Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Παράταση.

Αλλαγή τίτλου - πάλι- του μπλογκ αυτού.
Προέκυψε της ανάγκης και της παρατάσεως... από πολλές πλευρές.

"Όταν οι άνθρωποι προγραμματίζουν, ο Θεός γελάει", λέει μια παροιμία, κι εγώ τώρα πια, το έμαθα καλά.

Θα την θυμάμαι αυτή τη μέρα, ως πολύ συγκλονιστική της ζωής μου, αλλά δεν είναι η ώρα της, να την περιγράψω απόψε.

Άλλη στιγμή, ανάλογα "το πρόγραμμα Θεού"...

...απλά, ήθελα να αλλάξω τον τίτλο.
Έτσι σαν στίγμα, στιγμών μου.
Τι κι αν έψαχνα κάποιες άλλες στιγμές απόψε και δεν τις έβρισκα;
Αφού είναι εδώ, θα τις βρω.
Κι αν δεν τις βρω εγώ, θα τις βρουν άλλοι!
Τώρα καταλαβαίνω τους αναγνώστες μου που δεν μπορούν να βρουν άκρη, ούτε με την πυξίδα μου, ούτε με τα δρομολόγια μου...



Γιώτα, σε μπέρδεψα; Εδώ είμαι ακόμα. Θα σ' ενημερώσω όταν φύγω απ' αυτό το μπλογκ. Μην ανησυχείς. Έχω πολλές εκρεμότητες, ακόμα. Παρατάσεις με μία τελεία, με πολλές τελείες ή με αμέτρητες τελείες...

Γραμμένες κι άγραφες, Γιώτα μου...
Υγ. "Καλό Καλοκαίρι", "Καλή επάνοδο" σε όσους πήγαν ή θα πάνε διακοπές! (Τώρα είδα την ανάρτησή σου!) Κι όσοι δεν πάνε, να φροντίζουν να περνάνε καλά εκεί που είναι, χωρίς να στεναχωριούνται! Υγεία πάνω απ' όλα!

2 σχόλια:

Αστοριανή είπε...

Κατερίνα μου,
δεν είσαι μόνη σου
στο πέλαγο των ανησυχιών...

κι άλλη φορά σου έχω γράψει ότι -ενώ δεν είμαι μοιρολάτρισσα-
η μοίρα όπως θέλει μας πάει...

Έχεις τη θάλασσα στα πόδια σου! Φίλησέ την.
Θα σου χαμογελάσει ο Ήλιος!
Θα δέσει, θα σφίξει κι η θέληση.
Καλά κάνεις κι αλλάζεις τίτλους...
έχουν κι αυτοί το μυστικό τους μήνυμα...
...οι μικρές τελείες,
αχ αυτές οι κλειδοστομες τελείες...
πόσα λένε, πόσα κρύβουν...

Σε φιλώ,
κορίτσι μας,
Υιώτα
αστοριανή
ΝΥ

Κατερίνα ΔΕ. ΣΤΑ. ΠΑ. είπε...

Όχι, βέβαια, Γιώτα μου! Το πέλαγος είναι βαθύ... απλά εγώ έπεσα πάνω σε μαζεμένα μεγάλα κύματα και εξαντλήθηκα "στο κολύμπι"...
Τώρα αφήνομαι και όπου με βγάλει.
"Ολα με τη σειρά τους", όπως μου είπε και μια αγαπημένη θεία σήμερα.
Μοιρολάτρισσα, όχι, ούτε κι εγώ, μα ναι, όπου θέλει μας πάει. Αυτό το έχω εξακριβώσει προ πολλού.
Περισσότερο φίλημα από μένα, στη θάλασσα, στον ήλιο, στα σύννεφα και στα πουλιά, ποιος άλλος;
Μάλλον, δεν έχουν παράπονο!
Αλλάζω τίτλους, Γιώτα μου, για να μην αλλάξω μπλογκ. Είναι κι αυτό ένας τρόπος αλλαγής και έκφρασης.
Τελείες, ερωτηματικά και θαυμαστικά, πάντα έλεγαν σε μένα, κάτι παραπάνω απ' τις λέξεις.
Φιλάκια, Γιώτα μου, αγαπημένη και πάω να εφαρμόσω την "σειρά" που είπε και η θεία, η εξίσου αγαπημένη.