Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες - αποχαιρετιστήρια επιστολή



Ο Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάσταση του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του:

Αποχαιρετιστήρια Επιστολή

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως να έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτά που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.
Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τα' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ.
Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται
Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει.
Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Να λες πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' 'έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' 'έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου' δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' 'έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει και άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα' ήθελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.
Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, καν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια επιθυμία.
Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ". "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα".

5 σχόλια:

Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...

Οι φίλοι μου σημαίνουν πολλά για μένα, αλλά ας όψεται αυτός που έβαλε στη μέρα μόνο 24 ώρες!

Όσο για την επιστολή, λέει μεγάλες αλήθειες!

Μου συνέβει μια νύχτα, πριν τέσσερα χρόνια και, όταν ένας γιατρός μου είπε ότι ίσως να μην ξημέρωνα...
(Έπιασε την καροτίδα μου να στέλνει σα βρύση το αίμα μου στον εγκέφαλο...κ.λ.π.)
Εκείνη τη νύχτα έγραψα πολύ, χωρίς να κλαίω. Ευχόμουνα, κ.λ.π.
Ακόμα δεν τολμώ να διαβάσω εκείνον τον κλειστό φάκελο.
Ξέρω μόνο πως, πολλά απο εκείνα τα απραγματοποίητα όνειρά μου πραγματοποιήθηκαν κι εγώ συνεχίζω να ζω!

Είναι πολύ μυστήρια η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, τελικά!
"Να μη σου δώσει ο Θεός, όσα μπορείς ν' αντέξεις", λέει ο σοφός λαός!

Όλοι μας ξέρουμε πως μόνοι μας ερχόμαστε, ακόμα και τα δίδυμα και μόνοι μας θα φύγουμε. Κι αυτό δεν το ξέρει κανένας μας. Ούτε νέος, ούτε γέρος. Μόνο Ένας το ξέρει και μετά το μαθαίνουν και οι υπόλοιποι, αυτοί που μένουν...

Από τότε εκτιμώ πολύ την κάθε στιγμή της ζωής μου και όποτε ξεχάστηκα, κάτι άλλο δυνατό ήρθε πάλι και με ταρακούνησε.
(Τελευταία με το μηχανάκι στον περιφερειακό.)

Γι' αυτό, ας είμαστε καλά, ΟΣΟ υπάρχουμε κι ας είμαστε αγαπημένοι όλοι μας!
Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, παρά μόνο να ενώσουμε!

Το "χθες δεν ήξερα πως σήμερα θα λείπεις" το έχω αναπτύξει πολύ και μέσα μου και στα μπαούλα μου, πριν πολλά πολλά χρόνια.
(Όσον αφορά την συμπεριφορά μου στους άλλους).

Άλλωστε, τους εαυτούς μας μπορούμε μόνο να κάνουμε καλύτερους και όχι τους άλλους.

Σόρυ για την λογοδιάροια, αλλά μη ξεχνάτε όμως, πως τα μπλογκ μου είναι και ο ημερολογιακός μου χώρος.

Να είστε όλοι σας καλά, από δω! Μπήκα για λίγο και παρασύρθηκα πάλι! Δεν είναι το ίντερνετ η εξάρτησή μου! Εξάρτησή μου είστε εσείς και η χρόνια ανάγκη επικοινωνίας!Αν δεν ήμουνα, δεν θα έγραφα πολύ πριν γίνει μόδα, και χωρίς να έχω και λίγο παραπάνω γνώσεις, ούτε θα πλήρωνα πριν 4 χρόνια για να μου ανοίξουν μπλογκ, κι ας μην ήξερα τι είναι!
Τώρα βέβαια που γίνανε κι αυτά "μόδα", ακόμα κι αν κουράστηκαν οι παλιοί, εγώ δεν θα τα παρατήσω μεν, αλλά αποφάσισα να ξαναθυμηθώ και τα άλλα μου χόμπυ, γιατί εδώ καμπούριασα!

Ώρες, ώρες, το λέω μεγάλο "χασομέρι", τούτο το μαραφέτι!
Μ' έχει πάει πολύ μπροστά μεν, ως γνώση, αλλά πολύ πίσω ως προσωπική εκτόνωση και ως προσωπική ζωή.

Λέω να τα ισσοφαρίσω...

ΥΓ. Και δεν θα το πιστέψετε, αλλά ο λόγος που βάζω μετριασμό στα σχόλια είναι ένας για μένα!
Έχω χωνέψει τόσο καλά το ότι μπορεί να μην υπάρχει αύριο, και δεν ξέρει κανένας απ' την οικογένεια να βρει άκρη, ώστε να σβήσει πιθανή λεηλασία...

Άσε τα βιάγκρα! Τα σβήνω σε καθημερινή βάση! Έχω καταλάβει καλά όμως ποιος μου τα στέλνει. Είναι το σημάδι του μόλις τα παίρνει μαζί μου!

Αυτά!
Πολλά είπα!Ε;
Πόσα;Για να τα δω!

Αστοριανή είπε...

Κατερίνα μου,
μια μικρή-μεγάλη εξω- μο- λόγηση!!!
σε χάρηκα!
Μόνο το (τον)... βιάγκρα δεν κατάλαβα...
Θα μου το γράψεις?
Υιώτα
Με αγάπη και πάλι ευχές για όλους,
ΝΥ

Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...

Ήταν όντως, Γιώτα μου!Και έξω και ομολήγηση!
Κάποτε, μια σοφή Κυρία και πολύ διαβασμένη, μου είχε πει:
"Τι να το κάνω; Εγώ έχω διαβάσει τόννους βιβλίων για να μάθω αυτά που εσύ ζεις!"
Αιωνία της η μνήμη Εκεί που βρίσκεται!

Το χαπάκι δεν ξέρεις; Ε, αυτό! Μου το στέλνουν συνέχεια ως μήνυμα, ως σχόλιο, μόνο σε δέμα δεν μου το στείλανε!
Παίζει ρόλο όμως, το πότε μου το στέλνουνε!

Σπαμ, που λένε, Γιώτα μου!

Φιλάκια της, Καλημέρα μας και Καλή μας βδομάδα!
Πάμε να την ζήσουμε κι αυτήν, να δούμε τι στιγμές θα φέρει!

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Γεια σου, Κατερίνα! Πάντα τέτοια δύναμη και κέφια.

Η επιστολή ωραία, λέγεται πάντως, έχε υπόψη σου, ότι είναι.. "ψευδοΜαρκες", άποψη η οποία κι εμένα μου φαίνεται σωστή.

Τώρα...βρήκαν άνθρωπο να διαφημίσουν τονωτικά χάπια. Εσύ, παιδί μου, έχεις πέσει στο καζάνι μικρή!! :-)
Χαιρετισμούς.

Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...

Γειά σου, Διονύση!
Τώρα, τι να σου πω; Εγώ δεν έχω "πάει στο σχολείο, ούτε έχω μάθει γράμματα πολλά..." που λέει και το τραγουδάκι, δεν είμαι πολυδιαβασμένη με λίγα λόγια και δεν μπορώ να ξέρω το ψεύτικο με το αληθινό γραπτό ενός συγγραφέα. Πάντα σε ότι διαβάζω μ' ενδειαφέρει το νόημα και όχι η σφραγίδα του πετυχημένου ή αναγνωρισμένου συγγραφέα. Απλά με βοηθάει στο να μάθω κι άλλα περισσότερα γι' αυτόν, εφόσον με έχει αγγίξει.
Εκεί που νευριάζω πολλές φορές (άδικα όμως, δεν πρέπει), είναι όταν μου λένε:
"Αυτό το έγραψε ο ΤΑΔΕ ή το είπε ο Τάδε!"
Και τι έγινε; Κακό είναι που το αισθάνθηκα και το έγραψα κι εγώ, χωρίς να τον ξέρω τον κύριο Ταδε και χωρίς να τον έχω διαβάσει;
Κι εκεί, πάνε να κλείσουνε το κεφάλαιο!
Ε, όχι κύριοι! Δεν μαθαίνονται κάποια πράγματα στη ζωή μόνο επειδή διάβασες δέκα βιβλία! Κάποια πράγματα και τα αισθανθήκαμε μόνοι μας και τα σκεφθήκαμε μόνοι μας, και τα γράψαμε μόνοι μας, γιατί τα ζήσαμε και όχι γιατί τα διαβάσαμε.
Εγώ ας πούμε, κάποτε... παραμιλούσα πολύ γραπτώς και έχω πάθει πλάκα! Λέω, δεν είναι δυνατόν: Αυτό το είπε κι ο Τάδε! Πως το σκέφτηκα κι εγώ, τότε, που δεν είχα διαβάσει και δέκα βιβλία όπως τώρα; Κι εκεί κολλάω."Βρε, λες, να μην πάω καλά;" λέω!
Πόσες φορές δεν ταυτιζόμαστε με μια φράση, ακόμα και με ένα ολόκληρο βιβλίο; Ανάλογα πως ζήσαμε, Διονύση μου! Ανάλογα που "φύτρωσε" ο καθένας μας!
Εν ολίγοις, η ζωή και οι εμπειρίες σου είναι ο καλύτερος δάσκαλος! Αν δεν ξεκινήσεις από κει την φιλοσοφία και την ψάχνεις μόνο στα βιβλία, ε, τότε, παπαγαλίζεις!

Άσε, Διονύση, δεν είναι να μιλάω πολύ εγώ. Καλύτερη είμαι στις φωτογραφίες, στις πάσες και στα τραγουδάκια. Έτσι με θέλουνε!

Όσο για το χαπάκι, σήμερα το έλαβα πιο επίσημα σε κάρτα Χριστουγεννιάτικη! Τι να σου λέω!
Πότε θα μου τη βιδώσει και θα το κάνω ανάρτηση, δεν ξέρω! Προς το παρόν, ακόμα γελάω!

Μάλλον αυτό με κάνει τούρμπο, φίλε μου και πολυμιλάω τλευταίως!

Καλημέρα, δάσκαλε! Να είσαι καλά!