφαιριστή σε κάποια ομάδα της Λαμίας, που έτυχε κάποτε να γνωρίσω και να συνεργαστώ μαζί του.
-Από τη Νέα Ιωνία είσαι, παλικάρι, μου είπε. Νίκη Βόλου, ε; Ε, ρε, τι μου θυμίζεις… Η Νίκη έγινε η αιτία για το πιο γλυκό μεθύσι της ζωής μου κι ένα αφάνταστο γλέντι που στήσαμε μετά, σ’ ένα μαγαζί της εθνικής οδού, επιστρέφοντας μετά από έναν αγώνα που παίξαμε στο Βόλο.
-Μας κερδίσατε; τόλμησα να ρωτήσω.
-Παλάβωσες; μου είπε. Ποιος μπορούσε να κερδίσει τότε (μεσοπόλεμος) τη Νίκη; Απλά, χάσαμε μόνο με 2-0, το πανηγυρίζαμε και μετά θέλαμε να το γλεντήσουμε.

Ίσως σας ξαφνιάζω, όμως, αλλά εγώ έχω στο μυαλό μου από εκείνη την εποχή, τις προσφυγοπούλες της Νέας Ιωνίας, οι οποίες, κάθε Κυριακή που είχε γήπεδο, έβγαζαν τα καρεκλάκια τους στ’ ασβεστωμένα πεζοδρόμια των Τζαμαλιώτικων και των Γερμανικών και προσπαθούσαν να αφουγκραστούν την εξέλιξη του αγώνα, από τις φωνές της κερκίδας, τα «γκολ» και τα «αχ», που γέμισαν την -ήσυχη και μικρή τότε- Νέα Ιωνία, μέχρι το Αλιβέρι.
Πολλές απ’ αυτές έζησαν και έκλεισαν τελικά για πάντα τα μάτια τους χωρίς να μπουν πότε μέσα στην «κλούβα», χωρίς να δουν έστω μια φάση από αγώνα της αγαπημένης τους ομάδας, αφού οι κοινωνικές συνθήκες εκείνης της εποχής δεν το επέτρεπαν, αλλά και το ισχνό πορτοφόλι της οικογένειας δεν έφτανε ποτέ για ένα ακόμη εισιτήριο, δίπλα σ’ εκείνο το ιδρωμένο, του άντρα, του γιου, του αδελφού.
Κάθονταν, όμως, δεκάδες κυράδες της Νέας Ιωνίας (κομμάτι κι αυτές της 90χρονης Νικιώτικης Ιστορίας) και περίμεναν «χορεύοντας» πάνω στα καρεκλάκια τους, να βγουν οι πρώτοι φίλαθλοι από το γήπεδο και να ρωτήσουν με αγωνία:
-Τι έκανε η Νίκη, καλέ;
-Κέρδισε, κυρά μου, με 2-1 !!!
-Δόξα τω Θεώ… Βαγγελίστρα μου, μεγάλη η χάρη Σου, έλεγε τότε η γιαγιά ή κάποια νεότερη που ρωτούσε. Κι αμέσως σηκωνόταν, έστρεφε προς τη μεριά της εκκλησιάς και σταυροκοπιόταν με ευλάβεια.

Σήμερα, που μεθάω από χαρά, τις βλέπω πάλι ολοζώντανες μπροστά μου, σεμνές φιγούρες της βασανισμένης μου φύτρας, ευπροσήγορες νεράιδες του ουρανού, σαν φιλικά αερικά και άγγελοι γαλάζιοι, να με σταματούν πάλι στο δρόμο για να ρωτήσουν:
-Τι έκανε, η Νίκη, καλέ;
-Δεν τα ‘μαθες;… Η Νίκη, κυρά μου, ανεβαίνει -μετά από 48 χρόνια- στην Α’ Εθνική! Ανασκουμπώσου, λοιπόν, βάλε λίγο γαύρο στο τηγάνι, φέρε και τη μπουκάλα με το τσίπουρο και τρατάρισέ μας. Κέρνα κι εκείνη τη Μεγαλο-Κυρά, που δεν έφυγε ποτέ από κοντά μας, τη Βαγγελίστρα.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,

Η ΝΙΚΗ της ΝΙΚΗΣ ΒΟΛΟΥ!


Κατερίνα Δεστάπα
8 ώρες πριν
Νίκη, ΟΛΕ! Χαμός! Πανηγυρίζει η Νέα Ιωνία!!!
Μου αρέσει! ·  · Προώθηση · 

Είμαι 34 ετών, γεννημένη στη Νέα Ιωνία του Βόλου. Στην όμορφη αυτή πόλη, που είσαι πολύ τυχερός που γεννήθηκες εδώ. Σήμερα, μυρίζει καλοκαίρι στην ψυχή μου, μια μυρωδιά που με πάει χρόνια πίσω, τότε που ακόμη παιδάκι, παίζοντας στις γειτονιές της Νέας Ιωνίας, εκτός από κρυφτό και από κλέφτες και αστυνόμους, μαθαίναμε για αξίες, ιδανικά και για κάποια «Νίκη». Τότε, όταν ακούγαμε από τον μπαμπά και τους θείους το όνομα αυτό, δεν πολυκαταλαβαίναμε για ποιο πράγμα ακριβώς μας μιλούσαν.
Δεν ξέραμε σχεδόν τίποτα για εκείνη, κατανοούσαμε όμως ότι πρόκειται για «κάποια» πολύ σημαντική στη ζωή των δικών μας ανθρώπων που πρέπει να τη σεβόμαστε, να την αγαπάμε και να την έχουμε στο μυαλό μας σαν κάτι ιδανικό. Μεγαλώνοντας, κοιτώντας βιβλία και αρχεία, ακούγοντας ιστορίες, βλέποντας φωτογραφίες, βιώνοντας καταστάσεις, μάθαμε για την «κυρία». Την βασίλισσα, όπως την αποκαλεί ο πατέρας μου, και πολλοί άλλοι. Την ομάδα της Νίκης Βόλου, που ακόμη και τώρα όποτε το ακούω το όνομα της, το τόσο εύηχο, είναι σαν να τρώω μέλι που γλυκαίνει το μέσα μου. Δεν υπάρχει δεύτερη. Είναι μόνο μία. Θα το νιώσεις αυτό μόνος σου κάποια στιγμή. Για να σου δώσω να καταλάβεις, η Νίκη μοιάζει με εμάς.
Τους απλούς φιλάθλους της. Έχει πάρει από τον καθένα ένα χαρακτηριστικό μας. Μη με ρωτήσεις πως μοιάζει όλο αυτό. Ψάξτο μόνος σου, άλλωστε εκεί βρίσκεται και η ομορφιά. Εκεί όμως που μπορώ να σε βοηθήσω είναι πως η Νίκη Βόλου είναι απλή. Δεν χρειάζονται «πολλά» για να αναδείξει την ομορφιά της. Μέσα από την απλότητα της καταφέρνει και γίνεται γοητευτική, γλυκιά, δυνατή, αριστοκρατική και που και που όταν χρειάζεται ατίθαση. Γι αυτά και για τα υπόλοιπα χαρίσματα της, πολλοί την ζηλεύουν. Έχουν προσπαθήσει να της κάνουν κακό. Να την μειώσουν. Να την ποδοπατήσουν. Να την κάνουν να πονέσει, να ματώσει, να κλάψει. Μαζί της και όλους εμάς, που την βλέπαμε να μαραζώνει. Θα μου πεις, βασίλισσα πράγμα και της φερθήκαν έτσι; Δυστυχώς ναι. Η Νίκη όμως ποτέ δε μας πλήγωσε. Μπορεί να έχανε, να έπεφτε κατηγορία, να πλήρωνε τα λάθη κάποιων , έβρισκε όμως πάντα τον τρόπο να μας κάνει να χαμογελάσουμε, να χαρούμε, να φωνάξουμε για χάρη της, να βγούμε στους δρόμους, να ξεσηκώσουμε γειτονιές, ολόκληρη την πόλη στο πόδι, μόνο για εκείνη. Της αξίζει κάθε δάκρυ, κάθε πόνος, κάθε χαρά, καθετί που πέρασαν όλες αυτές οι γενιές, από τη γέννησή της ομάδας μέχρι σήμερα. Η Νίκη είσαι εσύ, που μπορεί να είσαι μικρός τώρα, αλλά μεγαλώνοντας ο παππούς ή ο μπαμπάς σου, μπορεί και εγώ, θα σου διηγηθούμε ιστορίες γι αυτή την ομάδα, που μπορεί να έχει περάσει τόσα πολλά, αλλά ποτέ δεν έχασε την αξιοπρέπεια της και την δύναμη της, που δεν είναι άλλος από τον κόσμο της.
Αυτή τη στιγμή που σου γράφω και προσπαθώ να σου μεταδώσω την αγάπη μου για την ιδέα που λέγεται Νίκη, δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Γιατί στο νου μου περνάνε χιλιάδες σκέψεις, δεκάδες άτομα που λαχτάρησαν να δουν την Νίκη Βόλου, μετά από σχεδόν πενήντα χρόνια να ανεβαίνει και πάλι στο θρόνο της, γιατί προσπαθώ να φανταστώ πως θα ήταν αν μαζί μου αύριο στην κερκίδα βρίσκονταν εκείνοι που ίδρυσαν την ομάδα της προσφυγιάς, οι παππούδες, οι γιαγιάδες μας, αλλά και όλοι εκείνοι οι φίλαθλοι της που « έφυγαν» με την προσμονή να δουν τη Νίκη της καρδιάς τους εκεί που της αξίζει. Στην κορυφή. Το παράξενο είναι ότι δεν θέλω να κρύψω τα δάκρυα μου. Μου αρέσει που απελευθερώνεται αυτή η ένταση. Είναι μια λύτρωση.
Τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, μελλοντικέ φίλαθλε της αγαπημένης μου ομάδας, θέλω να σου εκμυστηρευτώ ένα μυστικό. Μεταξύ μας. Να κλείνεις πάντα τα αυτιά σου σε καθετί κακοπροαίρετο που θα αφορά την ομάδα της καρδιάς σου. Ακολούθα το ένστικτο σου. Η ζωή, χρωστάει στη Νίκη πολλές χαρές ακόμα και θέλω να πιστεύω ότι εσύ και μετά από λίγα χρόνια και τα δικά σου τα παιδιά, θα έχετε την ευκαιρία να μοιραστείτε τις δικές σας εμπειρίες, σε κάποιους άλλους, όντας ευτυχισμένοι βλέποντας την Νίκη να προοδεύει. Και έτσι, αυτή η φλόγα, δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ. Μπορεί κάποιες φορές να αισθανθείς μόνος. Ότι κανείς δεν σε υπολογίζει. Μπορεί ακόμη και να φοβηθείς. Να προδοθείς. Μην απογοητευτείς. Στηρίξου πάντα στο όνειρο, μη το βάζεις κάτω και να θυμάσαι ότι πριν από σένα υπήρξαν χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα σε αυτή την ομάδα, και δεν την άφησαν στιγμή από τα μάτια τους.
Θέλει μεγαλείο ψυχής αυτό που σου ζητάω και γενναιότητα. Τα έχεις και τα δυο. Σε αφήνω τώρα. Πάω να χειροκροτήσω την ομάδα μου που για ακόμη μια φορά με έκανε να αισθανθώ υπερήφανη. Θέλω να χαθώ ανάμεσα σε όλο αυτό το πλήθος των ανθρώπων που θα φωνάζουν, ανάμεσα από αναφιλητά και γέλια, το όνομα της Νίκης. Να προσέχεις, να χαμογελάς, και ελπίζω να συναντηθούμε σε κάποιον αγώνα. Μέχρι τότε να θυμάσαι: «η μόνη σίγουρη στεριά είναι η καρδιά» και εμείς στη Νέα Ιωνία το γνωρίζουμε πολύ καλά αυτό. ..
Κυριακή 1 Ιουνίου 2014
Κατερίνα Καρεκλίδου


 ****
 Είδα:

 *
 

 *
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)